Απαντάται συχνά σε παιδιά από 10-14 ετών, ειδικότερα σε όσα ασχολούνται με τον αθλητισμό και καταπονούν το σώμα τους και επηρεάζει συχνά και τα δύο άκρα.

Η νόσος οφείλεται συνήθως σε κάποιο τραυματισμό ή έντονη κόπωση. Ο πόνος επιδεινώνεται με δραστηριότητες όπως το τρέξιμο, τα άλματα, το ανεβοκατέβασμα σκάλας και το γονάτισμα.

Η διάγνωση γίνεται με τη κλινική εξέταση, στην οποία διαπιστώνεται μία πολύ χαρακτηριστική ευαισθησία ή πόνος, που μερικές φορές συνοδεύεται και από διόγκωση στο σημείο πρόσφυσης του επιγονατιδικού τένοντα στην κνήμη.

Παρατηρούνται τα εξής συμπτώματα:
• Πόνος στην περιοχή
• Ευαισθησία στο σημείο
• Διόγκωση του κνημιαίου κυρτώματος
• Πόνος κατά την έκταση του γόνατος
• Άλγος κατά το κάθισμα και το γονάτισμα

Για τη διάγνωση της νόσου απαιτείται η λήψη ενός λεπτομερούς ιστορικού του ασθενούς και η κλινική εξέταση. Απαιτούνται συμπληρωματικά ακτινογραφίες, υπερηχογράφημα και απεικονιστικές εξετάσεις.

Οι ακτινογραφίες μπορεί να είναι φυσιολογικές ή να αποκαλύπτουν μικρά θραύσματα του οστού στην περιοχή του κνημιαίου κυρτώματος. Η θεραπεία βασίζεται στην προσαρμογή της δραστηριότητας έτσι ώστε να μην πονούν, στο να βάζουν πάγο μετά τα αθλήματα και στην ξεκούραση.

Αν η ενόχληση είναι έντονη, προτείνεται η ακινητοποίηση του γονάτου με γύψινο κύλινδρο ή με ειδικό επίδεσμο, ώστε να αποφορτιστεί το πάσχον σημείο.