«Τον έδειραν τόσο που κυριολεκτικά τα έκανε πάνω του»

«Ήμουν σε μια «δεξαμενή» που χωρούσε 70-75 άτομα. Ήμασταν εργάτες (επιστάτες, συντηρητές, σερβίραμε φαγητό, κλπ) και είχαμε περισσότερες ελευθερίες από τους άλλους κρατούμενους. Οι φύλακες ήταν πολύ εντάξει μαζί μας, τους ετοιμάζαμε το φαγητό, καθαρίζαμε τα ντουλάπια τους, πλέναμε τα αυτοκίνητά τους, κλπ. Έτσι δε μας συμπεριφέρονταν τόσο χάλια όσο στους κοινούς κρατούμενους. Μπορούσαμε μέχρι και να τους ζητάμε πράγματα (τσιγάρα, μπισκότα, περιοδικά, αν ήσουν πολύ κοντά τους). Πάντα παίρνουμε εφημερίδες, περιοδικά, η τηλεόραση είναι ΠΑΝΤΑ ανοιχτή, κλπ.
Μια μέρα ο κεντρικός φύλακας (κλασικά με ξυρισμένο κεφάλι) δίνει από μια ανοιχτή εφημερίδα σε κάθε αρχηγό καμίας συμμορίας, στους Λευκούς, στους Μαύρους, στους Μεξικανούς, στους Παίσας (τους Μεξικανούς που δε μιλάνε αγγλικά, γιατί είναι χώρια, δεν ξέρω) και τους «Αλλους». Η εφημερίδα ήταν ανοιγμένη σε μια συγκεκριμένη σελίδα και είχε τη φωτογραφία ενός άντρα με τα αρχικά Α.Α.

Είχε απαγάγει και κακοποιήσει 2 παιδιά και τα άφησε να πεθάνουν στο πορτ μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου στο SoCal. Ο φύλακας απλά έκανε νόημα καθώς μοίραζε τις εφημερίδες. Είχε ένα παγωμένο βλέμμα και ποτέ δε θα ξεχάσω Τη στιγμή που φώναζε Τα ονόματα των αρχηγών και τους Έδινε τις εφημερίδες. Δεν ήξερα τι συμβαίνει, αλλά ήξερα ότι ήταν άσχημο. Αυτός ο κόμπος στο στομάχι. Αυτή η αίσθηση που ξέρεις όπ τα πάντα αλλάζουν από ΑΥΤΗ τη στιγμή.

Ο αρχηγός της ομάδας μου με φωνάζει και μου λέει σε δυο λόγια της πιάτσας «μπλα, μπλα, μπλα, , παιδεραστής, μπλα, μπλα, είσαι μέσα ψάρι; , Εγώ ήμουν το ψάρι. Δεν ήξερα τι συμβαίνει και είπα ναι όπως όλοι. Υπάρχει η νοοτροπία της αγέλης, δεν τους πας κόντρα.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα