Αντώνης Βαρδής: το παιδί που από 6 ετών είχε το «μικρόβιο» του μουσικού, ο έφηβος που μπαρκάρισε αλλά το έσκασε από το πλοίο και δούλεψε σε βενζινάδικο για να ζήσει την οικογένειά του… Αυτά ήταν τα δύσκολα παιδικά χρόνια του μεγάλου τραγουδοποιού, που δεν πήγε ποτέ στο Γυμνάσιο και, αν και αυτοδίδακτος, κατάφερε να καταξιωθεί στην ελληνική μουσική σκηνή!

Στις μπουάτ από τα 6 και το πρόστιμο

Η πρώτη επαφή του Αντώνη Βαρδή με την μουσική έγινε σε ηλικία 6 ετών. Ήταν το 1954, οπότε και ο μικρός Αντώνης δούλεψε στη «Γωνιά της Αθήνας», στην Πλάκα, δίπλα στον συνθέτη και δεξιοτέχνη στο μπουζούκι Μανώλη Χιώτη: «βρέθηκα να τραγουδάω το “Απόψε Κάνεις Μπαμ” και το “Στου Γυαλού Τα Βοτσαλάκια”. Πηγαίναμε με τους γονείς μου στο “Φαληρικόν”, όπου τότε τραγουδούσαν ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου και ο Ζαμπέτας. Με άκουσε ο Χιώτης και πρότεινε στον πατέρα μου να με πάρει μαζί του. Έτσι άρχισα να εμφανίζομαι σαν παιδί – θαύμα, με 70 δραχμές μεροκάματο, που τότε ήταν πολλά λεφτά», διηγείται ο ίδιος σε συνέντευξή του το 1988, στο περιοδικό «Και».

Ο μικρός Αντωνάκης δεν θα συνεχίσει για πολύ τις εμφανίσεις του, καθώς κάποιος ενημέρωσε την Αστυνομία ότι ένας ανήλικος εργαζόταν στο νυχτερινό κέντρο. «Έγινε μήνυση σε αυτόν και στον πατέρα μου και, τελικά, το δικαστήριο του αφαίρεσε την άδεια λειτουργίας κι επέβαλε στον πατέρα μου να πληρώσει πρόστιμο το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό των 14.000 δραχμών», αναφέρει στην ίδια συνέντευξη.

«Έτσι μπήκα από μικρός στη βιοπάλη, διότι στην οικογένεια μου υπήρχαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι γονείς μου χώρισαν κάποια στιγμή», συνεχίζει, προσθέτοντας ότι στα 11 του βρέθηκε να κάνει πολλές δουλειές για το μεροκάματο. Πριν αρχίσει την ενασχόληση με την μουσική, εργάστηκε σε ψιλικατζίδικο, χρωματοπωλείο, βενζινάδικο, σε οικοδομή σαν βοηθός υδραυλικού και ως ναυτικός.

Τα καράβια, το βενζινάδικο και το συγκρότημα

Ο Αντώνης Βαρδής δεν πήγε ποτέ στο Γυμνάσιο, επειδή υπήρχε μεγάλη ανάγκη στην οικογένεια να δουλέψουν όλοι.

Στα 15 του αποφασίζει να μπαρκάρει, ακολουθώντας τον πατέρα του: «μ’ άρεσε πάντα η θάλασσα και μ’ αρέσει. Έτσι λοιπόν, μπαρκάραμε με τον πατέρα μου σ’ ένα καράβι 10.000 τόνων, το “Πόρος”. Σε αυτό ο πατέρας μου είχε ξανακάνει ταξίδια πριν από 20 – 25 χρόνια, εντελώς σαπιοκάραβο. Καθίσαμε όμως 5 μήνες… Πήγαμε Αμερική, Καναδά… Mέσα στη θάλασσα 33 μέρες, πρώτη φορά ταξίδεψα τόσες μέρες, από τον Καναδά στη Ρωσία. Αφού όταν περάσαμε από την Ελλάδα ήθελα να πηδήξω έξω! Τόσο πολύ δεν άντεχα! Μου είπε ο πατέρας μου ότι δεν αντέχω τη θάλασσα, από την κλεισούρα. Ένα παιδάκι 15 χρονών να βλέπει μόνο θάλασσα για έναν μήνα; Τελικά, παρόλα αυτά, ήξερα ότι μπορεί να βγάλω χρήματα και μετά από 2 – 3 μήνες μπαρκάρισα πάλι, μόνος μου πια. Πήγα καθαριστής σ΄ ένα μεγάλο καράβι, σ΄ ένα γκαζάδικο 33.000 τόνων, πολύ μεγάλο, και είχα και καμπίνα μαζί με τον άλλο τον καθαριστή», δηλώνει ο τραγουδιστής στην εφημερίδα «Έθνος», το 2012.

«Όταν πήγα στο τρίτο καράβι που με πήραν σαν θερμαστή, με πιο πολλά χρήματα, έπαθα την πλάκα μου. Μου έδωσαν μια καμπίνα επάνω στη μούρη του πλοίου, το πλοίο ήταν πολύ μικρό 3.500 τόνους, έκανε εμπόριο ξυλείας και έκανε κάτι βουτιές μέσα στα κύματα, δεν μπορείς να φανταστείς. Δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ, ούτε να ησυχάσω Και μετά από έναν μήνα ακριβώς πιάσαμε Ιτέα. Παίρνω τη βαλίτσα και μου λέει ο καπετάνιος: “Αντωνάκη, για πού το βάλαμε;”. Του λέω “πάω να δώσω κάτι άπλυτα στη μάνα μου που θα έρθει για να μου φέρει και το μπουζουκάκι”. Είχα πάρει ένα μπουζουκάκι για να παίζουμε εδώ. Α, θα μας παίζεις και μπουζούκι. Όταν το σκάσεις από το καράβι, χάνεις το ναυτικό βιβλιάριο, δεν μπορείς να ξαναταξιδέψεις, στο κρατάνε. Βγήκα έξω, παίρνω το λεωφορείο και κατευθείαν Αθήνα… Το ‘σκασα, δεν ξαναταξίδεψα ποτέ πια!», συνεχίζει.

Από τότε, ο Αντώνης Βαρδής έκανε διάφορες δουλειές, μέχρι που στα 17 του, ενώ εργαζόταν σε βενζινάδικο, κάποιοι φίλοι του έφτιαχναν ένα συγκρότημα, που ήταν τότε της μόδας: έτσι προέκυψαν οι «Vickings»!

Με μία κιθάρα που είχε φέρει από το Πρίντεζι, ένα από τα μέρη στα οποία είχε πάει ως ναυτικός, ο έφηβος τότε Αντώνης έπαιζε στον ελεύθερό του χρόνο. Δύο χρόνια αργότερα, οι «Vickings» άρχισαν να παίζουν σε συναυλίες με κάποια μεγάλα συγκροτήματα, ενώ εκείνος έγραψε το «Catherine» και συνειδητοποίησε πια ότι αυτή η δουλειά τον αντιπροσωπεύει και αυτήν ήθελε να κάνει! Και αυτό το τραγούδι ήταν μόνο η αρχή…