Θα μπορούσαν να είναι ο ένας καθρέφτης του άλλου. Ο ένας είναι η μορφωμένη εκδοχή του άλλου.
του Νίκου Μωραΐτη
Θα μπορούσε να βάλει στοίχημα κανείς και να πέσει 100% μέσα.
Οι δύο πρώτοι βουλευτές που -αν και φουλ μνημονιακοί- έθεσαν όρους στην ψήφιση του νέου Μνημονίου ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Γρηγόρης Ψαριανός. Έτσι έχουν συνηθίσει να πολιτεύονται. Με πολιτικά ανταλλάγματα.
Ο Βενιζέλος εξέδωσε ανακοίνωση με τα γνωστά του «πρώτον, δεύτερον, τρίτον κλπ». Δεν έχει σημασία τι ζητάει. Ούτε ο ίδιος ξέρει. Σημασία έχει να δείξει ότι υπάρχει, να αδειάσει την πρόεδρο του κόμματός του και να κουνήσει για άλλη μια φορά το δάχτυλο.
Αυτό το γνωστό δάχτυλο που το έχει προτεταμένο στο εγχώριο κοινό (όταν πχ εισάγει νόμους όπως το χαράτσι, ο νόμος περί ευθύνης υπουργών ή ο νόμος για τα ΜΜΕ – όλα δικά του παιδιά-τέρατα), αλλά που το κρύβει μέσα στα άλλα δάχτυλα στο διεθνές περιβάλλον, όταν τρώει φιλικά χαστουκάκια από τον Γιουνκέρ ή άγρια βλέμματα από τον Σόιμπλε.
Ο άλλος, ο Γρηγόρης Ψαριανός, ενώ έχει ψηφίσει ό,τι μνημόνιο έφερε η «επάρατος Δεξιά», τώρα θυμήθηκε να συνδέσει την ψήφο του με… την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών. Κάτι έψαξα, κάτι βρήκα, κάτι ήρθα να σας πω. Απλώς και μόνο για να ακουστεί το όνομά μου…
Το ότι αυτοί οι δύο βουλευτές ήταν οι πρώτοι που ζήτησαν ανταλλάγματα για την ψήφο τους δεν είναι τυχαίο. Βενιζέλος και Ψαριανός έχουν το ίδιο πολιτικό ήθος, σαν παιδιά από την ίδια πολιτική μάνα.
Εριστικοί, δηκτικοί, εγωκεντρικοί, διαστρεβλωτικοί, με ύφος αφρικανού δικτατορίσκου, σε μία χώρα που δυστυχώς επιβραβεύει αυτές τις συμπεριφορές με σταυρούς και έδρες.
Θα μπορούσαν να είναι ο ένας καθρέφτης του άλλου. Ο ένας είναι η μορφωμένη εκδοχή του άλλου. Δύο δίδυμα Εγώ. Μόνο που ο ένας σπούδασε τον πολιτικό αριβισμό κρατώντας ένα βιβλίο στο χέρι και ο άλλος μία μπύρα.
