Έχετε ακούσει για τα νέα μέτρα που απαγορεύουν τα social media σε παιδιά κάτω των 15 ετών; Ακούγεται φανταστικό με την πρώτη ματιά, σωστά; Ποιος δεν θέλει άλλωστε να προστατέψει τα παιδιά από τους κινδύνους του διαδικτύου. Αν όμως το καλοσκεφτείς, όλο αυτό μοιάζει περισσότερο με έναν τέλειο Δούρειο Ίππο παρά με ασπίδα προστασίας.
Ας κάνουμε τη λογική σκέψη: πώς ακριβώς θα αποδείξεις στο Instagram ή στο TikTok ότι εσύ δεν είσαι 14 χρονών για να σε αφήσει να μπεις; Υπάρχει μόνο ένας πρακτικός τρόπος. Να αναγκαστούμε όλοι, ανεξαιρέτως, να «ανεβάσουμε» την ταυτότητά μας στο σύστημα. Έτσι, πίσω από το ωραίο και συγκινητικό άλλοθι της προστασίας των ανηλίκων, το κράτος πετυχαίνει κάτι άλλο: την ταυτοποίηση της κάθε ψηφιακής μας κίνησης. Τέλος η ανωνυμία, τέλος η ιδιωτικότητα. Κάθε σχόλιο, κριτική ή αναζήτηση θα είναι δεμένα με το ονοματεπώνυμο και τον ΑΜΚΑ μας.
Υπάρχει μάλιστα και αρκετός παραλογισμός σε όλο αυτό. Για παράδειγμα, σκεφτείτε ότι στην Ελλάδα κανένας ανήλικος δεν μπορεί ούτως ή άλλως να έχει κινητό στο όνομά του – οι γραμμές ανήκουν στους γονείς. Ή σκεφτείτε την ιδέα του «νυχτερινού ψηφιακού κόφτη» για τους εφήβους 15-18 ετών. Μιλάμε για 17ρηδες που το κράτος τους θεωρεί αρκετά ώριμους για να βγάλουν δίπλωμα οδήγησης και να ψηφίσουν για το μέλλον της χώρας, αλλά ταυτόχρονα πιστεύει ότι πρέπει να τους κλείνει το ίντερνετ το βράδυ με το ζόρι για να κάνουν… νάνι.
Η ουσία, τελικά, είναι πολύ πιο σοβαρή: όταν από βαρεμάρα ή αδυναμία να βάλουμε όρια στο σπίτι μας, αφήνουμε το κράτος να αναλάβει τον ρόλο του γονέα, το τίμημα που πληρώνουμε είναι η δική μας ελευθερία. Σήμερα ίσως κάποιοι χειροκροτούν που «κλειδώνουν» τα social media για τα παιδιά. Αύριο όμως, με το ψηφιακό φακέλωμα να έχει γίνει πια κανονικότητα, δεν θα υπάρχει ούτε μισή γωνιά στο διαδίκτυο όπου θα μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα, χωρίς να ξέρουν ποιοι είμαστε. Μάλλον πρέπει να το σκεφτούμε διπλά πριν χαρούμε.
