Η Έλενα Ασημακοπούλου μπορεί να ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον νέο της ρόλο στο πλευρό της Ναταλίας Γερμανού, ωστόσο δεν παύει να ταράζετε από τις εξελίξεις και να ευαισθητοποιείται εύκολα, αφού ο ρόλος της μητέρας της έχει αλλάξει τα δεδομένα για την ζωή.
Αυτή την φορά η ηθοποιός με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις των αδικοχαμένων παιδιών των μεταναστών έκανε την δική της δημοσίευση στο instagram συγκινώντας τους διαδικτυακούς της φίλους.
«Απο προχθές ακούγεται ένα βουητό. Έρχεται από τα παιδιά που κείτονται σαν ξεβρασμένα ψάρια στην άκρη της θάλασσας.Καλύπτει το θόρυβο της πόλης, γεμίζει το μολυσμένο αέρα, κατεβαίνει αργά και μπαίνει στα σπίτια.Τα μάτια που κλείσαμε για να μη βλέπουμε, δεν μπορούν να μας προστατέψουν από τον ήχο που τρυπώνει μέσα από τα παράθυρά μας.
Το βουητό ξεκαθαρίζει.Είναι ένα παιδικό τραγούδι. Βγαίνει από τα παγωμένα στόματα.Είναι απίστευτο, πώς από νεκρά πνευμόνια μπορεί να βγαίνει τόσο διαπεραστική φωνή.Τα πεθαμένα παιδιά γράφουν ωραία τραγούδια:
«Φεγγαράκι μου λαμπρό,
έσβησες για να πνιγώ,
γιατί ήμουνα παιδί κακό.
Φεγγαράκι μου λαμπρό,
άναψε ν’ αναστηθώ,
να μην κλαίει η μαμά,
να με πάρει αγκαλιά».
Οι παιδικές φωνές φτάνουν ως τ’ αυτιά σου κι εσύ τα κλείνεις κι αυτά, για να μην ακούς.
Είναι ανυπόφορη η μακάβρια χορωδία.
Τώρα, είναι καλύτερα. Τώρα, που δεν ακούς τίποτα.Από τα παιδιά που κείτονται σαν ξεβρασμένα ψάρια στην άκρη της θάλασσας, έρχεται μια άσχημη μυρωδιά.Είναι η οσμή του φόβου, του θανάτου, της αδικίας, του παραλογισμού.η οσμή από το ανάθεμα για το ανθρώπινο γένος, η αποφορά του πολέμου, η οσμή του μίσους και της διαστροφής.Φτάνει κι αυτή στο σπίτι σου κι εσύ νιώθεις ναυτία και κλείνεις τη μύτη και ψεκάζεις κολόνιες παντού για να μη μυρίζεις τη φρίκη.Σε λίγο θα κλείσεις και το στόμα για να μην ουρλιάξεις, για να μην ξεφύγει η στριγκλιά που παλεύει να ξεφύγει κι εσύ φοβάσαι ότι μαζί της θα ξεφύγει κι αυτός ο κόσμος που τόσο χρόνια έχτιζες, αυτός, απ’ όπου προσπαθείς απεγνωσμένα να κρατήσεις έξω όλα τα νεκρά παιδιά.Δεν είναι που είσαι κακός άνθρωπος, ούτε αδιάφορος.
Είναι που είσαι ανήμπορος, είναι που δεν ξέρεις τι να κάνεις, είναι που φοβάσαι ότι ο θάνατος θα σε πάρει μαζί του και θα χαθείς κι εσύ.γλίτωςα λες! Μάτια κλειστά, αυτιά κλειστά, μύτη κλειστή, στόμα κλειστό…Σαν παιδικό παιχνίδι μοιάζει κι εσύ το ίδιο. Θυμίζεις πάνινη κούκλα με γαζιά ραμμένα στις τρύπες του προσώπου. Επειδή όμως δεν είσαι παραγεμισμένος με κουρελάκια, ξέρεις πως το βράδυ που θα πας να κοιμηθείς και η ψυχή σου θ’ ανοίξει, οι εικόνες θα είναι εκεί και θα σε κυνηγάνε και το τραγούδι θα είναι εκεί και θα σε τυραννάει και η οσμή θα είναι εκεί και θα σε ανακατεύει και η φωνή σου θα ξεχάσει».
