Το σχέδιο του έκανε τον γύρο του Διαδικτύου μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και πολύ γρήγορα έγινε το σύμβολο θλίψης για την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι. Το σήμα της Ειρήνης με τον Πύργο του Αιφελ στη μέση αυτού.

Πολλοί πίστευαν πως πίσω από αυτό βρίσκεται ο μυστικοπαθής street artist Bansky, στην πραγματικότητα, όμως, εμπνευστής αυτού ήταν ένας Γάλλος ονόματι Jean Jullien, ο οποίος το δημοσίευσε στο Twitter, γράφοντας ως λεζάντα: «Ειρήνη στο Παρίσι».

Συνήθεια του καλλιτέχνη είναι να αντιδρά στην είδηση με τη μορφή της γραφής, αντλώντας εικόνες από τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων στην Ιρλανδία μέχρι τη σφαγή στο Charlie Hebdo τον περασμένο Ιανουάριο.

«Ηταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, όταν έπιασα το πινέλο μου», ανέφερε για το σκίτσο-σύμβολο, μιλώντας στο Slate.

Απαντώντας αν είχε παρατηρήσει την ομοιότητα μεταξύ του συμβόλου της Ειρήνης και του Πύργου του Αιφελ, είπε πως ήταν «απλώς ένας συνδυασμός δύο σκέψεων, του Παρισιού και της Ειρήνης. Κατά κάποιο τρόπο, γραφικά λειτούργησε».

«Ηθελα κάτι συμβολικό, κάτι που όλοι θα μπορούσαν να καταλάβουν εύκολα και ο καθένας θα μπορούσε να το μοιραστεί ανεξάρτητα από το πού βρίσκεται και το εάν είναι οξυδερκής παρατηρητής. Ηθελα κάτι παγκόσμιο», υπογραμμίζει, αναφερόμενος στη διάθεση που διαπνέει το σχέδιο.

«Είναι μια εικόνα για τον καθένα. Δεν είναι ένα έργο για το οποίο είμαι περήφανος ή οτιδήποτε άλλο, ούτε το δημιούργησα για να επωφεληθώ από αυτό. Απλά ήθελα να εκφράσω τον εαυτό μου και από την εμπειρία μου μέσω των social media, αυτό θέλουν όλοι οι άνθρωποι», προσθέτει.

«Αν οι άνθρωποι ένιωσαν την ανάγκη να μοιραστούν την εικόνα, τότε αυτή δούλεψε και είμαι σε μια χαρούμενος, ακόμα και αν η ευτυχία δεν είναι πραγματικά μια σκέψη που πηγάζει σε αποτρόπαιους καιρούς», καταλήγει ο Jean.

Ποιος είναι ο Jean Jullien

Είναι ένας Γάλλος που στη πραγματικότητα δεν έζησε ποτέ στο Παρίσι. Προέρχεται από την πόλη Ναντ και σήμερα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Αποφοίτησε από το Central Saint Moris το 2008 και από το Royal College of Art του 2010.

Ασχολείται με τη φωτογραφία, τα βίντεο, τα κοστούμια, τα βιβλία και τα ρούχα, δημιουργώντας ένα συνεκτικό και εκλεκτικό «σώμα» εργασίας.