Η υγεία των ματιών επηρεάζεται άμεσα από τις διατροφικές συνήθειες. Δεν είναι τυχαίο ότι από παιδιά μεγαλώνουμε με την παρότρυνση να τρώμε ψάρια και καρότα για να έχουμε καλή όραση.
Η βιταμίνη που ωφελεί περισσότερο τα μάτια, είναι η βιταμίνη Α, γνωστή και ως βιταμίνη της όρασης.
Στη διατροφή μας τη βιταμίνη Α τη λαμβάνουμε από το ψάρι, τα ιχθυέλαια, το συκώτι, το γάλα, τον κρόκο αβγού, τα σκουροπράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, μπρόκολο), τα φρούτα και τα λαχανικά με έντονα χρώματα λόγω των καροτενοειδών (π.χ. βερίκοκο, ροδάκινα, μάνγκο, εσπεριδοειδή, καθώς και χρωματιστές πιπεριές, καρότο, γλυκοπατάτα).
Σε αντίθεση με τις παραπάνω τροφές που είναι ευεργετικές για την υγεία των ματιών, υπάρχουν κάποιες που προκαλούν βλάβες στα μάτια.
Αυστραλοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η υπερβολική κατανάλωση κρέατος προκαλεί βλάβες στον αμφιβληστροειδή χιτώνα των ματιών, που με το πέρασμα του χρόνου μπορεί να εξελιχθούν σε εκφύλιση της ωχράς κηλίδας – μιας οφθαλμοπάθειας, η οποία αποτελεί την συνηθέστερη αιτία τυφλώσεως των ηλικιωμένων.
Σύμφωνα με τους ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, το κρέας περιέχει ουσίες οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε οξειδωτικές βλάβες και να ασκήσουν τοξική δράση στον αμφιβληστροειδή.
Για να διερευνήσουν τον ρόλο της κατανάλωσης κρέατος στην ανάπτυξη της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας, οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από 5.600 ανθρώπους, οι οποίοι είχαν ηλικία 58-69 ετών την περίοδο 1990-1994 που άρχισε η μελέτη.
Η παρουσία της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας αναζητήθηκε την περίοδο 2003-2006, όταν οι εθελοντές είχαν ηλικία 66-85 ετών. Οι 1.680 από αυτούς είχαν αναπτύξει αρχόμενη εκφύλιση της ωχράς.
Οι πιθανότητες τέτοιων βλαβών ήταν κατά 47% αυξημένες μεταξύ των εθελοντών που έτρωγαν κόκκινο κρέας καθημερινά σε σύγκριση με όσους το έτρωγαν πιο σπάνια. Η διαφορά αυτή παρέμεινε η ίδια ακόμα και όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν και άλλους παράγοντες κινδύνου για εκφύλιση της ωχράς, όπως το κάπνισμα και την παχυσαρκία.
Το συμπέρασμα των ερευνητών ήταν πως η αυξημένη κατανάλωση κόκκινου κρέατος πιθανώς αποτελεί έναν νέο παράγοντα κινδύνου για εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.
