Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα της πολιτιστικής καταρράκωσης της διαλυμένης κοινωνίας μας σε μία μέρα:
Η υστερία που συνόδευσε σε κάθε βήμα της την κατά τα άλλα συμπαθέστατη κυρία Αλαμουντίν, και η… «φάρσα» της πρωινής ζώνης του Mega που αποτελεί μάθημα εθισμού στον κανιβαλισμό του «φτωχού», του «βλάχου», του «γέρου».
Κοινός παρονομαστής, το Μέσο… Η ιδιωτική τηλεόραση.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί σε όλη τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών της πνευματικής, ηθικής και κοινωνικής εξαχρείωσης, εμείς περιορίσαμε την κριτική μας στα κόμματα και στους πολιτικούς.
Πιστεύω απόλυτα πως το μεγάλο καρκίνωμα της Δημοκρατίας μας είναι η «ελεύθερη» πληροφόρηση.
Γιατί ούτε ελεύθερη είναι, ούτε πληροφόρηση.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι εφημερίδες γνώμης έχουν υποκατασταθεί από την τηλεοπτική και τη διαδικτυακή προπαγάνδα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι λείπουν πια και οι αρθρογράφοι και οι ρεπόρτερ και ανθούν οι διαδρομιστές των παραπολιτικών κουτσομπολιών και οι «περφόρμερ». Κι αυτό σε μια χώρα με μεγάλη παράδοση, με αληθινούς Γίγαντες και πρωτοπόρους της Δημοσιογραφίας, όλων των ιδεολογικών ρευμάτων.
Κάποτε διάβαζα με φανατισμό όχι εφημερίδες, αλλά αρθρογράφους.
Κάποτε, όχι πολύ παλιά, η τηλεόραση, ακόμα και η ελεγχόμενη και φτωχική σε τεχνικά μέσα, έκανε εσωτερικές παραγωγές με έργα του Καζαντζάκη, του Ξενόπουλου, είχε «Μονόγραμμα» και «Θέατρο της Δευτέρας», είχε «άνκορμαν» σαν τον Φρέντυ Γερμανό που θα τον ζήλευαν πολλοί σημερινοί του CNN και του ABC.
Και το πιο σημαντικό: η Είδηση ήταν Είδηση, όχι κουτσομπολιό, όχι «ραβασάκι».
Εξιδανικεύω;
Όχι. Πάντα υπήρχε «στρατευμένη Δημοσιογραφία», όπως πάντα θα υπάρχει «Στρατευμένη Τέχνη».
Αλλά υπήρχε και αυτοσεβασμός.
Τώρα, με στόχο την πολτοποίηση της κοινωνίας, υπάρχει μόνο εξαχρείωση…
Και λίγοι ρομαντικοί που παλεύουν όπως λέει ο Ελύτης να υπερβούν τη φθορά.
Η λύση δε θα έρθει με λογοκρισία .
Αλλά με προσεκτική επιλογή με πολιτικά και αισθητικά κριτήρια, με αντίσταση στην ευκολία από την πλευρά μας.
Και με τον αγώνα για να αποκατασταθεί η αυτονομία της Πολιτικής, ώστε να τεθούν ΚΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ, επιτέλους, κανόνες Διαφάνειας, Δημοκρατικού Ελέγχου και Ισοτιμίας, κανόνες την τήρηση των οποίων θα εμπιστευθεί η Δημοκρατία στους πολλούς και στις πολλές που υπάρχουν στον «χώρο», έστω κι αν τα «αφεντικά» έχουν φροντίσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τους βάλουν στον «πάγο».
Κι αυτό ισχύει και για τον χώρο του Πολιτισμού. Έχουμε πολλές και σημαντικές, αληθινές Προσωπικότητες σε αυτό τον τόπο.
Ίσως όχι εξίσου «διάσημες» όσο η κυρία Αλαμουντίν και ο κύριος Σεφερλής, σίγουρα όχι τόσο εύπορες (ούτε κατά διάνοια)…
Αλλά Προσωπικότητες χρήσιμες, πολύτιμες, αληθινά σημαντικές!
