Η πρωτοβουλία είχε ως στόχο να μην ξεχάσει κανείς τον πόλεμο στη Συρία
Κατά το παρελθόν φιλοξενούσε πρόσφυγες από τη Συρία, σήμερα μια σκηνή του ΟΗΕ μετατράπηκε σε φόρεμα αλλά συνεχίζει να φέρει τα σημάδια της ιστορίας της στον καταυλισμό της βόρειας Ιορδανίας.
Στο πλαίσιο του Dress for Our Time, ενός σχεδίου που εκπόνησε η καθηγήτρια Μόδας, Έλεν Στόρεϊ, μια σκηνή που βρισκόταν σε έναν καταυλισμό Σύρων προσφύγων στο Ζαατάρι μετατράπηκε σε ένα μακρύ και πλούσιο φόρεμα με κουκούλα.
Σύμφωνα με πληροφορίες του AFP που μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, με αυτό το ένδυμα, που εκτίθεται στη Διεθνή Έκθεση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Ανάπτυξης του Ντουμπάι, οι δημιουργοί του στοχεύουν να παρουσιάσουν την πραγματικότητα που βιώνουν σε καθημερινή βάση οι πρόσφυγες ενώπιον ενός κοινού που σωματικά αλλά και πολιτικά βρίσκεται μακριά από τον πόλεμο.
Η σύρραξη στη Συρία, που εισήλθε στο έβδομο έτος, έχει στοιχίσει την ζωή σε περισσότερους 320.000 ανθρώπους και προκάλεσε τον εκτοπισμό σχεδόν του 50% του πληθυσμού.
«Χρησιμοποιούμε τη μόδα ως Δούρειο Ίππο και αρχής γενομένης από εκεί μπορούμε να μιλάμε για σοβαρότερα θέματα (…) μια κρίση που μας αφορά όλους» εξήγησε η Έλεν Στόρεϊ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Λονδίνου.
«Είναι σημαντικό για εμένα ότι αυτό (το φόρεμα) φέρει μια ιστορία, είναι στην πραγματικότητα το καταφύγιο μιας οικογένειας. Πιστεύω ότι αυτή η ιστορία προσφέρει στο έργο μια απήχηση» υπογράμμισε η δημιουργός.
Η συγκεκριμένη σκηνή ξηλώθηκε όταν η Ύπατη Αρμοστεία των ΗΕ για τους Πρόσφυγες (HCR) ξεκίνησε την αντικατάσταση των σκηνών από μεταλλικά τροχόσπιτα στον καταυλισμό Ζαατάρι. Η καθηγήτρια την διατήρησε όπως ακριβώς τη βρήκε.
Το φόρεμα παρουσιάστηκε στο κοινό τον προηγούμενο χρόνο, από τους δρόμους του Λονδίνου έως το Γκλάνστομπερι, όπου η τραγουδίστρια από το Μάλι Ρόκια Τραορέ το φόρεσε μια συναυλία της.
Το ένδυμα και η ιστορία που φέρει θα συνεχίσουν το ταξίδι τους και δεν αναμένεται να επιστρέψουν στους καταυλισμούς του Ζαατάρι.
«Το δικό μας τμήμα του κόσμου έχει ανάγκη από εκπαίδευση» τόνισε η Στόρεϊ. «Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα μέσο παρότρυνσης των χωρών της Δύσης να κρατούν λιγότερο αμυντική στάση» όταν μιλάνε για τη συριακή κρίση.
