Μπήκα στο ταξί στην πλατεία Κάνιγγος, και μόλις έκατσα στη θέση του συνοδηγού άρχισα να τσεκάρω αν είχα όλα τα πράγματά μου, γυαλιά, κινητό, χαρτιά και χαρτάκια. «Έτσι λοιπόν που λες, φίλε μου! Είναι όλοι τους λαμόγια!»

ακούστηκε ξαφνικά μια φωνή από το πίσω κάθισμα απευθυνόμενη στον ταρίφα. Αυτός που μίλησε ήταν ένας εξηντάρης με κοιλιά.

Φαίνεται πως με την είσοδό μου είχα διακόψει κάποια συζήτηση. «Αυτό να λέγεται…» είπε ο ταρίφας μηχανικά, μόνο και μόνο για να τροφοδοτήσει την κουβέντα. «Από παλαιοτάτων χρόνων…» συμπλήρωσε μια δεύτερη φωνή από πίσω….

«Εδώ, ρε σεις, όταν έγινε ο σιδηρόδρομος επί Τρικούπη, φέραν τα λαμόγια άλλες ράγες για τη Στερεά Ελλάδα κι άλλες για την Πελοπόννησο!» είπε ο γέρος ανασκαλεύοντας την ιστορία. «Άλλες ράγες;

Μα πώς έγινε αυτό;» απόρησε ο εξηντάρης. «Όπως σας τα λέω, παιδιά μου! Αυτό έγινε γιατί μπλέξαν τα λαμόγια και οι προμηθευτές τους. Έτσι το ένα λαμόγιο αγόρασε εξοπλισμό από τη Γερμανία και το άλλο από την Αγγλία.

Μόνο που οι ράγες αυτές ήταν ασύμβατες. Είχαν άλλη απόσταση μεταξύ τους οι μεν από τις δεν!» είπε ο γέρος.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα