Αυτή είναι η ιστορία του Νικολάς Μαδούρο, του ηγέτη της Βενεζουέλας
Ο πολύπαθος πρόεδρος της Βενεζουέλας είναι και πάλι στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες, με τις πραξικοπηματικές περιπέτειές του να έχουν φέρει πολιτική αναταραχή στην οικουμένη.
Μια από τις πλουσιότερες άλλοτε χώρες της Λατινικής Αμερικής και πρότυπο δημοκρατίας βρίσκεται και πάλι στη δίνη μιας νέας κρίσης, όταν ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, Χουάν Γκουαϊδό, αυτοανακηρύχθηκε μεταβατικός πρόεδρος επιχειρώντας να αρπάξει την εξουσία από τον Μαδούρο.
Την ώρα που τα υπόλοιπα έθνη του πλανήτη σπεύδουν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στον Μαδούρο ή να αναγνωρίσουν αντιθέτως τον Γκουαϊδό, με τη ματωμένη αναταραχή στη Βενεζουέλα να έχει έντονη την οσμή του εμφυλίου, ο Νικολάς έγινε αναγκαστικά το πρόσωπο των ημερών.
Ποιος είναι όμως αυτός ο χαρισματικός για κάποιους, αμφιλεγόμενος για κάποιους άλλους, πολιτικός που τόσο απασχολεί την υφήλιο; Αυτός ο οδηγός λεωφορείου που βρέθηκε ξαφνικά υπουργός Εξωτερικών; Αυτός ο πολιτικοποιημένος μαθητής και σπουδαστής που διαφέντευε κάποτε το πολιτικό ρεύμα που είπαν «τσαβισμό» και ήταν ο φωτεινός φάρος της παγκόσμιας Αριστεράς;
Ο οραματιστής τέλος που συμπύκνωνε πάνω του τα ιδεώδη της σοσιαλιστικής επανάστασης και προκαλούσε ανοιχτά την ηγεμονία των ΗΠΑ στο νότιο κομμάτι της αμερικανικής ηπείρου; Ο άνθρωπος που άλλοτε τιμούσαν και σέβονταν από την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Βολιβία, τον Ισημερινό και τη Νικαράγουα μέχρι και τον Τζέρεμι Κόρμπιν και τον Όλιβερ Στόουν;
Ο πολιτικοποιημένος γιος του αρχισυνδικαλιστή
Ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος είδε το πρώτο φως τον Νοέμβριο του 1962 στο Καράκας, ως ο μόνος γιος από τα τέσσερα παιδιά μιας οικογένειας της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν παθιασμένος αριστερός και είχε ενεργή εμπλοκή στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, κληροδοτώντας στον μοναχογιό του τα ίδια ιδεώδη.
Κάτι που ήταν εξάλλου διάχυτο στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του φτωχού, εργατικού προαστίου όπου μεγάλωσε, στις υποβαθμισμένες δυτικές συνοικίες του Καράκας. Ο Νικολάς αναμείχθηκε από μικρός με τα κοινά και διακρίθηκε για τη μαχητικότητά του στο σχολικό συμβούλιο του Γυμνασίου όπου φοίτησε. Από το οποίο δεν υπάρχουν ωστόσο μητρώα πως αποφοίτησε.
Οι συμμαθητές του τον θυμούνται ακόμα ως μια επιβλητική φιγούρα που αρεσκόταν στις αντιπαραθέσεις και τους διαξιφισμούς, καλώντας όλους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Μέγας φαν της ροκ στην εφηβεία του, ήθελε να φτιάξει το δικό του συγκρότημα και να ακολουθήσει μουσική καριέρα. Σαν των Led Zeppelin που τόσο αγαπούσε! Αντιθέτως, αναμείχθηκε με τις αριστερές πολιτικές νεολαίες και πήρε άλλη ρότα στη ζωή.
Σωστό ζιζάνιο, μπήκε στο στόχαστρο των Αρχών από ιδιαιτέρως τρυφερή ηλικία, καθώς η αστυνομία της Βενεζουέλας τον θεωρούσε ύποπτο για την απαγωγή ενός Αμερικανού από αριστερή παραστρατιωτική οργάνωση που θα δήλωνε αργότερα την υποστήριξή της στον Ούγκο Τσάβες.
Χωρίς όνειρα για πανεπιστημιακή εκπαίδευση, έπιασε δουλειά ως οδηγός λεωφορείου στην εταιρία που διαχειρίζεται τον υπόγειο σιδηρόδρομο του Καράκας. Και αναμείχθηκε από την πρώτη στιγμή με τον μυστικό συνδικαλισμό του σωματείου, λειτουργώντας ως άτυπος εκπρόσωπος του. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του δηλαδή, ήταν αυτός που ίδρυσε συνωμοτικά το εργατικό σωματείο σε μια εποχή που η κρατική εταιρία απαγόρευε τον συνδικαλισμό.
Την ίδια εποχή (1983) φαίνεται να λειτουργεί και ως σωματοφύλακας για έναν αριστερό πολιτικό που κατέβηκε υποψήφιος για την προεδρία της χώρας (José Vicente Rangel). Η στιγμή που καθόρισε ωστόσο τα μαχητικά νιάτα του θα ερχόταν στα 24 του, όταν πλάι σε άλλους αριστερούς από τη Λατινική Αμερική θα βρεθεί στην Κούβα για να φοιτήσει στο ετήσιο σεμινάριο της Κομμουνιστικής Νεολαίας.
Εκεί θα ανδρωθεί πολιτικά και μέσω των κουβανικών συνδέσμων θα γνωριστεί με τον μέντορά του, τον Ούγκο Τσάβες. Επιστρέφοντας στο Καράκας, θα συνεχίσει τη δουλειά του στο τιμόνι του λεωφορείου, θα ανέβει τα σκαλιά της συνδικαλιστικής ιεραρχίας και οι αρχές της δεκαετίας του 1990 θα τον βρουν μέλος της οργάνωσης MBR-200, του πολιτικού σκέλους της αντάρτικης παραστρατιωτικής οργάνωσης του Τσάβες.
Ο πρώην στρατιωτικός Τσάβες θα φυλακιστεί το 1992, για την εμπλοκή του στις πραξικοπηματικές απόπειρες εκείνης της χρονιάς, και ο Μαδούρο θα μετατραπεί σε φλογερό υπέρμαχο της απελευθέρωσής του. Στο πλαίσιο αυτού του κινήματος θα γνωρίσει μια πολλά υποσχόμενη δικηγόρο, μέλος της υπερασπιστικής ομάδας του Τσάβες, η οποία θα γίνει η δεύτερη σύζυγός του. Είχε αποκτήσει ήδη έναν γιο με την πρώτη του γυναίκα.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
