Όπως φαίνεται, ο Κυριάκος ακολουθεί κατά πόδας τον Αλέξη και η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, από τα αριστερά μέχρι τα δεξιά της, επιδεικνύει την αποφασιστικότητά της στο να τσακίζει τον ελληνικό λαό, κάθε φορά που η λαϊκή βούληση αντίκειται στους κεντρικούς κρατικούς σχεδιασμούς, πολλές φορές κατά παράβαση της έννομης τάξης και του ίδιου του Συντάγματος.
Πρωτότυπο για τούτη την χώρα; Μπα, τουναντίον, αυτή η πρακτική συνιστά μια καθημερινότητα στα καθ’ ημάς.
Από το Πισοδέρι μέχρι το Διαβολόρεμα, από την Θεσσαλονίκη μέχρι την Αθήνα, από την Μακεδονία μέχρι το Αιγαίο, από τις πλατείες των πόλεων μέχρι τα βουνά και τα χωριά των συνόρων, το υπερτροφικό κρατίδιο των Αθηνών επιδεικνύει την πυγμή του κάθε φορά που οι τοπικές κοινωνίες (δηλ.ο Δήμος) αντιδρούν σε μειοδοτικές και αντιλαϊκές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας.
Αντίθετα, σε ό,τι αφορά τις εξωτερικές προκλήσεις, η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία σκύβει πάντα το κεφάλι και πειθήνια κάνει συλλογή από μπάτσες και κλωτσιές.
Κι αν το κρατίδιο των Αθηνών δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τσακίσει στο ξύλο και τα χημικά τους ίδιους του τους πολίτες, φαίνεται ιδιαίτερα γαλαντόμο και “ανοιχτό” προς τους διάφορους κρατικούς και μη δρώντες του παγκόσμιου συστήματος, αφού ό,τι ζητά καθείς το κράτος του το παραχωρεί πρόθυμα και με χαρά, ε για να μην μας πουν και τίποτα μοναχοφάηδες.
Μια χώρα που αποσυντίθεται ολοένα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατρακύλα της λογίζοντας τους πολίτες της ως τους βασικούς της εχθρούς.
Οι “δυνάμεις κατοχής” που αποβιβάστηκαν στα νησιά (φώτο από την Χίο) και οι συγκρούσεις που μαίνονται σε αυτά, με τις συνήθεις προσαγωγές, την τρομοκρατία και την άφθονη δημοκρατική χρήση χημικών αποδεικνύουν για πολλοστή φορά το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στον ελληνικό λαό και την ολιγαρχική ελίτ —το κατ’ ευφημισμόν “Συνταγματικό Τόξο”— που κυβερνά τις τύχες του Ελληνισμού, με φόρους και δακρυγόνα, ώστε οι υγιείς δυνάμεις του τόπου να μην βγουν ποτέ μπροστά, μη τυχόν και αποκαθάρουν το εξουσιαστικό ρίζωμά της στο κράτος και την κοινωνία.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο αναμένεται να ενταθούν, όσο οι εξωτερικοί κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται, η εσωτερική οικονομική εκμετάλλευση και η ψυχική κόπωση εντείνονται.
Η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία αποσυντίθεται και τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει —κατά πως φαίνεται— την ραγδαία παρακμή της.
Αλλά η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία παρασέρνει μαζί της και το κράτος και, ως εκ τούτου, τον ελληνικό λαό και την ετερότητά του, η οποία αποδυναμώνεται στα διεθνή τεκταινόμενα.
Βέβαια, τέτοια στρεβλή και παθογόνα που είναι από τα γεννοφάσκια της, δεν βρίσκω τον λόγο να θέλει κάποιος να την διασώσει. Αυτό αποτελεί και το μεγάλο τραγικό δίλημμα του Ελληνισμού. Και απάντηση στο δίλημμα αυτό δεν είναι διόλου εύκολο να δοθεί.
Μυτιληνιός Αναγνώστης.
