Η Τουρκία βρίσκεται ήδη, μέσα στη δίνη της ιστορικής φάσης που βιώνουν όλα τα ετερόκλητα πολυεθνικά σχήματα. Και περνάει τις μεταλλάξεις  της εξαιτίας της εμμονής του πολιτικού της συστήματος σε μία κυρίαρχη εθνική ιδεολογία, που επιβλήθηκε με  βία, προπαγάνδα και ιστορικά ψεύδη.

Η γειτονική χώρα δύσκολα θα συνεχίσει να αποτελεί σταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή, αφού η ίδια έχει στην πραγματικότητα, αποσταθεροποιηθεί στο εσωτερικό της! Ποιος θα είναι από δω και πέρα, ο συνομιλητής του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ;

Ο Ερντογάν είναι ένας ανασφαλής «Σουλτάνος» που ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους να συντηρήσει το καθεστώς του. Και για αυτό, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνος. Είτε άμεσα με θερμό επεισόδιο, νότια της Κρήτης, είτε ως πρόξενος ενός εμφυλίου στο εσωτερικό της Τουρκίας, όταν κάποτε εγκαταλείψει την εξουσία.

Το κρίσιμο ερώτημα, για μας, είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε τον ανατολικό κίνδυνο, όποτε και αν προκύψει.

Συνηθίζουμε να επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και την  εθνική θεσμική  ισχύ των ενόπλων δυνάμεων. Αυτονόητες επικλήσεις που κάθε «αδύναμος» χρησιμοποιεί, από την εποχή του Θουκυδίδη, έναντι του «δικαίου της πυγμής» που τον απειλεί.

Δεν αρκεί όμως η νομιμότητα ως  πολιτικό καταφύγιο των αδυνάτων. Εδώ χρειάζεται εγρήγορση και αποφασιστικότητα για να γίνουμε δυνατοί. Παρόμοια με αυτή που επιδεικνύει το Ισραήλ από το 1948  μέχρι σήμερα.

Η ελληνική κοινωνία απολαμβάνει πάντα  μια ιδιότυπη προστασία από την Δύση που την εμποδίζει να καλλιεργήσει την εθνική της αυτοπεποίθηση. Δημιουργείται έτσι, διαχρονικά, μία ψευδαίσθηση ασφάλειας η οποία επιτρέπει την τρυφηλότητα και καλλιεργεί τον ηρωισμό της μοιρολατρικής  ηττοπάθειας.

Του Ανδρέα Ζαμπούκα – athensvoice.gr