Η Τσικνοπέμπτη, η επίσημη «ημέρα καπνού και κρέατος», πλησιάζει και όπως κάθε χρόνο, τα σχολεία ετοιμάζονται να τιμήσουν το έθιμο. Ψησταριές στις αυλές, σουβλάκια στα χέρια μαθητών και καθηγητών, μουσική και χοροί δημιουργούν μια ατμόσφαιρα γιορτής.

Άλλωστε, γιατί να χαθεί η ευκαιρία για λίγη ανεμελιά μέσα στη σχολική ρουτίνα; Το ψήσιμο αναλαμβάνουν, φυσικά, οι γνωστοί «ψήστες επί τιμή» – γονείς και εκπαιδευτικοί που για μια μέρα αφήνουν τις υποχρεώσεις τους και παίρνουν στα χέρια τσιμπίδες και κάρβουνα.

Όμως, όχι όλοι δεν μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό. Η φιλοζωική οργάνωση «Νέμεσις» και άλλοι υποστηρικτές των δικαιωμάτων των ζώων ζητούν την ακύρωση των εκδηλώσεων, επισημαίνοντας ότι το έθιμο επιβάλλει τη θέα και την οσμή του ψητού κρέατος σε όσους δεν τρώνε κρέας για ηθικούς, θρησκευτικούς ή υγειονομικούς λόγους. Θεωρούν, μάλιστα, ότι η παράδοση αυτή δεν προωθεί τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, αλλά αντίθετα επιβάλλει συγκεκριμένες διατροφικές επιλογές. Και κάπως έτσι, από γιορτή της χαράς, η Τσικνοπέμπτη μετατρέπεται σε πεδίο διαμάχης.

Από την άλλη, οι υποστηρικτές του εθίμου επιμένουν: «Έτσι το βρήκαμε, έτσι το συνεχίζουμε». Τα παιδιά πρέπει να μάθουν τις παραδόσεις, λένε, και το ψήσιμο στην αυλή του σχολείου είναι μια «ανώδυνη» εκδήλωση που φέρνει κέφι. Για ποια επιβολή μιλάμε λοιπόν; Κανείς δεν αναγκάζει κάποιον να φάει κρέας! Απλώς, γεμίζει ο χώρος με μυρωδιές που μπορεί να μην απολαμβάνουν όλοι, αλλά –τι να κάνουμε;– η παράδοση είναι παράδοση. Άλλωστε, και τα σχολικά πάρτι έχουν αναψυκτικά με ζάχαρη, αλλά δεν φωνάζει κανείς για τα δικαιώματα των παιδιών που προτιμούν νερό!

Το ζήτημα, φυσικά, δεν είναι αν η Τσικνοπέμπτη πρέπει να καταργηθεί, αλλά αν μπορεί να γίνει πιο συμπεριληπτική. Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσουμε χώρο και για άλλες γιορτινές εκδηλώσεις, όπου όλοι –κρεατοφάγοι και μη– θα μπορούν να συμμετέχουν χωρίς αμηχανία; Ή μήπως θα μείνουμε για πάντα εγκλωβισμένοι στο δίλημμα «σουβλάκι ή επανάσταση»;