Ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, αποφάσισε να επιστρέψει στο προσκήνιο με μια δήλωση που, όπως πάντα, αναβλύζει «δημοκρατικότητα» και «δικαιοσύνη», με φόντο την τραγωδία των Τεμπών και τα επερχόμενα συλλαλητήρια.

Μια τραγωδία που, φαίνεται, έχει ξεχαστεί από την κυβέρνηση, η οποία προτίμησε να επιστρατεύσει τη λέξη «αποσταθεροποίηση» ως πανάκεια για να αποπροσανατολίσει τη κοινή γνώμη. Και το κάνει μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, αν κρίνουμε από την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού.

Γιατί, λοιπόν, ο κ. Τσίπρας, που πάντα μάχεται υπέρ της δικαιοσύνης, αποφασίζει να επαναφέρει το σφυροκόπημα για τη «σταθερότητα» και τη «δημοκρατία»; Η απάντηση είναι απλή: Το αίμα που μυρίζει αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο από την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και από την ανάγκη να μπει τέλος στην κυβερνητική «αποσταθεροποίηση» του πολιτικού σκηνικού. Όχι, ο κ. Τσίπρας δεν αποδέχεται τη «σταθερότητα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη – αντίθετα, εκείνος αναγνωρίζει τη διαρκή φαλκίδευση του κράτους δικαίου και της κοινωνικής συνοχής.

Μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι «οι αντιδράσεις, οι καταγγελίες, οι διαδηλώσεις» που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φωνή της δημοκρατίας, του λαϊκού αιτήματος για δικαιοσύνη. Ένα αίτημα που, όπως αναφέρει, είναι και «συμβολή στη δημοκρατική σταθερότητα». Εντάξει, λοιπόν, Αλέξη, γιατί δεν το λες και πιο καθαρά: Η δημοκρατική σταθερότητα θα επιτευχθεί μόνο αν φωνάξουμε όλοι «ΩΣ ΕΔΩ!» και ας μη μας νοιάζει τι θα απογίνει η κυβέρνηση;

Αλλά ο αλέξης Τσίπρας, πάντα προσέχοντας να μην «ενοχλήσει» την κοινή γνώμη, δεν βάζει το δάχτυλο στη «ζέστη» πληγή του πολιτικού κατεστημένου. Η αλήθεια είναι ότι η λέξη «αποσταθεροποίηση» δεν ανήκει στους λαϊκούς αγώνες για δικαιοσύνη, όπως θέλει να πιστεύουμε. Είναι μια λέξη που, αν μη τι άλλο, αρμόζει για να περιγράψει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία φαίνεται να βρίσκεται σε έναν διαρκή αγώνα για να κρύψει τις ενοχές της πίσω από επικοινωνιακές στρατηγικές και μεθοδεύσεις.

Και είναι ακριβώς αυτή η διαρκής ανάγκη για «σταθερότητα» που θυμίζει ελαφρώς ότι στην πολιτική, κάποιες φορές, η αλήθεια είναι η πιο επικίνδυνη «αποσταθεροποίηση». Και για τη χώρα, αλλά και για τον ίδιο τον πολιτικό κόσμο.

Η ομάδα “Ειρωνίας & Αληθειών”