Λοιπόν, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, γιατί πολύ το κουράσαμε με την «πολιτική ορθότητα» και τις «πειθαρχικές έρευνες».

Μιλάμε για μια παρέλαση Εθνικής Επετείου, όπου βγήκαν τα παιδιά του Πολεμικού Ναυτικού και φώναξαν μερικά συνθήματα που – ας μη γελιόμαστε – τα περισσότερα στόματα ψιθυρίζουν αλλά δεν τολμούν να πουν δυνατά. Και ξαφνικά, έπεσε σύρμα! «Πειθαρχικές διαδικασίες», «να δούμε ποιοι φώναξαν», «να αποδοθούν ευθύνες»… Γιατί ακριβώς; Γιατί είπαν την αλήθεια;

Αντί να χαιρόμαστε που η νεολαία του στρατού μας δείχνει φρόνημα, βρήκαμε πάλι τρόπο να τους «τραβήξουμε το αυτί». Όχι γιατί έκαναν κάτι λάθος, αλλά γιατί ενοχλήθηκαν κάποιοι τύποι που το μόνο που ξέρουν είναι να υπογράφουν χαρτιά και να μιλούν για «διεθνείς σχέσεις» από τον καναπέ τους. Ποιοι αντιδρούν; Οι γνωστοί-άγνωστοι που έχουν αλλεργία σε κάθε τι που θυμίζει πατρίδα. Οι ίδιοι που τρέχουν πρώτοι να μας πείσουν ότι η ελληνική σημαία «προκαλεί» και ότι ο εθνικός ύμνος «διχάζει».

Και βέβαια, μην ξεχνάμε τη «Νέα Αριστερά», που αν ήταν στο χέρι της, θα έβαζε την 25η Μαρτίου σε «αποδοκιμασία», μη τυχόν και προσβληθεί κανείς. Μιλούν για «ακροδεξιά συνθήματα» – λες και το να αγαπάς την πατρίδα σου και να τιμάς την ιστορία σου σε κάνει φασίστα. Λένε πως «γυρίζουμε πίσω». Πίσω σε τι ακριβώς; Στην περηφάνια; Στην αξιοπρέπεια; Μάλλον τους βολεύει μια Ελλάδα που σκύβει το κεφάλι και λέει «συγγνώμη» ακόμα και για την ύπαρξή της.

Η αλήθεια είναι απλή: τα παιδιά αυτά δεν έκαναν τίποτα μεμπτό. Είπαν αυτό που νιώθουν, αυτό που νιώθουμε οι περισσότεροι, και γι’ αυτό δεν πρέπει να τιμωρηθούν. Αντί να τους βάζουμε σε «πειθαρχικά», ας δούμε ποιοι πραγματικά φταίνε για τη διαρκή προσπάθεια να φιμωθεί κάθε φωνή που μιλά για πατρίδα. Γιατί η Ελλάδα δεν ανήκει σε όσους θέλουν να την ξεπουλήσουν για μια θέση στα διεθνή σαλόνια. Ανήκει σε αυτούς που την αγαπούν, τη σέβονται και είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν – με τη φωνή τους και αν χρειαστεί, με τη ζωή τους.

Η ομάδα “Ειρωνίας & Αληθειών”