Η Αθήνα κάνει αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και χρόνια – κι αυτό πονάει κάποιους.

του Παναγιώτη Παπαδάκη

Λίγες μέρες πριν από την προγραμματισμένη επίσκεψη του Γιώργου Γεραπετρίτη στη Λιβύη, το υπουργείο Εξωτερικών της Τρίπολης επέλεξε να σηκώσει… παντιέρα: κατηγορεί την Ελλάδα ότι παραβιάζει τα κυριαρχικά της δικαιώματα λόγω του διεθνούς διαγωνισμού για υδρογονάνθρακες νότια της Κρήτης.

Πού ακριβώς; Στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Λιβύη κάνει φασαρία – ούτε και η τελευταία. Η συγκεκριμένη περιοχή είναι ελληνική, με βάση κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Το ότι η Λιβύη «ανησυχεί» ή «ενοχλείται» επειδή η Ελλάδα αξιοποιεί τα δικαιώματά της, δεν την καθιστά… αυτόματα και θιγόμενη. Απλώς, επιβεβαιώνει ότι οι δικές μας κινήσεις έχουν πραγματικό βάρος.

Ας μην κρυβόμαστε: η Λιβύη τελεί εδώ και καιρό υπό τουρκική επιρροή. Η αντίδρασή της είναι σχεδόν… copy-paste των αφηγημάτων της Άγκυρας περί “γκρίζων ζωνών” και “αμφισβητούμενων περιοχών”. Όταν, λοιπόν, η Ελλάδα αποφασίζει να κάνει το αυτονόητο – να εκμεταλλευτεί τον υποθαλάσσιο πλούτο της – κάποιοι βιάζονται να βάλουν φρένο, να σηκώσουν χάρτες, να μοιράσουν «ζώνες».

Η απάντηση της Αθήνας ήταν αυτή που έπρεπε: ναι στον διάλογο, αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας. Ναι στην καλή γειτονία, αλλά όχι με κλειστά μάτια. Και κυρίως: ναι στην πράξη, όχι μόνο στα λόγια.

Η επίσκεψη Γεραπετρίτη στη Λιβύη δεν αναβάλλεται. Και καλά κάνει. Η Ελλάδα δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν για το ποια είναι τα σύνορά της – ούτε στη στεριά, ούτε στη θάλασσα.

[Παναγιώτης Παπαδάκης]
Αρθρογράφος – Fnews.gr