Κάποτε λέγαμε “η νέα γενιά θα αλλάξει τον κόσμο”. Σήμερα, αν πεις σε έναν νέο να αλλάξει μπαταρία στο τηλεκοντρόλ, μπορεί και να πάθει κρίση πανικού. Αν του ζητήσεις να σηκώσει το βλέμμα από το TikTok για πάνω από 5 λεπτά, θα αρχίσει να ιδρώνει. Αν δεν έχει ίντερνετ για 2 ώρες, θα νομίζει πως ζει σε ταινία καταστροφής.
Ζούμε την απόλυτη κατάρρευση της κριτικής σκέψης, της δημιουργικότητας, της προσωπικής ευθύνης. Νέα παιδιά, με όλο το μέλλον μπροστά τους, έχουν κάνει επάγγελμα το να χορεύουν μπροστά στην κάμερα και να κλείνουν το μάτι σε ένα κοινό που αδιαφορεί. “Influencers” – επηρεάζουν λέει. Τι; Ποιον; Πώς να βάλεις λίγο glitter στη φτώχεια του μυαλού; Πώς να ποζάρεις με ανοιχτό το στόμα για να μαζέψεις likes; Έχουμε φτιάξει μια γενιά όπου το μέτρο της αξίας είναι τα views και οι followers.
Σχολείο; Δουλειά; Όνειρα; Ποιος τα χρειάζεται όταν μπορείς να “βγάλεις λεφτά από το YouTube”; Κι ας μη λες τίποτα, αρκεί να φωνάζεις, να βρίζεις, να κάνεις challenge με πατατάκια και Coca-Cola. Παίζεις παιχνίδια και ουρλιάζεις μπροστά στην κάμερα; Είσαι σταρ. Διαβάζεις βιβλία; Είσαι περίεργος.
Και μην πει κανείς “μην γενικεύεις”. Όχι, δεν είναι όλοι. Αλλά είναι πολλοί. Και είναι εκείνοι που τραβούν τα φώτα. Οι υπόλοιποι παλεύουν σιωπηλά, χωρίς hashtags, χωρίς χορηγίες και φίλτρα.
Αυτό που ζούμε δεν είναι πρόοδος. Είναι ντελίριο τεχνολογικής υπνηλίας. Ένα μόνιμο σκρολάρισμα στη ζωή των άλλων, μια ανάγκη επιβεβαίωσης από αγνώστους, μια ταυτότητα που χτίζεται με pixels και story. Και η κοινωνία χειροκροτεί. Οι γονείς περήφανοι: “Το παιδί μου έχει κανάλι στο YouTube”. Το παιδί σου δεν ξέρει να κάνει αίτηση για δουλειά, αλλά κάνει review σε αναψυκτικά.
Μηδέν βάθος, μηδέν ενσυναίσθηση, μηδέν καλλιέργεια. Μόνο story, like, hashtag, repeat. Μια ολόκληρη γενιά που δεν έχει πάει ποτέ σε δημόσια υπηρεσία, αλλά ξέρει να φτιάχνει content για το Instagram. Και μην πούμε για πολιτική ή κοινωνικά θέματα. Εκεί αρχίζει η αμηχανία, το κοίταγμα του πατώματος.
Όχι, δεν φταίνε μόνο οι νέοι. Τους αφήσαμε να πιστεύουν πως έτσι είναι η ζωή. Πως αξίζει περισσότερο ένα φίλτρο από ένα βιβλίο, μια χορηγία από μια ιδέα. Τους τάξαμε φήμη χωρίς μόχθο, επιτυχία χωρίς μόρφωση, λεφτά χωρίς ουσία.
Και τώρα, θερίζουμε. Μια γενιά αποξενωμένη, κουρασμένη χωρίς να έχει δουλέψει, θλιμμένη χωρίς να έχει ζήσει.
Ήρθε η ώρα να πούμε τα πράγματα όπως είναι: αν δεν τραβήξουμε χειρόφρενο, πάμε καρφί για τον τοίχο.
Όχι άλλες δικαιολογίες, όχι άλλο χάιδεμα. Όποιος νέος σήμερα δεν παλεύει, δεν μορφώνεται, δεν σκέφτεται, δεν θα βρει αύριο τίποτα. Ούτε δουλειά, ούτε σεβασμό, ούτε θέση στην κοινωνία.
Η ζωή δεν είναι followers. Είναι ευθύνη. Και όσοι συνεχίσουν να ζουν μέσα από την οθόνη, θα ξυπνήσουν μια μέρα σε έναν κόσμο που δεν τους ανήκει. Και τότε θα είναι αργά.
