Ο Ελληνας με την πιο κερδοφόρα εταιρεία, που πρώτος απ’ όλους άνοιξε εργοστάσια στην Κίνα και έκανε τα παιχνιδάδικα σούπερ μάρκετ, παρά τον θρήνο του, πήγε κανονικά στο γραφείο του την επομένη του θανάτου του γιου του
Η Σκάρλετ Ο’Χάρα μετά την προσωπική της καταστροφή στο «Οσα παίρνει ο άνεμος» το ξεκαθάρισε: «Αύριο είναι μια άλλη μέρα». Αυτό ίσως να είναι και το μότο ζωής του σημαντικότερου εν ζωή Ελληνα εμπόρου και ιδιοκτήτη της πλέον κερδοφόρας ελληνικής επιχείρησης. Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου και όλοι περίμεναν στα κεντρικά γραφεία της Jumbo επί της οδού Κύπρου στο Μοσχάτο να επικρατεί ο θρήνος.
Να ακούγονται λόγια παρηγορητικά ή η διοίκηση της εταιρείας να μην παραβρεθεί καν λόγω του βαρύτατου πένθους. Πολλοί θεωρούσαν δεδομένο ότι ο Απόστολος Βακάκης, επηρεασμένος από τον αιφνίδιο και άδικο θάνατο του 24χρονου γιου του Γιώργου θα έσπαγε.
Ομως ο businessman που με τα προϊόντα του προσφέρει χαρά στα παιδιά δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Η πραγματικότητα, λοιπόν, διέψευσε τους πάντες όταν νωρίς το πρωί ο αντιπρόεδρος της εταιρείας Βαγγέλης Παπαευαγγέλου διεμήνυσε προς πάσα κατεύθυνση: «Ο κύριος Βακάκης δεν επιθυμεί ούτε δάκρυα, ούτε θρήνους. Αυτό που πρέπει να επικρατήσει είναι σιωπή και ψυχραιμία. Business as usual δηλαδή».
Εχοντας ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και δείχνοντας απόλυτη αυτοκυριαρχία, ο Απόστολος Βακάκης έφτασε στο γραφείο του στις 11.30 το πρωί. Αμέσως έδωσε οδηγίες για την τρέχουσα καθημερινότητα και ζήτησε να υπάρξουν δύο ανακοινώσεις. Η πρώτη ήταν επαγγελματική και αφορά τα πολύ θετικά -στα όρια της πρόκλησης για την κρίση που η Ελλάδα και οι περισσότερες επιχειρήσεις βιώνουν- οικονομικά αποτελέσματα του ομίλου του. Ποιος εξάλλου έχει καταγράψει πωλήσεις 401,9 εκατ. ευρώ με καθαρά κέρδη 81,41 εκατ. ευρώ μόλις σε ένα εξάμηνο; «Να ανακοινωθούν άμεσα. Εχουμε υποχρέωση στους μετόχους», διέταξε κι έτσι έγινε.
Η δεύτερη, λακωνικότερη, ήταν περισσότερο προσωπική, στα αυστηρά όρια όμως που ο ίδιος ήθελε να θέσει. Μέσω του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου η οικογένεια Βακάκη ξεκαθάρισε: «Ο Θεός μάς ζητά να διαχειριστούμε το αδιανόητο και να ζήσουμε με το αφόρητο. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές θέλουμε να εκφράσουμε τα θερμά συλλυπητήριά μας και στις υπόλοιπες οικογένειες και να ευχαριστήσουμε για τη συμπαράσταση όλων στον θρήνο μας για την τραγική πρόωρη απώλεια τριών νέων ανθρώπων και ενός παιδιού». Για τους συναισθηματικούς Ελληνες τέτοιου είδους ψυχραιμία αντιβαίνει τον παραδοσιακό μεσογειακό θρήνο. Ομως ο Απόστολος Βακάκης περισσότερο θυμίζει Βορειοευρωπαίο. Εναν άνθρωπο με χαλιναγωγημένο συναίσθημα που ξέρει να κρύβεται και να μη μοιράζεται όσα σκέφτεται και όσα νιώθει. Ισως αυτή η διάθεσή του να τον οδήγησε στην απόφαση να κηδέψει τον μονάκριβο γιο του παρουσία μόλις 5 ατόμων στο Κοιμητήριο του Βύρωνα, αποκλείοντας όλους όσοι θα ήθελαν να απευθύνουν ένα ύστατο αντίο στον φίλο ή συγγενή τους Γιώργο.
Ο Γιώργος Βακάκης. Η κηδεία του, σύμφωνα με την επιθυμία του πατέρα του, έγινε παρουσία μόλις πέντε ατόμων στο Κοιμητήριο του Βύρωνα και η σορός του αποτεφρώθηκε στη Βουλγαρία
Από την Αίγυπτο στην Κίνα
Ο Απόστολος Βακάκης πάντως είναι μαθημένος στα δύσκολα. Για την ακρίβεια, ανέκαθεν η ζωή του χαρακτηριζόταν από αυτό που θα λέγαμε σκοτσέζικο ντους. Κρύο τη μία, ζέστη την άλλη. Ο ίδιος γεννήθηκε το 1954 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο πατέρας του Γεώργιος (το όνομα του οποίου έφερε ο άτυχος 24χρονος) ήταν ένας εύπορος βιομήχανος στην Αίγυπτο, ο οποίος παρήγαγε διογκωμένη πολυστερίνη, που αποτελούσε το βασικό μονωτικό υλικό της εποχής εκείνης για ψυγεία και κτίρια. Οι δουλειές του πήγαιναν καλά και ο μικρός Απόστολος πήρε πολύ σωστές βάσεις σε σχέση με τη μόρφωσή του, όπως τα περισσότερα ελληνόπουλα στην πόλη του Καβάφη. Σύντομα, όμως, τα πάντα θα ανατραπούν.
Οι πολιτικές εξελίξεις στην Αίγυπτο και ο αναδυόμενος εθνικισμός του Νάσερ υποχρέωσαν την οικογένεια Βακάκη το 1962 να έρθει στην Ελλάδα κακήν κακώς. Αφού δεν κατάφεραν να περισώσουν το σύνολο ή έστω ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους, θα περάσουν δύσκολες στιγμές που στιγμάτισαν τον νεαρό μετέπειτα επιχειρηματία. Στιγμές όπου το φάσμα της στέρησης λίγο έλειψε να τινάξει τα πάντα στον αέρα και να διαλύσει μια αστική οικογένεια. Ανθρωπος δημιουργικός και με σπίθα, ο Γεώργιος Βακάκης σύντομα παίρνει μια δύσκολη απόφαση. Ξενιτεύεται στη γειτονική Ιταλία, όπου πιάνει δουλειά σε μια μικρή οικοτεχνία που κατασκευάζει λούτρινα ζώα και κούκλες. Πιο πριν, τα λιγοστά κοσμήματα που πρόλαβε να πάρει μαζί της φεύγοντας από την Αίγυπτο η μητέρα του Σοφία τα πούλησε στον μεγαλοβιομήχανο της εποχής Μποδοσάκη, με τον οποίο είχαν καλές σχέσεις. Αυτό ήταν το αρχικό κεφάλαιο κίνησης για τη δημιουργία της πρώτης ελληνικής βιομηχανίας παιχνιδιών, της El Greco. Της επιχείρησης που θυμούνται οι σημερινοί 50άρηδες και που έγραψε τη δική της ιστορία βασιζόμενη σε αυτό που μετέπειτα εξέλιξε σε επιστήμη ο δημιουργός των Jumbo, τη διαφήμιση.
Η El Greco θα καταφέρει πολύ σύντομα να κάνει μια εξαιρετική πορεία που θα επαναφέρει το υψηλό βιοτικό επίπεδο των δοκιμαζόμενων μέχρι τότε Αιγυπτιωτών και ο Απόστολος Βακάκης σύντομα φεύγει για σπουδές Οικονομικών στη Βρετανία. Γρήγορα πάλι όμως μια μεγάλη πυρκαγιά στο εργοστάσιο της El Greco στην Ανω Γλυφάδα υποχρέωσε τον 23χρονο νεαρό να επιστρέψει στην Ελλάδα και να δημιουργήσει με τον πατέρα του από το μηδέν ξανά την εταιρεία με έδρα πλέον στην Ζάκυνθο.
Εχοντας δύσκολη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος με τα χρόνια γινόταν όλο και πιο συντηρητικός, σύντομα θα προχωρήσει σε μια σειρά ρήξεων. Ο ίδιος ο Mr Jumbo, εξάλλου, έχει δημοσίως παραδεχθεί αυτή τη σύνθετη σχέση και τη διαφορά οραμάτων και χαρακτήρων, καθώς και ότι δεν ήθελε να ασχοληθεί αρχικά με την εταιρεία, αλλά να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του. Αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών αλλά και της κρίσης της αγοράς ήταν η El Greco να ακολουθήσει φθίνουσα πορεία και τελικά να πουληθεί στην πολυεθνική Hasbro. Κάπως έτσι, o Απόστολος Βακάκης καλείται να επινοήσει ξανά τον ίδιο του τον εαυτό και να πάρει τον δικό του δρόμο, αφού αυτός ήταν που πούλησε την εταιρεία, όπως ακούγεται, παρά τη διαφωνία του ίδιου του πατέρα. Μαζί με έναν φίλο του που κατόπιν αποχώρησε από το κοινό σχήμα δημιούργησε αργότερα την Jumbo. Μια εταιρεία που ξεκίνησε την πορεία της το 1986, μια περίοδο ανόδου του διαθέσιμου εισοδήματος των Ελλήνων και γενικευμένης ευημερίας.
Συγκεκριμένα, η ιστορία των Jumbo ξεκινά με τη λειτουργία του πρώτου υπόγειου καταστήματος στη Γλυφάδα το 1986, το οποίο πλέον διατηρεί ο τέως συνεργάτης του κ. Βακάκη, με τον οποίο ο επιχειρηματίας δεν έχει πλέον σχέσεις…
Ο τελευταίος δεν υπήρξε και ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο ήρθε σε αντιπαράθεση ο επιχειρηματίας. Και αυτό διότι εκ χαρακτήρος θεωρείται «μοναχικός λύκος» και σκληρός businessman. Ενας σύνθετος χαρακτήρας, όπως σύνθετοι είναι όλοι οι πραγματικά χαρισματικοί άνθρωποι. Στη συνέχεια η Jumbo θα κάνει ένα απίστευτο ράλι κερδών και ανάπτυξης με προμήθειες και μονάδες παραγωγής στην Κίνα, καθώς ο Απόστολος Βακάκης θα είναι ο πρώτος Ελληνας businessman που θα δει τις ευκαιρίες που ανοίγονταν στην Ασία.
H Jumbo χάρη στη διορατικότητά του θα μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο case study επιτυχίας, το οποίο μέχρι και σήμερα εκπλήσσει ακόμα και τους πιο δύσκολους και απαιτητικούς λιανέμπορους του κόσμου. Δεν υπάρχει δηλαδή πουθενά το μοντέλο του σούπερ μάρκετ παιχνιδιού, το οποίο, εκτός από τα είδη για παιδιά, περιλαμβάνει προϊόντα κιγκαλερίας, προσωπικής φροντίδας και υγιεινής, ακόμα και σοκολάτες ή σνακ. Οταν στις αρχές εξάλλου του 2000 γνωστός ρεπόρτερ, αστειευόμενος, ανέφερε ότι «στο τέλος ο Βακάκης θα πουλάει ακόμα και τυρί φέτα στα μαγαζιά του», δεν μπορούσε να φανταστεί ότι πολύ σύντομα θα έβλεπε στα ράφια των Jumbo να πωλούνται Coca-Cola, τσιπς, γκοφρέτες και άλλα διατροφικά είδη.
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
