Λύση σε σοβαρά ορθοπεδικά προβλήματα, που σε πολλές περιπτώσεις κατέληγαν σε ακρωτηριασμό, δίνει η διατατική ιστογένεση. Πρόκειται για μία μέθοδο με την οποία καθίσταται εφικτή η διόρθωση ανισοσκελιών (ακόμη και πολλών εκατοστών) καθώς και η αύξηση ή βελτίωση του αναστήματος.
Η αρχή της διατατικής ιστογένεσης, η οποία μπορεί να οριστεί ως η δυνατότητα του ανθρώπινου οργανισμού να παράγει νέο υγιές οστούν στο κενό που δημιουργείται μετά από οστεοτομία και σταδιακή απομάκρυνση των τμημάτων ενός μακρού οστού, είναι μία ανακάλυψη που έφερε εδώ και χρόνια επανάσταση στο χώρο της ορθοπεδικής, ανατρέποντας καθιερωμένους μέχρι τότε βιολογικούς κανόνες.
«Μέθοδοι στηριζόμενες σε αυτή τη αρχή είναι η επιμήκυνση των οστών και η οστεομεταφορά, ενώ παράλληλα είναι δυνατή και η διόρθωση τυχόν συνυπαρχουσών παραμορφώσεων. Με την οστική επιμήκυνση είναι δυνατή η διόρθωση ανισοσκελιών, ακόμη και πολλών εκατοστών, ενώ με την αύξηση του μήκους και των δύο σκελών είναι δυνατή η βελτίωση του αναστήματος. Με την οστεομεταφορά είναι δυνατή η κάλυψη ευμεγέθων οστικών ελλειμμάτων, είτε μετά από σοβαρούς ανοικτούς τραυματισμούς, είτε μετά από αφαίρεση παθολογικού τμήματος οστού για την θεραπεία περιπτώσεων οστεομυελίτιδος, σηπτικών ψευδαρθρώσεων, οστικών νεκρώσεων και νεοπλασμάτων των οστών», εξηγεί ο διευθυντής της Β΄ Πανεπιστημιακής Ορθοπεδικής Κλινικής του νοσοκομείου Γεννηματάς, καθηγητής του τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ, Ιπποκράτης Χατζώκος.
Οι μέθοδοι αυτές, αν και εξαιρετικά αποτελεσματικές, δεν είναι άμοιρες προβλημάτων και όπως αναφέρει ο κ. Χατζώκος χαρακτηρίζονται από υψηλό δείκτη εμφάνισης επιπλοκών και ιδιαίτερα μακρό χρόνο θεραπείας.
«Λόγω των δυσκολιών και της μεγάλης έκτασης του αντικειμένου, η εφαρμογή της παγκοσμίως δεν είναι δυνατή από τον μέσο μη εξειδικευμένο ορθοπεδικό στην καθ’ ημέρα πράξη. Στη χώρα μας οι μέθοδοι της διατατικής ιστογένεσης άρχισαν να εφαρμόζονται στο τέλος της δεκαετίας του 80΄, από ελάχιστους ορθοπεδικούς που τότε τόλμησαν. Ακόμη και σήμερα, οργανωμένα τμήματα διατατικής ιστογένεσης στον Ελλαδικό χώρο μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, ένα δε από τα τμήματα αυτά, με τη μεγαλύτερη ίσως διαδρομή την τελευταία 20ετία, είναι το τμήμα διατατικής που ξεκίνησε το 1993 στην Α΄ Ορθοπεδική κλινική ΑΠΘ και συνεχίζει να δραστηριοποιείται από το Σεπτέμβριο του 2013 στη Β΄ Ορθοπεδική κλινική ΑΠΘ στο νοσοκομείο Γεννηματάς», αναφέρει ο κ. Χατζώκος.
Μία από τις πολλές εφαρμογές της διατατικής ιστογένεσης, που αφορά στην βελτίωση του αναστήματος, τις δυνατότητες και τις συνέπειες, θα αποτελέσει το αντικείμενο ημερίδας που διοργανώνει η Β΄ Ορθοπεδική Κλινική του ΑΠΘ, στις 29 Νοεμβρίου, στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων.
