Υπάρχουν βραδιές στο ποδόσφαιρο που απλώς στραβώνουν. Και υπάρχουν κι εκείνες οι νύχτες που νιώθεις ότι το γήπεδο γέρνει τόσο πολύ, που στο τέλος σε καταπίνει. Αυτό που ζήσαμε το βράδυ της Παρασκευής (και 13…) στο Άμστερνταμ, ηταν ένα χαστούκι που μας ζάλισε όλους. Ένα 7-0 από την Ολλανδία που γράφτηκε με τα πιο μελανά γράμματα ως η πιο βαριά ήττα της Εθνικής μας ομάδας στη μεταπολεμική της ιστορία.
Και να πεις ότι δεν το πιστεύαμε; Πήγαμε στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα» με το κεφάλι ψηλά. Αήττητοι μετά από τέσσερις αγωνιστικές στα σαλόνια της League A, έχοντας πάρει διπλά στη Γερμανία και τη Σερβία, κοιτάζοντας τους «Οράνιε» στα μάτια για την πρωτιά. Κι όμως, μέσα σε λίγες ώρες, το πιο όμορφο όνειρο των τελευταίων χρόνων έγινε ο πιο σκληρός εφιάλτης.
Όταν όλα στραβώνουν πριν καν ακουστεί το σφύριγμα
Λένε πως η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται. Στην περίπτωσή μας, φάνηκε από το ζέσταμα. Το κλίμα είχε ήδη μια περίεργη ένταση με τον αποκλεισμό του Μπάμπη Κωστούλα από την 23άδα, αλλά το κακό ήρθε λίγα λεπτά πριν τη σέντρα. Ο Δημήτρης Κουρμπέλης, που ήταν βασικός στα πλάνα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ένιωσε ενοχλήσεις στην προθέρμανση και βγήκε νοκ-άουτ. Ο Νεκτάριος Τριάντης μπήκε άρον-άρον στην ενδεκάδα, το 4-4-2 με Ιωαννίδη και Παυλίδη μπροστά δεν λειτούργησε ποτέ, και η ομάδα μπήκε στο χορτάρι σαν υπνωτισμένη.
Από το πρώτο λεπτό, έβλεπες έντεκα παιδιά με τα γαλανόλευκα να τρέχουν πίσω από τη μπάλα χωρίς καθαρό μυαλό. Στο 6ο λεπτό, το λάθος του Μαυροπάνου έδωσε την ευκαιρία στον Σάμερβιλ να κάνει το 1-0. «Δεν πειράζει, είναι νωρίς», είπαμε όλοι.
Αμ δε… Οι Ολλανδοί μυρίστηκαν αίμα. Ο Τιτζάνι Ράιντερς έκανε το παιχνίδι της ζωής του απέναντι σε μια άμυνα που μάρκαρε με τα μάτια. Στο 12’ το 2-0, στο 18’ το 3-0 και κάπου εκεί, οι σφυγμοί μας ανέβηκαν επικίνδυνα.
Η φάση του 24′ και η απόλυτη κατάρρευση
Ακόμα κι έτσι, ψάχναμε μια σπίθα. Στο 24’, ο τερματοφύλακας των Ολλανδών, Φερμπρούχεν, γλίστρησε, ο Φώτης Ιωαννίδης έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, αλλά το VAR μάς έκοψε τη χαρά στη μέση. Η μπάλα είχε βρει στο χέρι του. Αν αυτό το γκολ μετρούσε, ίσως –λέμε ίσως– να βλέπαμε άλλο ματς. Αντί γι’ αυτό, ήρθε η ολοκληρωτική παράδοση.
Ο Ράιντερς έκανε χατ-τρικ στο 33’ (4-0) και ο Τίμπερ στο 40’ έγραψε το 5-0 του ημιχρόνου. Πέντε γκολ σε ένα ημίχρονο. Κοιτούσαμε την τηλεόραση και δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Ο καημένος ο Τζολάκης προσπαθούσε να σώσει ό,τι σωζόταν, αλλά ήταν απελπιστικά μόνος.
Στο δεύτερο μέρος, όλοι περιμέναμε απλώς να κυλήσει ο χρόνος για να τελειώσει το μαρτύριο. Οι Ολλανδοί, όμως, δεν είχαν όρεξη για χάρες. Μέσα σε τρία λεπτά, ο Τίμπερ (59’) και ο Μάλεν (62’) ανέβασαν τον δείκτη του σκορ στο ασύλληπτο 7-0. Από εκεί και πέρα, απλώς μετρούσαμε τα δευτερόλεπτα μέχρι το 90′.
Το στατιστικό που πονάει: Αυτό το 7-0 είναι η πιο βαριά ήττα της Εθνικής μας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ξεπερνώντας τα δύο 7-1 από τη Γαλλία (1958) και τη Δανία (1989). Για να βρούμε χειρότερο σκορ, πρέπει να γυρίσουμε στο μακρινό 1938 και το 11-1 από την Ουγγαρία.
Και τώρα; Πώς σηκώνεις κεφάλι;
Η πίκρα είναι τεράστια. Πρώτα απ’ όλα για τον κόσμο που ταξίδεψε στο Άμστερνταμ μέσα στο κρύο για να στηρίξει αυτή την ομάδα, αλλά και για όλους εμάς που ξαναγαπήσαμε την Εθνική μέσα από τις εμφανίσεις της τους τελευταίους μήνες. Δεν αξίζει σε αυτό το σύνολο τέτοια εικόνα διάλυσης.
Το χειρότερο, πέρα από την ντροπή του σκορ, είναι ότι πλέον δεν κρατάμε την τύχη στα χέρια μας για τους «8» του Nations League. Τη Δευτέρα (16/11) στο Πανθεσσαλικό απέναντι στη Σερβία, τα παιδιά του Γιοβάνοβιτς δεν παίζουν μόνο για τη νίκη και την ελπίδα (αν η Γερμανία δεν κερδίσει την Ολλανδία). Παίζουν, πάνω απ’ όλα, για τον εγωισμό τους και για τη φανέλα με το εθνόσημο.
Απόψε πονάει πολύ. Αύριο, όμως, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Γιατί στα εύκολα και στις νίκες είμαστε όλοι εκεί. Στα δύσκολα φαίνεται η ψυχή.
