Στο Γκουαντάναμο εθελοτυφλούσαν άπαντες

Κάποιες φορές από εντολή και κάποιες φορές από επιλογή, οι ομάδες των ψυχιάτρων δεν γνώριζαν το πραγματικό μέγεθος των βασανιστηρίων που λάμβαναν χώρα στις βάσεις. Αρκετές φορές το προσωπικό που ρίχνονταν στο «λάκκο των λεόντων» δεν είχε την απαραίτητη εκπαίδευση για αντιμετωπίσει τέτοιου είδους καταστάσεις.

Η Ρόουζκρανς επισημαίνει πως «μιλούσαμε στους κρατούμενους με τους αριθμούς τους. Δεν γνωρίζαμε τα ονόματά τους. Δεν τους βλέπαμε καν. Οι βάρδιές μας δεν έμεναν ίδιες για πάνω από τρεις μήνες. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορούσαμε να αναπτύξουμε καμία προσωπική σχέση, που είναι απαραίτητη για να βοηθηθούν οι κρατούμενοι». Και συνεχίζει «δεν τους ρωτάγαμε ποτέ πως πήγε η ανάκριση ή αν τους χτύπησαν. Εάν δεν μπορείς να κλείσεις τελείως μία πληγή δεν την ανοίγεις και άλλο».

«Στόχος μου είναι να τους κρατήσω ζωντανούς», ανέφερε η δόκτωρ Ρόουζκρανς. «Η δουλειά μου ήταν να τους βοηθήσω να συνεχίσουν τη ζωή τους» επεσήμανε ο Άντι Ντέιβιντσον, ψυχολόγος του Ναυτικού των ΗΠΑ.

Αμφιλεγόμενη Φροντίδα

Μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους το 2001 η ναυτική βάση του Γκουαντάναμο άρχισε να δέχεται σωρηδόν κρατούμενους οι οποίοι στοιβάζονταν σαν τα σακιά μέσα στα κτήρια με χειροπέδες και κλειστά τα μάτια τους με ειδικά γυαλιά που δεν επέτρεπε ίχνος φωτός να περάσει. Δεν υπήρχε καμία ενημέρωση εκείνη τη περίοδο όσον αφορά του πως θα χειρίζονταν οι γιατροί όσους κατέφθαναν. Κάποια μέλη του προσωπικού ήταν αρνητικά προδιατεθειμένα και ενημέρωναν και τους υπόλοιπους πως «είναι εγκληματίες και ως τέτοιους πρέπει να τους φερόμαστε».

Ο δόκτωρ Ντέιβιντσον σημειώνει πως «τους ρωτούσαμε τυπικά πράγματα από μία σχισμή στη πόρτα. Αν έχουν σκέψεις να αυτοκτονήσουν οι να κάνουν κακό στον εαυτό τους. Και μετά τους δίναμε τα φάρμακά τους τα οποία έπρεπε να σιγουρευτούμε πως πήραν».

Ενώ όπως συμπληρώνει ο Υποπλοίαρχος Άλμπερτ Σίμκους, όταν έφτασαν εκεί μετά το 2002 γιατροί των μυστικών υπηρεσιών και τους ζητήθηκε να παραδώσουν τα αρχεία που είχαν για τον κάθε κρατούμενο εκείνοι αρνήθηκαν. «Δεν τους το επιτρέψαμε γιατί ξέραμε πως οι πληροφορίες θα χρησιμοποιούνται σε “αναβαθμισμένες” ανακρίσεις και βασανιστήρια»,

Ο Πολ Μπάρνει και ο Τζον Λέσο, οι οποίοι είχαν μετατεθεί στο Γκουαντανάμο για να παρακολουθούν την ψυχική υγεία των Αμερικανών στρατιωτών εν τέλει τους ζητήθηκε να παρέχουν επιστημονική «χείρα βοηθείας» στα «επιστημονικά» βασανιστήρια.

Μερικά από αυτά ήταν η εκτεταμένη απομόνωση, οι 20ωρες ανακρίσεις και οι στρεσογόνες σωματικές τακτικές όπως η έκθεση σε πολύ ψιλές ηχητικές συχνότητες. Και οι δύο κατέθεσαν εκθέσεις όπου ανέφεραν ευκρινώς πως οι πρακτικές που λάμβαναν χώρα πάνω στα σώματα των φυλακισμένων θα είχαν επιπτώσεις για πολλά χρόνια μετά.

Οι κόντρες μεταξύ των επιστημόνων δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Ο δόκτωρ Κοβάλσκι ανέφερε πως ήρθε σε διαμάχη με μία ψυχίατρο το 2004 όταν της είπε πως «είμαστε εδώ για να βοηθάμε τους κρατούμενους» και εκείνη του απάντησε «είμαστε εδώ για προστατεύσουμε την πατρίδας μας». Αυτή η στιχομυθία είναι ενδεικτική των τελείως αντιεπιστημονικών πρακτικών που εφαρμοζόντουσαν στη βάση.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα