– Υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια κάποια χώρα που σας κέρδισε;

«Θα σας μιλήσω ειλικρινά. Επειδή είμαστε άνθρωποι του δυτικού κόσμου, είμαστε όμηροι των αναγκών του δυτικού πολιτισμού. “Α να κάνω αυτό, να μην αργήσω, να μην καθυστερήσω”. Φέτος για πρώτη φορά ένιωσα ότι άφησα ένα μέρος της ψυχής μου πίσω στο νησί Νιουαφόου (Niuafou) στην Τόνγκα. Δεν πήγα για τρεις μέρες όπως πάω συνήθως πήγα για 13 μέρες, βίωσα το χώρο. Συνυπήρξα με τους ανθρώπους, έμεινα στο σπίτι του παπά, πήγα στην εκκλησία σε ένα νησάκι 500 ατόμων γρήγορα σε μαθαίνουν. Ο μόνος ξένος ήμουν. Δεν υπήρχε ούτε ένας άλλος. Όταν έφυγα το μυαλό μου έκανε πολύ καιρό να ξεκολλήσει. Το μυαλό μου πάντα ξαναγυρνάει. Έχω γίνει λίγο ιμπρεσιονιστής στα ταξίδια μου. Εμένα πια στα ταξίδια μου δεν με νοιάζει να δω το αξιοθέατο αλλά να δω τα μάτια των ανθρώπων, να τους χαιρετήσω, να γελάσω, να ταυτιστώ».

– Τι απαντάτε σε αυτούς που λένε ότι θέλεις πολλά λεφτά για να κάνεις ταξίδια;

«Αυτοί δεν είναι ταξιδιωτικοί τύποι. Θέλουν το ωραίο τους ξενοδοχείο, θέλουν να μην κουραστούν, θέλουν ανέσεις. Εμένα πονάνε τα κόκαλά μου αλλά αυτό είναι μάλλον ευχαρίστηση παρά δυσαρέσκεια».

Κράτα το

Κράτα το

ΠηγήΔείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα