Είχαν κάνει παρέμβαση προ καιρού ζητώντας να γίνει διαγραφή του χρέους της Ελλάδας και τώρα επανέρχονται με νέο και πιο επιτακτικό αίτημα να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στην ΕΕ και τη νέα ελληνική κυβέρνηση.
Πρόκειται για 18 επιφανείς ξένους οικονομολόγους που υπογράφουν κοινό κείμενο και το οποίο δημοσιεύεται στους Financial Times. Ανάμεσα σε αυτούς που υπογράφουν το κείμενο είναι ο Νομπελίστας οικονομολόγος Τζότζεφ Στίγκλιτς και ο επίσημος Νομπελίστας ομόλογός του Χρήστος Πισσαρίδης.
Το κείμενο έχει ως εξής:
Κύριοι,
Οι δυσκολίες στη διαπραγμάτευση ανάμεσα στην Ελλάδα και το Eurogroup δημιουργούν πραγματικό κίνδυνο μη επίτευξης συμφωνίας – με πιθανές σοβαρές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό αλλά και για όλους τους πολίτες της ΕΕ. Η ουσία μίας οικονομικής ένωσης είναι το δούναι και λαβείν – δίνοντας τώρα μπορείς να ωφεληθείς αργότερα -αλλά και η ανταπόκριση στα δημοκρατικά αιτήματα των πολιτών. Πράγματι, κατά την άποψη πολλών εξ ημών, οι «κατάλληλοι συμβιβασμοί» από την πλευρά των πιστωτών θα ευνοούσαν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ακόμη και εκείνους που της ζητούν τόσο αδιάλλακτα να παραμείνει στην ίδια πορεία. Χωρίς αλλαγή, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα καταρρεύσει.
Φοβούμαστε ότι η ανικανότητα επίτευξης θετικής συμφωνίας θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της διάσπασης όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συνεπακόλουθο πλήγμα θα οδηγήσει σε τάσεις πολιτικής αποσύνθεσης.
Είναι ξεκάθαρο τι χρειάζεται τώρα η Ελλάδα: οικονομική ανάκαμψη – με στήριξη από τη σημαντική χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων, θέσπιση μέγιστου πλεονάσματος στο 1,5% του ΑΕΠ, με κάποια χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση των χρεών της, συσχετισμό της εξυπηρέτησης του χρέους με κάποια ουσιώδη ανάπτυξη και με δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που θα περιλαμβάνουν πάταξη της διαφθοράς και αποδυνάμωση των οικονομικών δυνάμεων των Ολιγαρχών.
Επιπλέον, όπως επιμένει και ο αρθρογράφος των Financial Times, Wolfgang Munchau, η ελληνική κυβέρνηση έχει δημοκρατική εντολή για εναλλακτική πολιτική από την αποτυχημένη στρατηγική του παρελθόντος. Για τους εταίρους της, που επί του παρόντος είναι προσκολλημένοι σε ένα μοντέλο δρακόντειας δημοσιονομικής προσαρμογής το οποίο οδηγεί σε ελλιπή ανάπτυξη, υπάρχει η πρόσκληση της ανάκαμψης, των επενδύσεων και της απασχόλησης. Βεβαίως, αυτό απαιτεί έναν βαθμό πραγματισμού. Το αντάλλαγμα όμως, είναι η υπόσχεση για μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρώπη.
Και η ανάπτυξη – όπως λένε – είναι ούριος άνεμος για όλα τα καράβια. Ο χρόνος μπορεί να εξαντλείται, αλλά φαίνεται ότι πρέπει να επιτευχθεί μία συμφωνία.
Καθ. Joseph Stiglitz
ColumbiaUniversity, Βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών
Καθ. Chris Pissarides
London School of Economics, Βραβευμένος με ΝόμπελΟικονομικών
Καθ. Mary Kaldor
London School of Economics
Καθ. Stephany Griffith-Jones
IPD Columbia University
Michael Burke
Economists Against Austerity
Καθ. Panicos Demetriades
University of Leicester. πρώην κυβερνήτης της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ
Καθ. Charles Goodhart
London School of Economics
Sir Richard Jolly
Emeritus Professor Institute for Development Studies
Καθ. Inge Kaul
Hertie School, Berlin
Καθ. Gustav A Horn
Macroeconomic Policy Institute (IMK)
Neil MacKinnon
VTB Capital
Καθ. Marcus Miller
Warwick University
Καθ. Jose Antonio Ocampo
Columbia University
Avinash Persaud
Peterson Institute for International Economics
Helmut Reisen
Shifting Wealth Consult
Robert Skidelsky
Emeritus Professor, University of Warwick
Hilary Wainwright
Transnational Institute, Amsterdam
Καθ. Simon Wren-Lewis
Merton College Oxford
