Τα νότια σύνορα του ΝΑΤΟ

Οι σχέσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και της Τουρκίας έχουν σχεδόν καταρρεύσει κατά το τελευταίο έτος, σε αντίθεση όμως με τις σχέσεις Άγκυρας-Μόσχας καθώς έχουν δει μια σημαντική προσέγγιση μετά από στρατιωτικές αψιμαχίες το 2015.

Ειδικότερα το τελευταίο πλέγμα έρχεται από την πρόσφατη διπλωματική νίκη της Τουρκίας στον ΟΗΕ για το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού που καλεί τις ΗΠΑ ν’ αναθεωρήσουν την απόφασή τους ν’ αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρώτευσα του Ισραήλ και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους εντός 6 μηνών.

Η αποξένωση της Τουρκίας από την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, που συμβολίζεται από την απόκτηση νέου ρωσικού στρατιωτικού εξοπλισμού, θα μπορούσε να σημάνει μια σημαντική μετατόπιση της περιφερειακής ισορροπίας εξουσίας.

Βεβαίως, ούτε η Τουρκία, η Ρωσία, αλλά ούτε και οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν τον πόλεμο ως έναν λογικό τρόπο επίλυσης της νέας διπλωματικής κατάστασης.

Αλλά η Τουρκία είναι μια εξαιρετικά σημαντική χώρα και η εξωτερική της πολιτική επηρεάζει την έκβαση των συγκρούσεων σε Συρία, Ιράκ, τις σχέσεις με το Ιράν, τα Βαλκάνια και τον Καύκασο.

Μία «μετατόπιση» των διπλωματικών προσανατολισμών της Άγκυρας θα μπορούσε να έχει  απρόβλεπτα αποτελέσματα κατά το μήκος των συνόρων της – ιδίως όσον αφορά την κουρδική φιλοδοξία για κρατική υπόσταση – και θα μπορούσε ν’ αλλάξει τον κύκλο ισχύος και κινδύνου στην διαμάχη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Τέτοιες εξελίξεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης των νοτιοευρωπαϊκών κρατών για την δέσμευσή τους στο ΝΑΤΟ.

Μέση Ανατολή 

Οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή περιέχουν σχεδόν πάντα τους «σπόρους» για μια γενικευμένη σύγκρουση ακόμα και αν αυτές σπάνια «ανθίζουν». Την στιγμή που ο πόλεμος στην Συρία ενάντια στις τρομοκρατικές ομάδες των ισλαμιστών και το αυτοαποκαλούμενο «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) η αντιπαράθεση μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας έρχεται στο προσκήνιο.

Η Σαουδική Αραβία εξακολουθεί να εμφανίζεται επιθετική απέναντι σε κάθε πολιτική της Τεχεράνης την στιγμή που η επιρροή της αυξάνεται στο Ιράκ, την Συρία και άλλου στην Μέση Ανατολή.

Την στιγμή που η διοίκηση Τραμπ έχει δεχθεί την νίκη του Μπασάρ αλ Άσαντ στην Συρία διοχετεύει τις δυνάμεις της προς την αντιμετώπιση της συνεχιζόμενης επιρροής του Ιράν στην περιοχή. Αυτό δίνει μια δυνητική «λευκή επιταγή» στην Σαουδική Αραβία για την δράση της στην Υεμένη και αλλού μια εξέλιξη που θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε υπερβολική εμπιστοσύνη στο Ριάντ.

Θα μπορούσαν Ριάντ και Τεχεράνη να περιορίσουν τον πόλεμό τους; Ο πόλεμος είχε ξεσπάσει στον Κόλπο και πριν, χωρίς να καταπνίξει τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά το Ριάντ έχει επιδείξει σαφή προθυμία να οικοδομήσει ένα διπλωματικό και στρατιωτικό συνασπισμό εναντίον του Ιράν, συμπεριλαμβάνοντας ακόμη και το Ισραήλ.

Με την Ρωσία να επιβεβαιώνει τη θέση της στην περιοχή, είναι υπερβολικά εύκολο να φανταστεί κάνεις «την σπίθα ν’ ανάβει».

Ο κόσμος εξακολουθεί να είναι επικίνδυνος. Οι διπλωματικές κινήσεις που απαιτούνται πρέπει να είναι ορθολογικές και άκρως υπολογισμένες με τις ΗΠΑ να επιλέγουν που θέλουν να εμπλακούν καθώς έχουν χάσει την ικανότητα της μονοπολικής δύναμης που ήταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Νέοι δρώντες στην διεθνή σκακιέρα έχουν κάνει την εμφάνιση τους και είναι πλέον αρκετά δύσκολο κανείς να τους αγνοήσει. Απαιτείσαι προσοχή καθώς όπως είπε και ο Έλληνας Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης,«έρχεται πόλεμος στον Λίβανο και δεν ξέρουμε μέχρι που θα φτάσει».Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα