Η αιματοβαμμένη ιστορία που έγινε ποπ τραγούδι και ντοκιμαντέρ

Το μεσημέρι της 29ης Ιανουαρίου 1979 ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Boomtown Rats, Bob Geldof, έδινε συνέντευξη σε μουσικό ραδιοφωνικό σταθμό. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής ο παρουσιαστής διέκοψε για να μεταδώσει την έκτακτη είδηση της παράδοσης της 16χρονης στην αστυνομία.

Ο Geldof συγκλονίστηκε από το συμβάν, η φράση «I don’t like Mondays» του καρφώθηκε στο μυαλό και αποφάσισε να το κάνει τραγούδι. Σε λίγες ημέρες το είχε έτοιμο και τελικά το κυκλοφόρησε  ως σινγκλ στις 21 Ιουλίου 1979, ενώ το συμπεριέλαβε και στο τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος «The Fine Art of Surfacing», που κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου.

Το τραγούδι ανέβηκε σχεδόν αμέσως για τέσσερις εβδομάδες στο Νο1 του βρετανικού πίνακα επιτυχιών αλλά δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στις ΗΠΑ. Η οικογένεια της 16χρονης προσπάθησε να το απαγορέψει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η ίδια η Μπρέντα, ωστόσο, έστειλε μέσα από τη φυλακή γράμμα στον Γκέλντοφ με το οποίο τον ευχαριστούσε που την έκανε διάσημη.

Το 2006 ο σκηνοθέτης John Dower δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας περίπου 50 λεπτών το οποίο εξιστορεί την υπόθεση που συγκλόνισε τις ΗΠΑ.

Η ιστορία της 16χρονης, σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς. Για πολλούς είναι η υπόθεση που αποκαλύπτει δυο πυορροούσες πληγές της αμερικάνικης κοινωνίας. Η πρώτη έχει να κάνει με την οπλοκατοχή και η δεύτερη με τα οικογενειακά προβλήματα τα οποία -ειδικά στο Νότο- μένουν καλά κλειδωμένα πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες και έρχονται στην επιφάνεια μόνο μέσα από αιματοβαμμένα ξεσπάσματα όπως εκείνο της 29ης Ιανουαρίου 1979.
ΠηγήΔείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα