Την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1976 (31/12/1975), οι δύο εξορκιστές αποφάσισαν ότι οι δαίμονες πρέπει επιτέλους να φύγουν: «Φύγετε! Πρέπει να φύγετε! Σας διατάζω να φύγετε!», είπε ο πατέρας Ρεντζ, αν και απάντηση δεν πήρε. Σύντομα βέβαια οι δαίμονες άρχισαν να εκδηλώνουν και πάλι την απόκοσμη παρουσία τους, τώρα όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Κάτι πήγαινε στραβά ή μήπως κέρδιζαν τελικά τη μάχη με το κακό; Χρόνια αργότερα, ο πατέρας Αλτ συνεχίζει να πιστεύει ότι εκείνη τη μέρα εγκατέλειψαν το σώμα της Ανελίζ οι περισσότεροι δαίμονες, γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή το κορίτσι αποδέχτηκε και πάλι την ευεργετική επίδραση της Παναγίας στη ζωή της.
Όχι ότι αυτό έλυσε το μαρτύριό της, καθώς δεν είχαν φύγει όλοι οι δαίμονες από μέσα της και οι εξορκισμοί συνεχίστηκαν κανονικά και το 1976. Μόνο ο θάνατος θα τη λύτρωνε από τη δεινά της, που ήρθε τελικά την 1η Ιουλίου 1976: εκείνο το βράδυ η 23χρονη πέθανε στον ύπνο της, σκιά πια του εαυτού της, σκελετωμένη και καταβεβλημένη από την εντεκάμηνη οδύσσειά της, βαρύτατα αφυδατωμένη και υποσιτισμένη. Ο εύθραυστος οργανισμός της δεν άντεξε άλλο τις κακουχίες. Ο τελευταίος εξορκισμός είχε λάβει χώρα την προηγούμενη μέρα, με την Ανελίζ να έχει χτυπηθεί από πνευμονία και να εμφανίζει υψηλότατο πυρετό.
Εκείνη τη μέρα οι δύο παπάδες έλειπαν από το χωριό και δεν πίστεψαν καν την είδηση του θανάτου της, ζητώντας από γιατρό να βεβαιώσει τον χαμό της! Ο ιατροδικαστής αναγκάστηκε να ενημερώσει την εισαγγελία ότι δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο θάνατός της είχε προέλθει από φυσικά αίτια. Η εισαγγελική έρευνα θα έφερνε στο εδώλιο του κατηγορουμένου τους δύο ιερωμένους και τους γονείς της δύσμοιρης κοπέλας.
Λίγο πριν αποκαλυφθεί η ιστορία του εξορκισμού της Ανελίζ Μίχελ, είχε βγει στις σκοτεινές αίθουσες ο «Εξορκιστής» (1974) του Γουίλιαμ Φρίντκιν, πυροδοτώντας μια άνευ προηγουμένου λαϊκή υστερία με το παραφυσικό. Οι ψυχίατροι της Ευρώπης κατέγραφαν τώρα μια πρωτόγνωρη ψύχωση των πελατών τους με δαιμονισμούς και υπερφυσικές εκδηλώσεις στον ψυχισμό τους!
Μέσα στο κλίμα αυτό ξεκίνησε η δίκη τον Απρίλιο του 1978, εν μέσω γενικής κατακραυγής και δύο σχεδόν χρόνια μετά τον θάνατο της Ανελίζ. Οι κατηγορίες που βάρυναν εξορκιστές και γονείς ήταν ανθρωποκτονία από αμέλεια και η «Υπόθεση Κλίνγκενμπεργκ», όπως έμεινε γνωστή στα δικαστικά χρονικά, έβαλε σκοπό να αποκαλύψει δύο πράγματα: τι προκάλεσε τον θάνατο της κοπέλας και ποιος ευθυνόταν γι’ αυτό.
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, η Ανελίζ «πέθανε από ασιτία». Οι εξορκιστές προσπάθησαν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους αναπαράγοντας το ηχογραφημένο υλικό στην αίθουσα, όταν άκουσε το εμβρόντητο ακροατήριο δύο δαίμονες να μαλώνουν για το ποιος θα έπαιρνε πρώτος την ψυχή της κοπέλας. Ο ένας ήταν ο Χίτλερ, που μιλούσε με αυστριακή προφορά!
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
