Το παγκόσμιο ενδιαφέρον είναι στραμμένο στην Ουκρανία, εκεί που μαίνεται γι’ ακόμα μία ημέρα ο πόλεμος με την Ρωσία.
Τα πράγματα κρέμονται πραγματικά από μία κλωστή και ο φόβος γενικευμένης σύρραξης και πέρα από τα ουκρανικά εδάφη είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτός.
Ο τρίτος γύρος των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις δύο χώρες στην Λευκορωσία ξεκίνησε το απόγευμα της Δευτέρας (7/3) κι έχουμε για πρώτη φορά τα ξεκάθαρα «θέλω» του Κρεμλίνου και του προέδρου Πούτιν, όπως αυτά γνωστοποιήθηκαν μέσω του εκπροσώπου Ντμίτρι Πεσκόφ.
Πιο συγκεκριμένα, η Ρωσία δεσμεύεται πως θα σταματήσει άμεσα την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», όπως την αποκαλούν, αν ικανοποιηθούν από την πλευρά της Ουκρανίας οι ακόλουθοι τέσσερις όροι:
1. Να σταματήσει άμεσα η Ουκρανία τη στρατιωτική δράση
2. Να αλλάξει η χώρα το σύνταγμά της για να κατοχυρώσει ουδετερότητα (δηλ. να κάνει τροποποιήσεις με τις οποίες θα απέρριπτε οποιονδήποτε στόχο ένταξης στο ΝΑΤΟ)
3. Να αναγνωριστεί η Κριμαία ως ρωσικό έδαφος
4. Να αναγνωριστούν οι «αυτονομιστικές δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ» ως ανεξάρτητα εδάφη
Καταλαβαίνει κανείς πως οι διαπραγματεύσεις μοιάζουν (στην παρούσα φάση, τουλάχιστον) καταδικασμένες στο ν’ αποτύχουν, καθώς ακόμα κι αν δεχτούμε- για λόγους οικονομίας της συζήτησης- πως η Ουκρανία προτίθεται να σταματήσει την στρατιωτική δράση και ν’ αλλάξει το σύνταγμά της προκειμένου να είναι ουδέτερη και να μην μπει στο ΝΑΤΟ (από το οποίο ο πρόεδρος Ζελένσκι περίμενε περισσότερα) και ακόμα κι αν, πάλι για χάρη της συζήτησης, αποδεχτεί πως η Κριμαία είναι ρωσικό έδαφος (που είναι ήδη υπό ρωσική επιρροή μετά το δημοψήφισμα του 2014), είναι αδύνατο να δεχτεί ως αυτονομιστικές δημοκρατίες το Ντόνετσκ και το Λουχάνσκ.
Αυτό θα σήμαινε για τους ίδιους άμεση προσβολή της εδαφικής της ακεραιότητας, κάτι που σημαίνει πως το συγκεκριμένο αίτημα δε θα γίνει δεκτό ποτέ των… ποτών.
Όλα δείχνουν, λοιπόν, πως δυστυχώς ο πόλεμος στην παρούσα φάση θα συνεχιστεί, όπως παράλληλα και το διπλωματικό παιχνίδι εκτός του πεδίου.
Όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, όμως, συνεχίζει να πεθαίνει και (πολύς) κόσμος…
