Γράφει ο Αθανάσιος Βαμβίνης*.
Η πολιτική έχει στον πυρήνα της τον πολίτη, τη διασφάλιση των δικαιωμάτων του, την διασφάλιση συνθηκών κατάλληλων να ζει σε ένα περιβάλλον με κανόνες και νόμους, σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορεί να δημιουργεί χωρίς εμπόδια και κλειστούς δρόμους.
Είμαστε όλοι πλέον μάρτυρες της ταλαιπωρίας των Αθηναίων και Θεσσαλονικέων πολιτών, οι οποίοι κρατούνται ουσιαστικά όμηροι μέσα στα αυτοκίνητά τους, επειδή στο όνομα του δικαιώματος της διαδήλωσης κάποιοι θεωρούν ότι ο δρόμος τους ανήκει.
Ο δρόμος έχει τη δική του Ιστορία. Κι αυτή η Ιστορία ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους, ανήκει στη Δημοκρατία και όχι σε κόμματα και ομάδες μασκοφόρων, ανήκει στους Έλληνες εργαζόμενους πολίτες και όχι σε λίγους διαμαρτυρόμενους.
Ο δρόμος έχει τη δική του Ιστορία και αυτή η Ιστορία είναι ο καθημερινός αγώνας των εργαζομένων να προλάβουν να περατώσουν όλες τις εργασίες τους.
Ο δρόμος έχει τη δική του Ιστορία και αυτή η Ιστορία γράφεται καθημερινά από αυτούς που έχουν μάθει να εργάζονται για να ζήσουν τις οικογένειές τους μέσα στις δύσκολες συνθήκες που διαμόρφωσαν τα δέκα χρόνια της σκληρής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, και τώρα στις δύσκολες μέρες της πανδημίας.
Κι αν υποχρέωση των πολιτικών είναι να υπηρετούν τους πολίτες, να νομοθετούν με γνώμονα την αναβάθμιση της καθημερινότητας τους ή να νομοθετούν με γνώμονα τον εξορθολογισμό των διαδικασιών λειτουργίας των κρατικών δομών, υποχρέωση των πολιτών είναι να σέβονται τους νόμους της Πολιτείας και να σέβονται την ελευθερία των συμπολιτών τους.
Γιατί δεν είναι σεβασμός στην Ελευθερία η ταλαιπωρία των πολλών.
Δεν είναι σεβασμός στην Ελευθερία οι καταστροφές περιουσιών από ανόητους διαδηλωτές.
Δεν είναι σεβασμός στην Ελευθερία των πολλών το κλείσιμο των δρόμων και η ομηρία χιλιάδων οδηγών σε εβδομαδιαία βάση στα κέντρα των μεγάλων πόλεων.
Αυτό είναι ο προσδιορισμός του αυταρχισμού. Είναι ο προσδιορισμός της έλλειψης οποιασδήποτε αλληλεγγύης στους πολλούς.
Οι νόμοι ψηφίζονται και τίθενται σε εφαρμογή γιατί κάποιοι δεν μπορούν να θέσουν τον εαυτό τους στα πλαίσια λειτουργίας του γενικού συνόλου σε μια κοινωνία. Κι αυτή η πρακτική ξεκίνησε από τις πρώτες κοινωνίες και τους πρώτους νόμους.
Αν δεν υπήρχαν νόμοι, θα ίσχυε ο νόμος του δυνατού. Θα ζούσαμε σε μία κοινωνία καταδυνάστευσης των πολλών από τους λίγους. Θα ζούσαμε μία τυραννία.
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Η κυβέρνηση θέλει το καλό των πολλών. Θέλει την Ελευθερία των πολιτών από την τυραννία των λίγων.
*Ο Αθανάσιος Βαμβίνης είναι Τομεάρχης Υποδομών και Μεταφορών της Νέας Δημοκρατίας
