Yπάρχει μία απάντηση στο ερώτημα «προσέχουν οι άντρες την κυτταρίτιδα», την οποία εμείς οι γυναίκες αρεσκόμαστε να επαναλαμβάνουμε: «δεν ξέρουν τι είναι!». Κι αν κάποια φέρει αντίρρηση – «ξέρουν!»- τότε υπάρχει κι η … άλλη εκδοχή: «δεν δίνουν σημασία».
Αλλά θα ξεκινήσω από τα «καλά» νέα. Η «αντιαισθητική», κατ’ άλλα, κυτταρίτιδα δεν είναι πρόβλημα του οργανισμού. Δεν έχει καμία επίπτωση στην υγεία σου, δεν προκαλεί κάτι για το οποίο πρέπει να ανησυχείς- κοινώς, δεν κινδυνεύεις απ’ αυτή (ίσως λίγο τα νεύρα σου, αν νομίζεις ότι είναι τόσο μεγάλο στίγμα). Η κυτταρίτιδα είναι μια φυσιολογική λειτουργία του γυναικείου σώματος κι αυτό γιατί (απλά) ως γυναίκες παράγουμε οιστρογόνα (γυναικείες ορμόνες) κι… (ακόμα πιο απλά) οιστρογόνα ίσον κυτταρίτιδα. Το 80 με 90% των γυναικών (κάθε φυλής) έχει κυτταρίτιδα. (Από εκεί και πέρα, πολλή ή λίγη, πρόβλημα μικρό ή μεγάλο, έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, διαφορετικούς για την κάθε μία).
Τα «κακά» νέα: οι άντρες ξέρουν πάρα πολύ καλά τι είναι! Και ξέρουν, και ξέρουν να την ξεχωρίσουν. Το αν θα την προσέξουν, εξαρτάται από την… ποσότητα. Βάλε δηλαδή την εικόνα σου με μπικίνι δίπλα – δίπλα με εκείνη της… αλφαδιασμένης στην παραλία. Ή το ζουπιγμένο σου μπούτι σου σε σταυροπόδι κοντά – κοντά με της άλλης που… ακόμα κι έτσι, στριμωχτά – στριμωχτά, δεν έχει κάτι! Εσύ γιατί λοιπόν να βλέπεις τη διαφορά, κι εκείνος όχι; (Άλλο αν εσύ δίνεις σημασία). Όλοι τη βλέπουν, εκεί είναι κι άμα δεν έχεις και καμία διάθεση να την… πάρεις απ’ εκεί, εκεί θα παραμένει. Και θα… αυξάνει (ναι, με τα χρόνια αυξάνει εφόσον δεν προσέχεις) και ναι, θα φαίνεται. (Άλλο θέμα αν σε νοιάζει ή δεν σε νοιάζει).
Το θέμα σου (μου) όμως δεν είναι αν θα την προσέξουν οι άντρες (παρένθεση: μπορεί στη αρχή να μη το προσέξουν, αλήθεια), είναι αν θα την σχολιάσουν. Και πώς θα τη σχολιάσουν.
Σε μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε διάφορες συζητήσεις σε φόρουμ που έθεταν ακριβώς αυτό το ερώτημα: τι πραγματικά σκέφτονται οι άντρες για την κυτταρίτιδα; Απαντούσαν άντρες. Οι περισσότεροι ξεκινούσαν με το «είναι αντιαισθητική», «όχι, δεν μας είναι ελκυστική», «δεν μας αρέσει» και μετά έμπαιναν τα «αλλά» (όπου έμπαιναν): δεν είναι αιτία χωρισμού, δεν είναι σπουδαίο θέμα, σημασία έχει τι άνθρωπος είσαι, άμα υπάρχει έρωτας… κι όλα αυτά τα οποία γνωρίζεις κι εσύ κι εγώ που στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη αναζητώντας την καλύτερη λύση για να εξαφανίσουμε τον «φλοιό πορτοκαλιού».
Εν τέλει, οι άντρες και ξέρουν, και βλέπουν, και δεν θα τους χαλούσε η γκόμενα η ιλουστρασιόν. Αλλά άλλο «τι φαντάζομαι και τι θα ήθελα» (κι εγώ θα ήθελα να είμαι η Gisele που τα είχε με τον DiCaprio και παντρεύτηκε τον Tom Brady) , άλλο η πραγματικότητα (είμαι η Δήμητρα, έχω κυτταρίτιδα και τα ‘χω με τον Ηλία, που ε, δεν είναι και ο Leonardo). Θέλω να πω, αν η φύση δεν σε προίκισε (και δεν τον προίκισε) με όλα τα καλά – γονίδια-, τότε… προς τι ο πόνος κι ο αλληλοσπαραγμός, αδελφές; Είναι εξάλλου δυνατόν να μην υπάρχει άνθρωπος (γήινος) χωρίς ψεγάδια; Η κυτταρίτιδα μπορεί να περιοριστεί, αλλά ακόμα κι αν μείνει εκεί δεν (επιτρέπεται να) είναι αιτία του… «ποια είμαι και τι κάνω στη ζωή μου;», «απέτυχα», «ποιος θα με κοιτάζει τώρα;» – κι όλα αυτά τα dramatized παράπονα που κάνουμε στον εαυτό μας.
Εσύ ξέρεις, οι άντρες ξέρουν, ε και τι να κάνουμε τώρα;
Η λύση στο πιάτο και στα γυμναστήριο δίπλα σας, άμα θέτε όμως…
Πηγή: official.gr
Πηγή
