Στις 14 Απριλίου 2014, οι μαθήτριες Λυκείου του Τσίμποκ, στη Νιγηρία, αιχμαλωτίστηκαν από την σέχτα των τζιχαντιστών Μπόκο Χαράμ. Ο πλανήτης σοκαρίστηκε τότε και λάνσαρε το επικοινωνιακό σλόγκαν «Φέρτε πίσω τα κορίτσια μας».
Οι περισσότερες μαθήτριες βρίσκονται ακόμη στα χέρια της Μπόκο Χαράμ. Η Saa είναι ένα από τα ελάχιστα κορίτσια που δραπέτευσε και πήγε να καταθέσει τη μαρτυρία της στη Σύνοδο της Γενεύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την δημοκρατία, την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου. Φοβούμενη τα αντίποινα απέναντι στην οικογένειά της, η νεαρή κοπέλα φορούσε μαύρα γυαλιά και επέλεξε ένα ψεύτικο όνομα.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Le Monde είπε:
«Ηταν σχεδόν μεσάνυχτα. Ημουν με τα άλλα κορίτσια στο ξενοδοχείο όπου διαμέναμε. Ενα σωρό άντρες μπήκαν φωνάζοντας, είχαν όπλα και φορούσαν στρατιωτικά ρούχα. Δεν ξέραμε ότι ήταν μέλη της Μπόκο Χαράμ, αλλά όταν μας ρώτησαν πού ήταν τα αγόρια το καταλάβαμε. Δεν ξέραμε τι θα μας έκαναν. Με το κινητό μου πήρα τον πατέρα μου. Μου είπε να κάτσω ήσυχη και να προσευχηθώ.
Είμαι χριστιανή και ήλπιζα ότι ο Θεός θα μας έσωζε.
Μας έβγαλαν έξω και μας είπαν να πάρουμε τα πράγματά μας. Υπήρχαν αυτοκίνητα και ένα μεγάλο φορτηγό. Μας είπαν να ανέβουμε στο φορτηγό και ότι σε αντίθετη περίπτωση θα μας σκότωναν. Ολο το προσωπικό του σχολείου είχε διαφύγει.
Το φορτηγό ξεκίνησε. Ηταν νύχτα και δεν ήξερα καθόλου που πηγαίναμε. Σκέφτηκα ότι προτιμούσα να πεθάνω παρά να πάω κάπου με την Μπόκο Χαράμ. Με μια φίλη μου πηδήξαμε από το φορτηγό και πληγώθηκε στο πόδι. Το φορτηγό συνέχισε το δρόμο του.
Η φίλη μου δεν μπορούσε να περπατήσει. Βρισκόμασταν στη μέση ενός πολύ σκοτεινού δάσους. Καθήκαμε κάτω από ένα δέντρο και περιμέναμε το πρωί. Περπατήσαμε και είδα κάποια στιγμή έναν βοσκό. Δεν ήθελε να μας βοηθήσει γιατί ήταν μουσουλμάνος. Τελικά πήρε τη φίλη μου στη μοτοσυκλέτα και εγώ από πίσω με τα πόδια. Βρήκαμε μετά έναν άλλο άντρα που μας μετέφερε πίσω στο Τσίμποκ. Μετά γυρίσαμε στις οικογένειές μας.
Ξέραμε ποιά ήταν η Μπόκο Χαράμ, φοβίζουν όλη την περιοχή! Το 2012 είχαν επιτεθεί σε ένα σχολείο όπου βρισκόμουν κι εγώ.
Η Μπόκο Χαράμ απείλησε να σκοτώσει τα κορίτσια που είχαν διαφύγει καθώς και τις οικογένειές τους. Δεν είχαμε σωτηρία. Ο δικηγόρος Εμανουέλ Οζέμπ ήρθε και μας πήρε στις ΗΠΑ. Εκεί ξανάρχισα το σχολείο.
