επιχείρημα Ε: «Ραδιενέργεια. Ραδιενέργεια. Ραδιενέργεια. Οι αστροναύτες έπρεπε να πετάξουν μέσα από μια ζώνη υψηλής ακτινοβολίας για να φτάσουν στο φεγγάρι. Ο πύραυλος έπρεπε να έχει τοιχώματα μολύβδου με πάχος αρκετά μέτρα για να εμποδίσει την ραδιενέργεια να σκοτώσει τους αστροναύτες. Οι πύραυλοι δεν ήταν από μόλυβδο κι επομένως είναι αδύνατον να πήγε ποτέ κάποιος στο φεγγάρι».

Κατάρριψη: «Είναι γνωστό ότι για να φτάσουν στη Σελήνη οι αστροναύτες έπρεπε να περάσουν μέσα από μια περιοχή ακτινοβολίας, γνωστή ως Ζώνη Βαν Αλλεν. Η ποσότητα ραδιενέργειας, ωστόσο, την οποία διαδίδουν οι οπαδοί της θεωρίας της απάτης, είναι εξαιρετικά υπερβολική.

»Υπολογίζεται ότι κάθε αστροναύτης εκτίθεται σε 1 rem ακτινοβολίας τη φορά, σύνολο 2 rem για κάθε ταξίδι με επιστροφή. Για να δούμε αυτή την τιμή αναλογικά, κάθε άνθρωπος επάνω στη Γη εκτίθεται σε 0,1- 0,2 rem ακτινοβολίας τον χρόνο. Η ραδιενέργεια προέρχεται από πηγές κάθε είδους: έδαφος, πετρώματα, κοσμικές ακτίνες, αέρας, τρόφιμα, νερό, αέριο ραδόνιο1 κι ένα σωρό άλλα. Εκείνοι που δουλεύουν με πυρηνικά υλικά μπορεί να εκτίθενται έως και σε 5 rem τον χρόνο, ενώ ο οργανισμός τους μπορεί να δεχθεί χωρίς παρενέργειες ακόμη και 25 rem σε μια μεμονωμένη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τα συμπτώματα της έκθεσης σε ραδιενέργεια συνήθως δεν είναι ορατά μέχρι το άτομο να δεχθεί ποσότητα 25 rem ή και μεγαλύτερη.
»Η NASA γνώριζε για τον άγνωστο κίνδυνο από την διέλευση μέσω της Ζώνης Βαν Άλλεν. Οι επιστήμονες είχαν υπολογίσει εκ των προτέρων ότι αν απέφευγαν τη διέλευση στη διάρκεια μιας περιόδου έντονης δραστηριότητας των ηλιακών καταιγίδων, οι αστροναύτες δεν θα εκτίθεντο σε θανατηφόρα επίπεδα ραδιενέργειας. Ο χρόνος της έκθεσης ήταν σχετικά βραχύς, της τάξεως μερικών ωρών, κι έτσι οι αστροναύτες κατόρθωσαν να περάσουν με ασφάλεια».
Ας κλείσουμε σιγά-σιγά αυτή την αντιπαράθεση…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα