Για αιώνες και αιώνες, οι άνθρωποι σήκωναν τα μάτια τους στον ουρανό και υπολόγιζαν τον χρόνο με βάση τον ήλιο, καταλήγοντας σε κωμικοτραγικές καταστάσεις χρονικών ανισοτήτων ακόμα και στην ίδια πόλη. Κι ενώ έτσι δούλευε ο κόσμος, για τις σιδηροδρομικές υπηρεσίες αυτό ήταν το λιγότερο απαράδεκτο. Τα τρένα χρειάζονταν συγχρονισμένα ρολόγια και δρομολόγια στην ώρα τους, κι έτσι έπρεπε η ώρα να σταθμιστεί διεθνώς. Πρότειναν λοιπόν να χωριστεί η υδρόγειος σε 24 ζώνες ώρας εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα, καθώς ήταν σαφές πως το σύστημα της ηλιακής ώρας που υιοθετούσε αυθαίρετα ο καθένας δεν ήταν καθόλου κατάλληλο για τους σιδηροδρόμους.
Κι έτσι το 1883, με την τρομακτική δύναμή του, ο σιδηρόδρομος αντικατέστησε στα ξαφνικά την ηλιακή ώρα με τη διεθνή ώρα, χωρίς βοήθεια μάλιστα από κυβερνήσεις και γνωμοδοτικές επιτροπές. Και με ελάχιστη έως και καθόλου αντίδραση από τον κόσμο. Και τα ρολόγια του κοσμάκη παρέμειναν στην ησυχία τους για τα επόμενα τριάντα χρόνια, εκτός από αυτή την ενοχλητική συνήθεια του βρετανικού Κοινοβουλίου να συζητά μια φορά τον χρόνο τα περί θερινής ώρας.
Κι ενώ οι υπέρμαχοί της επιχειρηματολογούσαν ότι αν πήγαιναν οι δείκτες πιο μπροστά στους καλοκαιρινούς μήνες θα εξοικονομούσαν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και θα ενθαρρύνονταν ακόμα περισσότερο οι υπαίθριες δραστηριότητες αναψυχής, οι πολέμιοί της κέρδιζαν συνεχώς. Κάθε χρόνο.
Όλα τα ξεκίνησε ένας νεοζηλανδός εντομολόγος(!), κάποιος Τζορτζ Χάντσον, που επέμενε ήδη από το 1895 πως τα ρολόγια έπρεπε να μετακινούνται το καλοκαίρι δύο ώρες μπροστά, καθώς έβλεπε λέει τα οφέλη του περισσότερου ηλιακού φως στις ζωές των εντόμων του. Στην ίδια πεπατημένη κινούνταν και ένας βρετανός κατασκευαστής και μανιώδης παίκτης του γκολφ, ο Γουίλιαμ Γουίλετ, ο οποίος το 1905 συνέλαβε κι αυτός ανεξάρτητα την ιδέα των οφελών της θερινής ώρας, καθώς παρατήρησε πόσοι πολλοί Λονδρέζοι κοιμόνταν ακόμα τα πρωινά παρά το γεγονός ότι ο ήλιος είχε ανατείλει εδώ και ώρα. Αργότερα παραδέχτηκε βέβαια πως συνέλαβε την ιδέα γιατί του την έσπαγε να πρέπει να τα μαζέψει και να φύγει από το γήπεδο του γκολφ γιατί βράδιαζε νωρίς.
Είχε όμως τον τρόπο του να φτάνουν οι παραινέσεις του στην πολιτική ζωή του τόπου και δύο μόλις χρόνια αργότερα η πρότασή του θα έφτανε στη βρετανική Βουλή, που όπως είπαμε κοβόταν κάθε χρόνο. Έτσι φτάσαμε στο 1916, όταν εντελώς στα ξαφνικά η Γερμανία (και αμέσως μετά η Αυστρο-Ουγγαρία) υιοθέτησε την κατάφωρα βρετανική ιδέα της θερινής ώρας, μπας και έσωζε πολύτιμους ενεργειακούς πόρους καθώς ήταν όπως ξέρουμε σε πόλεμο. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο συγκεκριμένα.
Παρά το γεγονός ότι ο Γουίλετ προπαγάνδισε για τελευταία φορά τη θερινή ώρα το 1915, μιας και πέθανε εκείνη τη χρονιά (χωρίς να μάθει πως ένα χωριουδάκι στο Οντάριο του Καναδά είχε ενστερνιστεί την πρότασή του), η Μεγάλη Βρετανία θα υιοθετούσε τελικά την ιδέα του το 1917, καθώς το είχαν κάνει οι Γερμανοί και μπορεί να είχαν ωφεληθεί τελικά από την εφαρμογή της εξοικονομώντας κάρβουνο. Και παρά τη μανιασμένη αντίθεση των αγροτικών ενώσεων, το ίδιο θα έκαναν ευθύς αμέσως και οι ΗΠΑ, αλλά και οι περισσότεροι σύμμαχοι των Βρετανών στον Α’ Παγκόσμιο. Ακόμα και η Ρωσία.
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
