Οι ΗΠΑ είχαν τον Βενιαμίν Φραγκλίνο, τον οποίο θέλουν οι αναφορές να προωθεί κι αυτός τη θερινή ώρα, υπέρμαχος καθώς ήταν του σλόγκαν «κοιμάμαι νωρίς, ξυπνάω νωρίς». Ο Φραγκλίνος είχε δει πόσα κεριά θα έσωζαν οι Παριζιάνοι το 1784, αν και παρά την απήχηση του μύθου, ο ίδιος δεν είχε προτείνει ποτέ και πουθενά την υιοθέτηση της θερινής ώρας. Έζησε εξάλλου σε εποχές που ούτε οι ζώνες ώρες δεν υπήρχαν! Όσο για την περιβόητη επιστολή του στον εκδότη του «Journal of Paris», ισχυρίζεται απλώς πως οι Παριζιάνοι θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν κεριά αν σηκώνονταν νωρίτερα από το κρεβάτι τους το πρωί. Και σε κάθε περίπτωση, το έλεγε αστειευόμενος.
Έτσι υιοθέτησαν οι χώρες τη θερινή ώρα, μέσα στον πυρετό του Α’ Παγκοσμίου, γι’ αυτό και μετά το τέλος του το 1918 οι περισσότερες επέστρεψαν στις παλιές και δοκιμασμένες συνταγές. Όχι όλες, καθώς Καναδάς, Γαλλία, Αγγλία και Ιρλανδία επέμειναν και άλλες επέστρεψαν στο μέτρο στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου, όταν φάνηκε πως η θερινή ώρα θα καθιερωνόταν στη Δύση.
Και πράγματι αυτό συνέβη, χρόνια αργότερα από τις προβλέψεις ωστόσο και συγκεκριμένα στην ενεργειακή κρίση της δεκαετίας του 1970. Εμείς την πρωτο-εφαρμόσαμε δοκιμαστικά το 1932 για δύο μήνες, δεν πήγε όμως καλά το μέτρο και εγκαταλείφθηκε. Και όπως και οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης, η θερινή ώρα υιοθετήθηκε στα χρόνια της ενεργειακής κρίσης του 1973 και σε μας συγκεκριμένα το 1975…
Τι γίνεται με τα επιχειρήματα
Το μεγαλύτερο επιχείρημα υπέρ της υιοθέτησης της θερινής ώρας παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτο: η μετακίνηση μίας ώρας ηλιακού φωτός μπροστά κατά τις πρώτες πρωινές ώρες (όταν ο περισσότερος κόσμος κοιμάται δηλαδή) θα μειώσει την ανάγκη για ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια του κόσμου το απόγευμα, κάτι που σε περιόδους πολέμου φάνταζε ιδιαιτέρως ελκυστικό.
Μια από τις πρώτες αναφορές για τα πραγματικά θετικά της θερινής ώρας μάς έρχεται από το 1920 και την Επιτροπή Εμπορίου της Νέας Υόρκης, η οποία σε έκθεσή της καταμαρτυρεί πως οι ιδιοκτήτες των εμπορικών καταστημάτων της πόλης παρατήρησαν πως τα ηλιόλουστα απογεύματα που χάριζε η θερινή ώρα έκαναν περισσότερους καταναλωτές να σταματούν και να ψωνίζουν επιστρέφοντας στο σπίτι από τις δουλειές τους.
Την ίδια ώρα, η μεγαλύτερη ημέρα έκανε και τη συμμετοχή σε υπαίθριες και αθλητικές δραστηριότητες εμφανώς μαζικότερη. Η εφημερίδα «Washington Post» παρατήρησε το 1920, δύο χρόνια μετά την πιλοτική εφαρμογή του μέτρου σε κάποιες αμερικανικές πολιτείες, ότι οι πωλήσεις σε μπαλάκια του γκολφ είχαν αυξηθεί κατά 20%.
Κι έτσι το 1966 το Κογκρέσο υποχρέωσε τελικά διά νόμου την εξάμηνη εφαρμογή της θερινής ώρας σε όλες τις ΗΠΑ, καθώς ο εμπορικός σύλλογος είχε αποφανθεί πως το μέτρο ήταν ευεργετικό για τις δραστηριότητές του. Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξε και η Ευρωπαϊκή Ένωση το 1999, όταν υπολόγισε πως η θερινή ώρα αυξάνει τις πωλήσεις στον κλάδο λιανεμπορίου των κρατών-μελών της κατά 3%. Ήταν όμως ευεργετικό και σε άλλους τομείς, αυτούς που ευαγγελιζόταν η θερινή ώρα;
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
