Η μεγάλη καταστροφή που άνοιξε τον δρόμο για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μία ομάδα Αμερικανών αρχαιολόγων μελετούσε τις εικόνες που είχε αποτυπώσει δορυφόρος και έδειχναν τη χερσόνησο Γιουκατάν, στο Μεξικό. Αυτό που τους είχε «μπλοκάρει» ήταν ένα απρόσμενο και ανεξήγητο, τότε, «μοτίβο», που είχε καταγραφεί στις εικόνες. Ένας σχεδόν τέλειος δακτύλιος, περίπου 200 χιλιομέτρων.
Τα λεγόμενα cenotes, οι καταβόθρες, γεμάτες με νερό σε βαθύ μπλε χρώμα, είναι ένα από τα βασικά «ατού» στα τουριστικά φυλλάδια για την περιοχή της χερσονήσου Γιουκατάν. Είναι το αδιαμφισβήτητο «ορόσημο» και μοιάζουν να «αναδύονται» σε τυχαία σημεία στις αχανείς εκτάσεις στο ανατολικό άκρο της χώρας.
Όταν όμως τις δει κανείς από το διάστημα, μαζί σχηματίζουν κάτι άλλο, ένα μοτίβο σαν αψίδα, σαν ημικύκλιο.
Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το σχέδιο αυτό, που «περικυκλώνει» και την πρωτεύουσα του Γιουκατάν Μερίντα, και τις πόλεις-λιμάνια Σισάλ και Προγκρέσο, ενώ προσπαθούσαν να διαλευκάνουν το μυστήριο της εξαφάνισης του πολιτισμού των Μάγια, που κάποτε κυριαρχούσε στην εν λόγω χερσόνησο.
Οι Μάγια ήταν εξαρτημένοι από τις καταβόθρες για το πόσιμο νερό, αλλά ο κυκλικός σχηματισμός τους προβλημάτισε τους ερευνητές, οι οποίοι μοιράστηκαν τον προβληματισμό τους σε επιστημονικό συνέδριο στο Ακαπούλκο, το 1988.
Για ένα από τους ανθρώπους που παρακολουθούσαν το συνέδριο, τη νεαρή Adriana Ocampo, γεωλόγο τότε της NASA, ο κυκλικός σχηματισμός χτύπησε ένα «καμπανάκι», για το οποίο είχε εκπαιδευτεί.
Η 63χρονη σήμερα Ocampo εξηγεί πως αυτό που τράβηξε την προσοχή της δεν ήταν ένας απλός «δακτύλιος».
«Μόλις είδα τα slides, άρχισα να σκέφτομαι πως αυτό είναι κάτι καταπληκτικό. Ναι, θα μπορούσε να είναι αυτό που τότε ψάχναμε» αφηγείται στο BBC, από τη θέση σήμερα της διευθύντριας του προγράμματος Lucy της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, που θα επιχειρήσει να στείλει το 2021 ένα διαστημικό σκάφος στην τροχιά του Δία.
«Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη αλλά διατηρούσα την ψυχραιμία μου, γιατί δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πριν να έχεις στη διάθεσή σου περισσότερα στοιχεία».
Πλησιάζοντας τους επιστήμονες που έκαναν την παρουσίαση, και με την καρδιά της να χτυπά δυνατά, η Ocampo τους ρώτησε εάν είχαν σκεφτεί το ενδεχόμενο το σχέδιο να είχε προκληθεί από πτώση αστεροειδή στη Γη. Πρόσκρουση πανίσχυρη σε τέτοιο βαθμό, που μπορεί να στιγμάτισε τον πλανήτη με τρόπους που ακόμα είναι εμφανείς, 66 εκατομμύρια χρόνια μετά.
«Δεν είχα ιδέα για τι πράγμα μιλούσα» λέει.
Αυτή η τυχαία ανακάλυψη έγινε για την Ocampo η αρχή ανταλλαγής επιστημονικής αλληλογραφίας, που θα έθετε τα θεμέλια αυτού που οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται σήμερα. Πως ο δακτύλιος είναι η άκρη του κρατήρα που προκάλεσε αστεροειδής διαμέτρου 12 χιλιομέτρων, ο οποίος έπεσε με ανυπολόγιστη ισχύ στη Γη και εξερράγη.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, επιστημονικές ομάδες από την Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία έχουν εργαστεί σκληρά για να γεμίσουν τα κενά αυτής της θεωρίας. Πλέον πιστεύουν πως η πτώση αστεροειδή στη Γη δημιούργησε αυτοστιγμεί κρατήρα βάθους 30 χιλιομέτρων, προκαλώντας στη Γη το ίδιο φαινόμενο που προκαλείται σε μία λίμνη όταν πέφτει ένα βότσαλο. Οι αλλαγές που προκάλεσε ήταν κατακλυσμιαίες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο κόσμος άλλαξε σε τεράστιο βαθμό, με σύννεφο καπνού να μπλοκάρει τον ουρανό και να επιβάλλει συνθήκες νύχτας διαρκείας, με τη θερμοκρασία να καταποντίζεται και το 75% των έμβιων όντων στον πλανήτη να εξαφανίζεται. Ανάμεσά τους και οι δεινόσαυροι.
Σήμερα, το επίκεντρο αυτής της πρόσκρουσης είναι θαμμένο σε βάθος ενός χιλιομέτρου κάτω από μία μικροσκοπική πόλη του Μεξικού, το Chicxulub Puerto. Με τα μικρά πολύχρωμα σπίτια του, θυμίζει μια οποιαδήποτε συνηθισμένη πόλη, από τα πολλά γραφικά και φωτογενή σημεία της περιοχής. Χωρίς; Σχεδόν καθόλου δημοσιότητα, είναι πολύ λίγα τα στοιχεία που δείχνουν πως εδώ εκτυλίχθηκε ένα από τα πιο καθοριστικά και καταστροφικά συμβάντα των τελευταίων εκατό εκατομμυρίων ετών στην ιστορία της Γης.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
