Μέχρι τη δημοσίευση των συμπερασμάτων της Ocampo, το 1991, η περιοχή αυτή είχε προσελκύσει ελάχιστο διεθνές ενδιαφέρον. Από τον Σεπτέμβριο ωστόσο λειτουργεί εκεί πλέον μουσείο, ανάμεσα στο Chicxulub Puerto και τη Μερίντα. Το Μουσείο της Επιστήμης του Κρατήρα του Chicxulub, κοινό πρότζεκτ της κυβέρνησης της χώρας και του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της, του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UNAM), έχει σκοπό να μεταφέρει τους επισκέπτες πίσω στη στιγμή, πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, όταν ο αστεροειδής των 12 χιλιομέτρων άλλαξε την ιστορία του κόσμου, τερματίζοντας την κυριαρχία των τεράστιων ζώων, που είχε κρατήσει εκατομμύρια χρόνια.
Με την ενίσχυση της γνώσης των καταλυτικών γεγονότων που συνέβησαν στην περιοχή, το μουσείο φιλοδοξεί να δώσει ώθηση στη διαδικασία προσέλκυσης τουριστών, που θα εξερευνήσουν το προϊστορικό παρελθόν της χερσονήσου, μαζί με δημοφιλείς ιστορικούς προορισμούς που σχετίζονται με τους Μάγια, όπως το Chichen Itza και το Κανκούν.
Το Chicxulub Puerto και η ευρύτερη περιοχή πρέπει να έχουν μεγαλύτερη διεθνή αναγνώριση, λέει η Ocampo, η οποία γεννήθηκε στην Κολομβία αλλά έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Αργεντινή κι έφτασε στις ΗΠΑ στα 15 της. Ο αστεροειδής, παρότι έπληξε την περιοχή με αφάνταστη βιαιότητα, ωφέλησε ένα είδος περισσότερο από κάθε άλλο: το ανθρώπινο είδος, που εκατομμύρια χρόνια μετά θα εξελισσόταν μέσα στο «οικολογικό κενό» που δημιούργησε η εξάλειψη ενός από τους μεγαλύτερους θηρευτές του κόσμου.
Χωρίς την καταστροφική αυτή πρόσκρουση του αστεροειδή, η ανθρωπότητα μπορεί να μην είχε υπάρξει ποτέ, σημειώνει το BBC.
«Μας έδωσε βοήθεια ώστε να μπορέσουμε να εξελιχθούμε, να αναπτυχθούμε, να ανθίσουμε, όπως τελικά κάναμε» λέει η Ocampo.
Η ανακάλυψη της Ocampo έγινε στο τέλος μίας δεκαετούς αναζήτησης της περιοχής όπου έπεσε ο περίφημος αστεροειδής. Ο συνειρμός, που την έκανε να συνθέσει τα κομμάτια του φαινομενικά χωρίς νόημα παζλ, οφείλεται στη γνώση που είχε χτίσει κατά τη συνεργασία της με μία θρυλική προσωπικότητα της διαστημικής επιστήμης, τον Eugene Shoemaker. Ο Shoemaker, πρωτοπόρος Αμερικανός γεωλόγος, της είχε πει πως οι σχεδόν τέλειοι κύκλοι είναι δύσκολο να έχουν δημιουργηθεί από άλλες χερσαίες δυνάμεις και μπορεί να παρέχουν πολλά στοιχεία για τη γεωλογική εξέλιξη της Γης.
Η ιδέα πως η εξαφάνιση των δεινοσαύρων οφείλεται εν πολλοίς σε γιγάντιο αστεροειδή αναφέρθηκα πρώτα από τους επιστήμονες Luis και Walter Alvarez- πατέρα και γιο, από την Καλιφόρνια- στις αρχές της δεκαετίας του 1980. «Αλλά τότε ήταν κάτι πολύ αμφιλεγόμενο» εξηγεί η Ocampo. Αυτό που έκανε εκείνη είναι να τοποθετήσει ένα από τα τελευταία κομμάτια του παζλ, ενώνοντας διάσπαρτες ιδέες και θεωρίες επιστημόνων, οι οποίοι εργάζονταν ανεξάρτητα, με διαφορετικές και αποσπασματικές πληροφορίες και αλληλοκαλυπτόμενα ερευνητικά πεδία.
Για παράδειγμα, ήδη από το 1978, ο γεωφυσικό Glen Penfield, που εργαζόταν στο πλευρό του Antonio Camargo-Zanoguera, για την εθνική εταιρεία πετρελαίου του Μεξικού Pemex, είχε πετάξει πάνω από τα νερά στην ακτή του Chicxulub Puerto. Χρησιμοποιώντας μαγνητόμετρο, σκάναρε τα νερά αναζητώντας ίχνη πετρελαίου. Αντ’ αυτού βρήκε το υποβρύχιο μισό του τεράστιου κρατήρα. Αλλά τα στοιχεία εκείνα ανήκαν στην Pemex, κι έτσι δεν ήταν διαθέσιμα στην επιστημονική κοινότητα.
Ο πρώτος άνθρωπος που συνδύασε τον δακτύλιο του Γιουκατάν με τη θεωρία του αστεροειδή των Alvarez ήταν ο Τεξανός δημοσιογράφος Carlos Byars, ο οποίος ρωτούσε, σε άρθρο του το 1981 στην εφημερίδα Houston Chronicle εάν αυτά τα δύο συνδέονταν κάπως.
Αργότερα, ο Byars είχε συζητήσει τη θεωρία του με τον τελειόφοιτο φοιτητή Alan Hildebrand, ο οποίος στη συνέχεια προσέγγισε τον Penfield, έχοντας εξερευνήσει ένα στρώμα πετρώματος στην Αϊτή. Και ήταν αυτοί οι δύο που διευκρίνισαν πως ο κρατήρας δεν ήταν κρατήρας ηφαιστείου αλλά το αποτύπωμα αστεροειδή.
«Ο Byars ήταν ο πρώτος που συνέθεσε όλα τα κομμάτια- ένας δημοσιογράφος!» σχολιάζει η Ocampo. «Είναι μία καταπληκτική ιστορία όταν ενώσεις όλα τα κομμάτια».
Αλλά δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία. Μας δίνει πολλές πληροφορίες για τη ζωή πέρα από τη Γη. Είναι ενδεικτικό πως τα στοιχεία που προσέφερε ο κρατήρας βοήθησαν στην έρευνα του Curiosity της NASA, το οποίο προσεδαφίστηκε στον Άρη το 2012 και επί έξι χρόνια έκανε έρευνα στο περιβάλλον και τη γεωλογική διαμόρφωσή του.
Ευρήματα από πτώσεις αστεροειδών στον Άρη, τα οποία συγκρίθηκαν με ευρήματα από τον κρατήρα Chicxulub, δείχνουν πως ο Άρης πρέπει κάποτε να είχε πιο παχιά ατμόσφαιρα από ό,τι τώρα, ατμόσφαιρα πιο κοντά σε αυτή που συμβάλλει στην ύπαρξη ζωής στη Γη.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
