Ο Γεωργιάδης είναι ο πατέρας του Γεράσιμου, του μοναδικού ανθρώπου που επέζησε από το πρώτο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας. Ενός νέου άνθρωπου που, δύο χιλιόμετρα μακριά από εκείνη την αίθουσα, συνεχίζει να πολεμά.
«Χαίρομαι πολύ που άρχισε η δίκη. Τρία χρόνια την περιμέναμε — εγώ, η οικογένειά μου, όλες οι οικογένειες. Για να δικαιωθούν αυτοί οι 57 που τόσο βίαια έφυγαν. Αλλά και για αυτούς που δεν έφυγαν — που έμειναν πίσω για να το ζουν κάθε μέρα.»
«Ζει στο σκοτάδι, τελείως άδικα»
Ο ίδιος δεν κρατήθηκε. Μίλησε και για τον γιο του — για τον Γεράσιμο που είναι δύο χιλιόμετρα μακριά και αντιμετωπίζει καθημερινά πόνους που λίγοι μπορούν να φανταστούν:
«Ο Γεράσιμος δίνει τεράστια μάχη, με πόνους, με φρικτούς πόνους, με τα πάντα — ένα παιδί που ζει στο σκοτάδι, τελείως άδικα. Και μαζί του, άλλα παιδιά που μπαίνουν-βγαίνουν στα χειρουργεία μέρα-μέρα και κανένας δεν μιλά γι’ αυτά. Κανένας. Στα ψυχιατρεία, παντού.»
Και έκλεισε με αυτό που θέλει η κάθε οικογένεια που έχασε κάτι εκεί στα Τέμπη — δικαιοσύνη, χωρίς εξαιρέσεις:
«Εύχομαι να γίνει μια δίκαιη δίκη και να αποδοθούν οι ευθύνες που πρέπει. Χωρίς να γλιτώσει κανένας.»
