Υπάρχουν ιστορίες που υπερβαίνουν την απλή αστυνομική ειδησεογραφία και αγγίζουν τα πιο σκοτεινά, ανθρώπινα όρια του πόνου. Μια τέτοια υπόθεση είναι και η εν ψυχρώ δολοφονία του 21χρονου Νικήτα στο Ηράκλειο από τον 54χρονο Κώστα Παρασύρη. Η απολογία του δράστη δεν μοιάζει με τις συνηθισμένες δικαιολογίες ενός εγκληματία, αλλά περισσότερο με την κραυγή ενός ανθρώπου που η ψυχή του είχε “πεθάνει” πολύ καιρό πριν οπλίσει το χέρι του.

«Η ζωή μου σταμάτησε στις 20 Οκτωβρίου 2023. Από την ημέρα που έχασα το μοναχοπαίδι μου, έσβησε για μένα το φως της ζωής», ανέφερε χαρακτηριστικά ο 54χρονος, περιγράφοντας μια καθημερινότητα που αποτελούνταν αποκλειστικά από μια διαδρομή: σπίτι, νεκροταφείο, δικαστήρια. Ο 17χρονος γιος του είχε χάσει τη ζωή του σε τροχαίο, με οδηγό του μοιραίου οχήματος τον 21χρονο που έμελλε να πέσει νεκρός από τις δικές του σφαίρες δυόμιση χρόνια μετά.

Αυτό που αξίζει να σταθούμε, πέρα από το ίδιο το έγκλημα, είναι η ψυχολογική πίεση που περιγράφει ο 54χρονος πατέρας. Φανταστείτε να βιώνετε την απόλυτη απώλεια και το σύστημα δικαιοσύνης να μοιάζει να κωφεύει. Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίστηκε, επί δυόμιση χρόνια δεν υπήρξε καμία πρόοδος στην υπόθεση. Ο νεαρός κυκλοφορούσε ελεύθερος, χωρίς να του έχει ασκηθεί καν δίωξη.

Αλλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, όπως υποστηρίζει, ήταν η στάση του ίδιου του 21χρονου. Ο δράστης περιέγραψε στο δικαστήριο σκηνές ειρωνείας, με τον νεαρό να περνά έξω από το σπίτι του κάνοντας ελιγμούς, “σπινιές” και βάζοντας δυνατά μουσική. Μάλιστα, ανέφερε πως η οικογένεια του θύματος, αντί να δείξει ενσυναίσθηση, τον είχε καταγγείλει ψευδώς ότι τους πυροβόλησε.

Το μοιραίο πρωινό: Ένα μυαλό στο “κόκκινο”

Πώς όμως φτάνει ένας άνθρωπος να τραβήξει τη σκανδάλη; Η απάντηση κρύβεται στην απόλυτη αϋπνία και την ψυχική εξάντληση. Ο Κώστας Παρασύρης ισχυρίζεται ότι δεν είχε κοιμηθεί για 10 μέρες. Η ψυχολογία του ήταν ήδη ρημαγμένη, καθώς πλησίαζε η επέτειος ενός άλλου οικογενειακού τροχαίου — ενός συγγενή του που σκοτώθηκε ακριβώς στον ίδιο στύλο, 9 χρόνια πριν, και ήταν θαμμένος στο ίδιο μνήμα με τον γιο του.

Επιστρέφοντας από το νεκροταφείο, μαζί με τη σύζυγό του, η μοίρα έπαιξε το πιο άσχημο παιχνίδι. Συναντήθηκε τυχαία με τον 21χρονο. Όπως λέει ο ίδιος, ο νεαρός του έκανε μια άσεμνη χειρονομία. Ήταν η στιγμή που “έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του”.

«Ένα μαύρο πέπλο σκέπασε το μυαλό μου. Περιήλθα σε κατάσταση παροξυσμού. Έπεσα πάνω στο αυτοκίνητό του και αντί να φύγει, κατέβηκε και μου επιτέθηκε κλωτσώντας με»

«Δεν ήμουν εγώ… ήμουν ένας τρελός»

Η περιγραφή των δευτερολέπτων της δολοφονίας παγώνει το αίμα. Ο 54χρονος πατέρας ξεκαθαρίζει ότι τη στιγμή εκείνη δεν έβλεπε έναν άνθρωπο μπροστά του. «Στο πρόσωπό του έβλεπα τον φονιά του γιου μου. Ο πραγματικός Κώστας είχε χαθεί από καιρό», δηλώνει μετανιωμένος αλλά και απόλυτα παραδομένος στη μοίρα του.

Δεν θυμάται καν πόσες φορές πυροβόλησε. Το μόνο που έχει χαραχτεί στη μνήμη του από εκείνη την εφιαλτική στιγμή είναι η σύζυγός του, μέσα στο αυτοκίνητο, να τραβάει τα μαλλιά της και να ουρλιάζει: «Μη Κώστα, μη!».

Όλα όσα έγιναν εκείνη τη μέρα, είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που συχνά καθυστερεί να αποδώσει δικαιοσύνη, αφήνοντας τον πόνο των ανθρώπων να κακοφορμίζει, μέχρι να μετατραπεί σε τυφλή εκδίκηση. Ο 54χρονος παραδόθηκε μόνος του στις αρχές, κλείνοντας πίσω του την πόρτα της φυλακής, αλλά στην πραγματικότητα, ήταν ήδη εγκλωβισμένος στη δική του, προσωπική “φυλακή” από τη μέρα που έχασε το παιδί του.