Γράφει ο Χρήστος Σταθόπουλος στο SDNA
«Εμείς και ο Θεός. Όταν πάμε καλά, όλοι θα μας χειροκροτήσουν. Αν πάμε άσχημα, θα μας βρίσουν. Πρέπει να ζητήσουμε βοήθεια από ψηλά και ό,τι πει ο Θεός. Είναι πολύ απλά τα πράγματα».
Tάδε έφη Άγγελος Αναστασιάδης, στη συνέντευξη Τύπου της Δευτέρας. Είπε και το άλλο: «Είμαι χαρούμενος όταν με βρίζουν».
Τώρα, λοιπόν, Άγγελε πρέπει να μας πεις δύο πράγματα: Πρώτον, τι σου… είπε ο Θεός μετά από τη δεύτερη διαδοχική τριάρα μέσα στο ΟΑΚΑ και μάλιστα από αντίπαλο που όχι στα μάτια δεν μπορεί να κοιτάξει την Ιταλία, αλλά ούτε το όνομά της είναι ικανός να προφέρει, και δεύτερον, εξακολουθείς να νιώθεις καλά και να είσαι χαρούμενος; Διότι όλος ο Τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός) της Τετάρτης, θα σε… βρίζει, δεν χωράει αμφιβολία αυτό.
Το θέμα, λοιπόν, δεν παίρνει άλλη πλάκα. Η Εθνική ήταν πάλι ντροπή κόντρα στο… μεγαθήριο της Αρμενίας και στο γήπεδο υπήρχαν με τη μπλε φανέλα μόνο ο Φορτούνης και ο Ζέκα. Κανείς και τίποτα άλλο.
Αναρωτιέμαι πόσο μακριά θα φτάσει η βαλίτσα. Αν μιλάμε για ταξίδι στα τελικά του Euro, καλύτερα να μην την κατεβάσουμε από το πατάρι. Με αυτά τα χάλια ας κάτσουμε σπιτάκι μας, διότι με… επικοινωνίες με τα Θεία και «μαζοχιστικές» ατάκες τύπου «βρίστε με», ποδόσφαιρο στον 21ο αιώνα δεν παίζεται ούτε στην υποσαχάρια Αφρική.
Αν το δει κανείς, βέβαια, κι από την άλλη πλευρά του νομίσματος, τότε ο Αναστασιάδης… δικαιώθηκε. Φοβερό ε; Κι όμως, αν το καλοσκεφτείτε, τόσο οι παίκτες που κατέβασε κόντρα στη Σκουάντρα Ατζούρα, όσο κι εκείνοι που έπαιξαν κόντρα στην «υποδεέστερη» Αρμενία δεν έκαναν τίποτα διαφορετικό οι μεν από τους δε, αν εξαιρέσουμε το καλύτερο γκολ του διημέρου, με το οποίο μείωσε σε 3-2 ο Φορτούνης. Άρα, για να τα λέμε όλα, κακώς τα άκουσε όλα μόνος του ο εθνικός εκλέκτορας για τις επιλογές του κόντρα στους γείτονες και για την εμφάνιση των διεθνών μας. Το είπε μετά το ματς και το δεκάρι της Εθνικής και του Ολυμπιακού.
Η Ελλάδα είναι πλέον τέταρτη στη βαθμολογία του ομίλου της και κυνηγάει πολλούς περισσότερους από όσους υπολόγιζε (σ.σ. την ισόβαθμη Βοσνία). Αυτό από μόνο του συνιστά μια πρώτη αποτυχία στο όποιο σχέδιο υπήρχε από το προπονητικό τιμ. Φανταστείτε δηλαδή τι θα βλέπαμε, αν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα δεν είχε κάνει και έξτρα προετοιμασία στην Ολλανδία πριν από λίγο καιρό. Και μιας και λέμε γι’ αυτό, σου ‘ρχονται στο μυαλό οι κακές φήμες που ακούστηκαν ότι περισσότερο βόλτα έκαναν στην κεντρική Ευρώπη, παρά προετοιμασία ευρωπαϊκού επιπέδου. Τι άλλο να σκεφτείς όταν οι ίδιες κακές γλώσσες θέλουν το πρόγραμμα των διεθνών να περιορίζεται σε μόλις μια ώρα «προπόνηση» τη μέρα και με το τεχνικό τιμ να «παροτρύνει» τους διεθνείς με την… ιαχή «δεν πρέπει να κουράζεστε»;
Θα ήθελα να αρκεστώ περισσότερο στην παραπάνω δήλωση Φορτούνη περί ευθυνών. Δε γίνεται όμως. Δε γίνεται διότι ακόμα και μέσα στο ματς, σύμφωνα με τον ρεπόρτερ που μετέδιδε τις οδηγίες Αναστασιάδη στους παίκτες, ο Αγγελος είχε να πει «πάμε παιδιά, μπορούμε». Συγχωρέστε με για την απόγνωση, αλλά το επόμενο που περιμένω να ειπωθεί είναι το «χάσαμε γιατί δεν κερδίσαμε».
Επιπλέον, όταν έχεις στη διάθεσή σου εργαλεία (σ.σ. παίκτες) που στα χέρια άλλων δουλεύουν, ενώ με εσένα ούτε… λάμπα δε βιδώνουν που λέει κι η Πατούλενα, τότε κάτι δεν κάνεις καλά μάστορα. Και το σίγουρο είναι ότι δεν θα στο πει ο Θεός.
ΥΓ. Δεν αρέσει πλέον σε κανέναν το άδειο ΟΑΚΑ. Όταν στο γήπεδο δεν μπορούν να βρεθούν 10.000 άνθρωποι, ας παίξει σε άλλο γήπεδο η Εθνική. Πιο ποδοσφαιρικό, πιο μικρό, έστω έξω από το Λεκανοπέδιο.
