Ενα μικρό κορίτσι στέκεται μπροστά στο παράθυρο του σπιτιού του και κλείνει τα αφτιά του, κοιτάζοντας έξω. «Φοβάμαι ότι θα πεθάνω απόψε. Οι βόμβες θα με σκοτώσουν τώρα», γράφει στο Twitter.
Είναι η Μπάνα αλ-Αμπέντ, η επτάχρονη που- μαζί με τη μητέρα της- προσπαθούν να κάνουν τη φωνή των πολιτών της Συρίας να ακουστεί σε όλο τον κόσμο και να ευαισθητοποιήσει τον πλανήτη για τον δράμα που ζει ο λαός της χώρας, εν μέσω βομβαρδισμών. Ολα αυτά, μέσω του Twitter.
«Είμαι η Μπάνα ένα κορίτσι επτά χρονών στο Χαλέπι. Εγώ και η μαμά μου θέλουμε να σας πούμε για τις βόμβες εδώ. Ευχαριστώ», αναφέρει η περιγραφή στον λογαριασμό της. Τα μηνύματα, τα βίντεο και οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται σε αυτόν, προκαλούν σοκ στον υπόλοιπο πλανήτη.
«Θέλω να κοιμηθώ. Θέλω να ζήσω». «Το διπλανό σπίτι καίγεται, το σπίτι μου μπορεί να είναι το επόμενο, γιατί Πούτιν και Ασαντ;». «Αγαπητέ κόσμε ξεμένουμε από τρόφιμα και νοσοκομεία. Αγαπητέ κόσμε, γιατί το παρακολουθείς αυτό ασυγκίνητος;», είναι μερικές από τις συγκλονιστικές αναρτήσεις.
Με τους σφοδρούς βομβαρδισμούς να έχουν ξεκινήσει και πάλι, μετά από την κατάρρευση της εκεχειρίας, η Μπάνα και η μητέρα της, Φάτεμαχ, καταγράφουν τη ζωή τους υπό πολιορκία. Ο λογαριασμός τους στο Twitter έχει τώρα πάνω από 12.500 followers, από τη στιγμή που τον άνοιξαν, με το πρώτο μήνυμα να είναι απλό, αλλά το πιο δυνατό. «Χρειάζομαι ειρήνη». Κάποια από αυτά που ακολούθησαν τα υπογράφει η μητέρα, άλλα η επτάχρονη κόρη της.
Η ζωή κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. Δεν υπάρχουν φρούτα ή λαχανικά, μετά από τρεις μήνες πολιορκίας. Υπάρχουν ελάχιστα καύσιμα για τις γεννήτριες προκειμένου να έχουν φώτα. Αλλά και η ίδια η Μπάνα έχει αλλάξει, όπως λέει η μητέρα της. Θέλει να βγει έξω, να πάει στο σχολείο, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μένει στο σπίτι και να ζωγραφίζει.
«Είμαστε παιδιά. Αγαπάμε τη ζωή. Θέλουμε ο κόσμος να μας ακούσει», λέει το κοριτσάκι, δίπλα στη μητέρα της, στην επικοινωνία με τον Guardian, μέσω skype. Οσο για την Φάτελαχ, το μόνο που θέλει είναι να επιστρέψουν τα παιδιά της στην κανονική ζωή. «Ο πόλεμος έχει εξαφανίσει ότι λέγεται ζωή. Τώρα έχουμε απομείνει να αναρωτιόμαστε αν θα ζήσουμε ως την επόμενη ημέρα», λέει.
