Ας είμαστε ειλικρινείς. Ζούμε σε μια χώρα όπου κάθε τόσο εμφανίζεται ο «μεσσίας». Άλλοτε είναι ο πολιτικός που υπόσχεται «θα σκίσουμε τα μνημόνια», άλλοτε ο «μεταρρυθμιστής» που θα φέρει επενδύσεις, άλλοτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος που μιλά για διαφάνεια. Κι εμείς; Περιμένουμε πάντα κάποιον τρίτο να μας καθαρίσει τα άπλυτα.

Στην πραγματικότητα, τίποτα από αυτά δεν αλλάζει τη ρίζα του προβλήματος: ότι έχουμε συνηθίσει σε μια κουλτούρα μικροεξυπηρέτησης, βολέματος και ατιμωρησίας. Από τον διορισμό του «δικού μας» μέχρι το «δεν βαριέσαι» της καθημερινότητας. Και όσο μένουμε σ’ αυτή τη λογική, καμία Κοβέσι, καμία Βρυξέλλη, κανένας πρωθυπουργός — δεξιός ή αριστερός — δεν πρόκειται να μας σώσει.

Οι μικρές και οι μεγάλες αυταπάτες

Θυμάστε την εποχή που η μισή χώρα περίμενε ότι ο Τσίπρας θα φέρει την Ευρώπη στα μέτρα μας; Και μετά, όταν ήρθε ο Μητσοτάκης, η άλλη μισή περίμενε ότι θα «εκσυγχρονίσει» τη χώρα από τη μια μέρα στην άλλη. Στο τέλος, και οι δύο αποδείχθηκαν διαχειριστές ενός ίδιου συστήματος: με ρουσφέτια, με παραθυράκια, με σκάνδαλα που σβήνουν στη λήθη.

Κι όταν εμφανίζεται μια φωνή απ’ έξω — είτε λέγεται Ευρωπαία εισαγγελέας είτε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο — την αντιμετωπίζουμε σαν εξ αποκαλύψεως σωτήρα. Λες και το πρόβλημα είναι να έρθει ένας «μπαμπούλας» να μας τραβήξει το αυτί, όχι να βάλουμε εμείς μια τάξη στο σπίτι μας.

Η καθημερινότητα είναι πιο αμείλικτη από τις δηλώσεις

Ας κατέβουμε από τα μεγάλα λόγια:

• Όταν περιμένεις πέντε ώρες σε ένα νοσοκομείο για να σε δει γιατρός.
• Όταν ο δάσκαλος στο σχολείο αγοράζει μόνος του κιμωλίες.
• Όταν ένας δήμος κλείνει δρόμους για «έργα» που κρατάνε χρόνια.

Εκεί είναι το πρόβλημα. Όχι σε κάποιον μακρινό θεσμό, ούτε σε μια γενναία δήλωση. Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Ότι εμείς οι ίδιοι πολλές φορές το δεχόμαστε, το συνηθίζουμε. Σαν να λέμε «έτσι είναι η Ελλάδα, τι να κάνουμε».

Το στοίχημα της αυτογνωσίας

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε κανέναν ξένο «σωτήρα». Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι πιο απλό και ταυτόχρονα πιο δύσκολο: να μη συγχωρούμε την αδικία, να μη γελάμε με το «λαμογιάκι» του κολλητού, να μη λέμε «σιγά μωρέ, όλοι έτσι κάνουν».

Αν αλλάξει αυτή η νοοτροπία, τότε και οι πολιτικοί θα αναγκαστούν να αλλάξουν. Γιατί θα καταλάβουν ότι ο πολίτης δεν τρώει πια κουτόχορτο. Αν όμως συνεχίσουμε να ψάχνουμε τον νέο «μεσσία», τότε ας μη γελιόμαστε: θα μείνουμε αιώνιοι επαίτες της σωτηρίας.

👉 Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος θα μας σώσει. Είναι αν έχουμε το θάρρος να σώσουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.