Οσοι γκρινιάζουν αυτές τις μέρες με την εικόνα του Παναθηναϊκού, κοιτάζουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Ναι, η ομάδα δεν εντυπωσιάζει. Ναι, δεν παίζει «σέξι» μπάλα, όπως το είπε κι ο ίδιος ο Νίστρουπ. Και όχι, δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό μαγικά την επόμενη εβδομάδα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά. Μάλλον το αντίθετο.
Ο Παναθηναϊκός πήρε δύο δύσκολες προκρίσεις, κόντρα στην Πάκσι και την ΤΣΣΚΑ 1948, χωρίς να δείξει το πρόσωπο που θα ήθελαν οι οπαδοί του. Το «τριφύλλι» έχει ένα ακόμα εμπόδιο, την επικίνδυνη Χράντετς Κράλοβε, για να μπει στη League Phase του Conference League. Και όλο αυτό το διάστημα, μια μερίδα κόσμου αγχώνεται, ψάχνει ενδείξεις κατάρρευσης, βλέπει «σημάδια». Εγώ βλέπω κάτι πολύ διαφορετικό: έναν προπονητή που έχει το κουράγιο να μη λυγίσει μπροστά στην πίεση της στιγμής.
Το «βαρύ» ποδόσφαιρο είναι επιλογή, όχι ατύχημα
Ο Τζέικομπ Νίστρουπ το είπε κι ο ίδιος, χωρίς περιστροφές, μετά την πρόκριση κόντρα στην ΤΣΣΚΑ: «Δεν μπορώ να υποσχεθώ όμορφο ποδόσφαιρο τώρα… Οι πιο δύσκολες κι οι λιγότερο σέξι εμφανίσεις είναι εκείνες των προκριματικών… Η ομάδα θα γίνει όμορφη στη League Phase». Αυτό δεν είναι δικαιολογία ενός τεχνικού που ψάχνει άλλοθι. Είναι η περιγραφή ενός σχεδίου που έχει ξεκινήσει από πολύ πριν, από την ίδια την προετοιμασία.
Κι εδώ είναι το σημείο που πιστεύω πως πολύς κόσμος μπερδεύεται. Τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια, με Αλόνσο και Βιτόρια, ο Παναθηναϊκός έκανε μια πιο «ελαφριά» προετοιμασία, με στόχο να είναι φρέσκος στα προκριματικά, γιατί αυτά ήταν το πρώτο μεγάλο τεστ της χρονιάς. Και ξέρετε τι έγινε; Μόλις ξεκίνησε η κανονική σεζόν, η ομάδα άρχισε να «ψάχνεται», χωρίς αντοχές, χωρίς ρυθμό. Το είδαμε, το ζήσαμε, το πληρώσαμε.
Ο Νίστρουπ αποφάσισε να μη κάνει το ίδιο λάθος. Και για αυτό ακριβώς τον χειροκροτώ, όχι τον κατηγορώ.
Δεν χτίζεις ομάδα δύο μηνών, χτίζεις ομάδα εννιά μηνών
Ο Δανός τεχνικός δεν ενδιαφέρεται να δείξει καλή εικόνα στα social media τον Αύγουστο. Ενδιαφέρεται η ομάδα του να έχει αντοχές τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο, τον Απρίλιο, όταν παίζονται τα πραγματικά τρόπαια. Γι’ αυτό επέλεξε μια σκληρή, απαιτητική προετοιμασία με ορίζοντα ολόκληρη τη σεζόν, ρισκάροντας ακριβώς αυτό που βλέπουμε τώρα: μια «βαριά», όχι εντυπωσιακή εικόνα στα προκριματικά.
Ήταν ρίσκο, δεν λέω όχι. Χωρίς κανένα προβάδισμα, με μία στραβή θα μπορούσε να δημιουργηθεί τρομερή πίεση εξαρχής. Αλλά ένας προπονητής που δεν ρισκάρει ποτέ, δεν έχει και άποψη για το πώς θέλει να χτίσει κάτι μεγάλο. Ο Νίστρουπ έχει ξαναπεράσει από εκεί, με την Κοπεγχάγη, ξέρει τι κάνει και το εμπιστεύεται. Και νομίζω πως αξίζει, τουλάχιστον, να του δώσουμε τον χρόνο να το αποδείξει.
Καταλαβαίνω απόλυτα τον κόσμο που θέλει να βλέπει τον Παναθηναϊκό να «σκίζει» από τον Ιούλιο. Το πάθος δεν κρύβεται, ούτε πρέπει. Αλλά η αλήθεια είναι μία: αν η ομάδα φτάσει τον χειμώνα με «λυμένα» πόδια, με ρυθμό και αντοχή, ενώ οι αντίπαλοί της θα «ψάχνονται», τότε αυτό το «βαρύ» καλοκαίρι θα φαίνεται σαν η καλύτερη απόφαση που πάρθηκε στο Κορωπί.
Προσωπικά, προτιμώ έναν Παναθηναϊκό που δείχνει κουρασμένος τον Αύγουστο αλλά έτοιμος τον Μάιο, από έναν Παναθηναϊκό που εντυπωσιάζει στα προκριματικά και μετά ξεφουσκώνει στο πρωτάθλημα. Το έχουμε ξαναδεί αυτό το σενάριο και δεν κατέληξε καλά.
Ο Νίστρουπ μας ζήτησε πίστωση χρόνου. Νομίζω πως, με βάση όσα ξέρουμε, την αξίζει.
