Κακά τα ψέματα, η ήττα στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έπειτα από ένα σερί 12 αγώνων χωρίς ήττα, το να χάσεις ένα ματς δεν είναι η καταστροφή του κόσμου. Το πραγματικό ζόρι για τον Παναθηναϊκό είναι άλλο: το πώς το αρχικό πλάνο πήγε σιγά-σιγά περίπατο και «ξηλώθηκε» εκ των έσω.
Θυμάστε τι λέγαμε το καλοκαίρι; Διοίκηση (Αλαφούζος, Μπαλντίνι) και Ράφα Μπενίτεθ είχαν δώσει τα χέρια για ένα ξεκάθαρο project: χτίσιμο με νέα, “πεινασμένα” παιδιά και γερή δόση ελληνικού στοιχείου. Στην πορεία, όμως, μας τα χάλασαν.
Ο Μπενίτεθ, βλέποντας την πίεση για πρωτάθλημα εδώ και τώρα, άλλαξε τροπάριο. Άρχισε να ζητάει παίκτες «μπαρουτοκαπνισμένους», μεγαλύτερους σε ηλικία και εμπειρία. Εκεί άρχισε το ρήγμα. Ο κόουτς έβαλε στον πάγο ή απέρριψε τελείως παίκτες που κούμπωναν τέλεια στο αρχικό σχέδιο, έστειλε εντελώς μπερδεμένα μηνύματα προς τα πάνω, και το γυαλί άρχισε να ραγίζει.
Το μεγαλύτερο «αγκάθι» της φετινής χρονιάς είναι πως η ομάδα δεν είναι μια γροθιά. Ρίξτε μια ματιά απέναντι, στην ΑΕΚ: πέρυσι έφαγε τα μούτρα της με μια καταστροφική σεζόν, αλλά τι έκανε; Έκανε υπομονή, δεν διέλυσε τον κορμό της, έμεινε ενωμένη. Στον Παναθηναϊκό, φαίνεται πως δεν μιλάμε καν την ίδια γλώσσα.
Όταν ένας προπονητής δεν νιώθει την έμπρακτη στήριξη, ή όταν στα ψηλά πατώματα υπάρχει ασυνεννοησία, να είστε σίγουροι πως αυτό φτάνει κατευθείαν στα αποδυτήρια. Κόβει τα πόδια των παικτών και τους χαλάει το μυαλό.
Αλλάζοντας προπονητές σαν τα πουκάμισα
Και μετά είναι κι αυτή η άρρωστη συνήθεια: η ομάδα αλλάζει προπονητή κάθε 4-5 μήνες. Έχουν περάσει πάνω-κάτω 22 μήνες από τότε που χαιρέτησε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, και σταθερότητα δεν έχουμε δει ούτε με τα κιάλια.
Μαγικά ραβδάκια δεν υπάρχουν στο ποδόσφαιρο. Όποιος κι αν κάτσει στον πάγκο, πόσο μάλλον ένας άνθρωπος με το βιογραφικό του Μπενίτεθ, χρειάζεται χρόνο. Αν του τραβάς το χαλί κάτω από τα πόδια κάθε τρεις και λίγο, δουλειά δεν γίνεται.
Τι ξημερώνει η επόμενη μέρα;
Για τα τωρινά πρόσωπα, τα πράγματα είναι ζόρικα:
- Ράφα Μπενίτεθ: Όσο βαρύ κι αν είναι το όνομά του, δεν κόλλησε ποτέ πραγματικά με το όραμα της ομάδας. Πλέον βρίσκεται με το ενάμιση πόδι στην έξοδο.
- Κορόνα (Τεχνικός Διευθυντής): Το μέλλον του είναι εξαιρετικά «χλωμό». Κακά τα ψέματα, ο άνθρωπος ήταν σχεδόν διακοσμητικός. Ζήτημα να είχε ουσιαστική συμμετοχή σε μία μεταγραφή.
- Κοτσόλης: Στον αντίποδα, αναμένεται να παραμείνει κανονικά στο πόστο του, αφού είναι από τους λίγους που ξέρουν το DNA και την ιδιοσυγκρασία του συλλόγου απ’ έξω κι ανακατωτά.
Το μεγάλο στοίχημα
Μην γελιόμαστε, ο Παναθηναϊκός θα βρει τον δρόμο του. Υπάρχει το πορτοφόλι και η οικονομική υγεία για να καλυφθούν τα όποια λάθη. Το στοίχημα, όμως, δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι να μπει επιτέλους κανονική ποδοσφαιρική λογική.
Να έρθει ένας τεχνικός διευθυντής που θα επιλέξει αυτός τον προπονητή με αυστηρά, ποδοσφαιρικά κριτήρια. Και η διοίκηση να στηρίξει την επιλογή μέχρι τέλους. Να κοπούν μαχαίρι οι σπασμωδικές κινήσεις, ο πανικός με την πρώτη στραβή και το “τρενάκι του τρόμου” των συναισθημάτων. Μόνο έτσι χτίζονται οι ομάδες.
