Το αγκάθι στη ζωή του που τον δυσκόλεψε περισσότερο και από τη θεωρία της σχετικότητας

Στο άκουσμα του ονόματος του Άλμπερτ Αϊνστάιν μία λέξη έρχεται αυτόματα στο νου: διάνοια. Με σπουδαίο έργο και εξέχουσα προσωπικότητα ο γερμανός φυσικός με την εβραϊκή καταγωγή κατάφερε να κερδίσει το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για τις υπηρεσίες του στη θεωρητική φυσική και για την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου.

Και ενώ θα πίστευε κανείς ότι ένα τέτοιο μυαλό θα είχε τρόπο να λύνει όλα τα προβλήματα και τα εμπόδια που συναντούσε στο διάβα του, υπήρξε ένα πρόβλημα στη ζωή του, ένα αγκάθι, που δεν μπόρεσε να λύσει ποτέ: τη σχέση με τον σχιζοφρενή γιο του Έντουαρντ που πέθανε μόνος, έγκλειστος για περισσότερα από 30 χρόνια σε ψυχιατρικές κλινικές. Και όπως έλεγε χαρακτηριστικά η δεύτερη σύζυγός του Άλμπερτ, Έλσα, «η θλίψη κατάπινε σιγά σιγά τον Άλμπερτ».

Ο Άλμπερτ ερωτεύτηκε τη μητέρα του Έντουαρντ, Milea Maric, τη μοναδική γυναίκα που τότε σπούδαζε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, την οποία παντρεύτηκε το 1903. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τη Λίζερλ, για την οποία είναι σπάνιες οι αναφορές καθώς φαίνεται ότι το παιδί είχε δοθεί για υιοθεσία, τον Χανς-Άλμπερτ και τον Έντουαρντ, τον μικρότερο της τριάδας, γεννημένο στη Ζυρίχη στις 28 Ιουλίου 1910.

Ο γάμος σημαδεύτηκε από αρκετά προβλήματα, μεταξύ των οποίων και οι εξωσυζυγικές σχέσεις του Άλμπερτ, και κατέληξε στο διαζύγιο. Ο χωρισμός έκανε τα δύο αγόρια της οικογένειας να υποφέρουν, αν και ο πατέρας προσπάθησε να κρατήσει επικοινωνία, μέσω αλληλογραφίας. Ενώ η Maric συνήθιζε να οδύρεται και να κατηγορεί τον Άλμπερτ ότι ο διάσημος άντρας της έβαζε την επιστήμη του πάνω από την οικογένειά του, ο ένας γιος, ο Χανς-Άλμπερτ υποστήριζε συχνά το αντίθετο. «Ο πατέρας άφηνε στην άκρη τη δουλειά του και μας κρατούσε για ώρες, ενώ η μαμά ήταν πάντα απασχολημένη στο σπίτι».

Ο μικρός Έντουαρντ ήταν πάντα ένα ασθενικό παιδί. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ήταν άρρωστος και αυτό τον εμπόδιζε να συμμετέχει στα ταξίδια της οικογένειας.  Ο Άλμπερτ ένιωθε διαρκώς απελπισμένος με την κατάσταση της υγείας του Έντουαρντ, ένα συναίσθημα που τον συντρόφευε και μετά το χωρισμό. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε ένα γράμμα που έστειλε σε συνάδελφό του το 1917: «Η κατάσταση της υγείας του μικρού μου αγοριού μού προκαλεί κατάθλιψη. Είναι αδύνατο να γίνει ένας επαρκώς ανεπτυγμένος άνθρωπος».

Κάποιες φορές η απελπισία που ένιωθε έφτανε στο αποκορύφωμά της και τον έκανε να αναρωτιέται αν θα ήταν καλύτερο για τον Έντουαρντ να είχε πεθάνει. Στο τέλος όμως πάντα φαίνεται πως νικούσε η πατρική αγάπη, όσο η υγεία του παιδιού χειροτέρευε και έφτασε στη σχιζοφρένεια.

Ο Tete, όπως αποκαλούσε χαϊδευτικά τον Έντουαρντ ο πατέρας του, από τη γαλλική λέξη «petit», που σημαίνει μικρός, ανέπτυξε από πολύ μικρός ένα ενδιαφέρον για την ποίηση και το πιάνο. Ξεκίνησε να σπουδάζει Ιατρική με στόχο να ακολουθήσει την ψυχιατρική, λάτρευε τον Σίγκμουντ Φρόιντ και ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του ξεκινώντας τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Μέχρι τότε ο πατέρας του ήταν ήδη ένας θρύλος της επιστήμης. Μάλιστα κάποια στιγμή ο Έντουαρντ φέρεται να είχε πει: «Υπάρχουν στιγμές που είναι πολύ δύσκολο να έχει έναν τόσο σημαντικό πατέρα, γιατί αυτό σε κάνει να νιώθεις ασήμαντος».Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα