Πετώντας με ενθουσιασμό πέτρες στο γειτονικό φιόρδ, μαζί με τους 3χρονους μαθητές του, ή γλιστρώντας σε μια λασπώδη κατηφόρα παρέα με 5χρονα, ο Johan δεν σταματά να μαθαίνει από την αγάπη τους για τον «κίνδυνο».
«Κατά την άποψή μου δεν είναι επικίνδυνο. Κι αν δεν αντιμετωπίσει και λίγο επικίνδυνες καταστάσεις, πώς θα είναι η ζωή; Όλοι θέλουν μια τέτοια πινελιά κάποτε» σχολιάζει. Έχει πολύ σαφή εικόνα του τι είναι πραγματικά επικίνδυνο και ξέρει πότε πρέπει να θέσει όρια, σαφή, ξεκάθαρα και ακλόνητα.
Σε κάποια από τις βόλτες στο δάσος, εξήγησε στα παιδιά τι γίνεται με ένα δέντρο, που είχε ξεριζωθεί ολόκληρο κατά τη διάρκεια καταιγίδας, και τα προειδοποιεί για την επικινδυνότητα της ρίζας του, που μοιάζει να αιωρείται». «Δεν επιτρέπεται ποτέ να μπείτε κάτω από ένα τόσο μεγάλο κομμάτι χώμα» εξηγεί στα παιδιά. «Γιατί μπορεί ξαφνικά το δέντρο να σπάσει. Τότε το χώμα θα πέσει όλο πίσω και είναι τόσο βαρύ που δεν θα μπορέσετε να βγείτε από κάτω του. Οπότε ποτέ να μην μπαίνετε σε ένα τέτοιο σημείο, γιατί μπορεί να τραυματιστείτε».
Την επόμενη ημέρα, ένα αγόρι κραδαίνει ένα μεγάλο κλαδί και ο Johan παρεμβαίνει ευγενικά. «Ντέιβιντ, πρόσεξε αυτό το ξύλο, θα μας χτυπήσεις στο πρόσωπο. Μπορείς να το κρατάς αλλά θα πρέπει να το προσέχεις. Κράτα το ψηλά για να μη μας χτυπήσεις. Μπορείς με αυτό να δείχνεις τα δέντρα. Θέλεις να σου το σπάσω για να έχεις ένα μικρότερο κλαδί στο χέρι και να μπορείς να το προσέχεις καλύτερα;» ρωτάει.
«Ναι» απαντά ο μικρός. «Έλα, θα σε βοηθήσω να το σπάσουμε. Θα φτιάξω ένα ραβδί ώστε να μπορείς να το χρησιμοποιείς για να περπατάς. Εντάξει; Αυτό είναι καλύτερο, δεν είναι πιο εύκολο να βαδίζεις κρατώντας το τώρα;»
Μοιάζει εύκολο αλλά δεν είναι, υπάρχει πολλή δουλειά πίσω από τέτοιου είδους αλληλεπιδράσεις με τα παιδιά, μια δεξιότητα που έχει αναπτυχθεί με κόπο. Στην καρδιά της δουλειάς του Johan δεν είναι η διδασκαλία αλλά κάτι ευρύτερο και συνολικότερο: η παιδαγωγική. Δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια να μεταδώσει κανείς συγκεκριμένα «αποσπάσματα γνώσης», αλλά σχετίζεται με την ανατροφή των παιδιών. Με το να μπορεί κανείς να τα βοηθά να αναπτύξουν τα φυσικά ταλέντα και τις ικανότητές τους. Και είναι κάτι που έχει ισχύ από τότε που ο άνθρωπος γεννιέται μέχρι το τέλος του.
Στη Δανία, το πανεπιστημιακό πτυχίο παιδαγωγικής είναι απαραίτητο σε όλους όσοι απασχολούνται σε επαγγέλματα που αφορούν μικρά παιδιά, ή ηλικιωμένους, ή ανθρώπους με αναπτυξιακές δυσκολίες. Μαζί με την αυστηρή εκάστοτε εκπαίδευσή τους, πρέπει να έχουν και πτυχίο παιδαγωγικής.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Στην περίπτωση του Johan σημαίνει να ευνοεί και να αφήνει χώρο στην ικανότητα των παιδιών στην παρατήρηση, τη σωματική τους δύναμη, την ισορροπία και τον συντονισμό των κινήσεών τους, το αίσθημα συμπόνοιας και την ικανότητά τους να συνεργάζονται. Και όλα αυτά, με τις μικρότερες δυνατές παρεμβάσεις.
Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
