O Andrew Kehoe σκότωσε 38 παιδιά γιατί ήταν απογοητευμένος από τη ζωή του

Στην ιστορία τους οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν θρηνήσει πολλές φορές την απώλεια της ζωής αθώων παιδιών, που μια μέρα πήγαν στο σχολείο τους και δεν γύρισαν ποτέ, θύματα του διαρκώς αυξανόμενου αριθμού των όπλων που έχουν στα χέρια τους οι Αμερικανοί. Στις ΗΠΑ αντιστοιχούν περισσότερα όπλα ανά άνθρωπο από κάθε άλλη χώρα του πλανήτη και όπου υπάρχουν όπλα υπάρχουν και θάνατοι.

Η λίστα με τις μαζικές σφαγές σε αμερικανικά σχολεία είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε την ένοπλη επίθεση στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια τον Απρίλιο του 2007, όταν ο τελειόφοιτος Seung-Hui Cho μπήκε οπλισμένος στο Ίδρυμα και θέρισε στο διάβα του 32 άτομα, σε μια από τις πιο αιματηρές επιθέσεις σε πανεπιστημιακό campus των ΗΠΑ. Λίγο αργότερα αυτοκτόνησε.

Κανείς επίσης δεν μπορεί να ξεχάσει το μακελειό στο δημοτικό σχολείο Sandy Hook στο Κονέκτικατ το Δεκέμβριο του 2012. Οι οικογένειες 20 παιδιών μεταξύ 6 και 7 ετών θρήνησαν τον άδικο χαμό τους από τα πυρά του 20χρονου Άνταμ Λάνζα, ο οποίος λίγο πριν φτάσει η Αστυνομία στο σημείο της τραγωδίας έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και αυτοκτόνησε.

Οι αιματηρές και άδικες επιθέσεις στα μέρη που θα έπρεπε να είναι απλά οι ναοί της γνώσης, δεν είναι φαινόμενο του 21ου αιώνα. Μία από τις μεγαλύτερες τέτοιες σχολικές σφαγές στις ΗΠΑ πάει πίσω στο μακρινό 1927 με στόχο το δημοτικό σχολείο του Bath και δράστη τον Andrew Kehoe, ταμία του διοικητικού συμβουλίου, που οργάνωνε για πολλούς μήνες, με σατανικό τρόπο, το σχολικό μακελειό. Και τα κατάφερε. Απολογισμός: 45 νεκροί, εκ των οποίων 38 παιδιά .

Το πρωινό της 18ης Μαΐου 1927 που πνίγηκε στο αίμα

Στο χωριό Bath ζούσαν περίπου 300 κάτοικοι που έβγαζαν τα προς το ζην κυρίως από τη γεωργία. Στις αρχές του 1920 οι μαθητές διαφορετικών τάξεων και ηλικιών μοιράζονταν μία αίθουσα και έναν δάσκαλο. Τα περισσότερα από αυτά τα σχολεία έκλεισαν και οι εκπαιδευτικοί θεώρησαν αναγκαίο να φτιαχτεί ένα σχολείο στην περιοχή, όπου οι μαθητές θα διδάσκονταν τα μαθήματα χωρισμένοι στις αίθουσες με βάση την ηλικία τους και οι υποδομές των κτιρίων θα ήταν υψηλότερων προδιαγραφών.

Μετά από χρόνια διαφωνιών το χωριό συμφώνησε στη δημιουργία ενός νέου σχολικού κτιρίου, κάτι που όμως θα ανάγκαζε τους κατοίκους να πληρώνουν περισσότερους φόρους, όπως και τελικά έγινε.

Η 18η Μαΐου 1927 ήταν η τελευταία μέρα μαθημάτων για τους μαθητές του Bath. Στις 8:45 όμως το πρωί το χωριό σείστηκε από μια εκκωφαντική έκρηξη και οι κάτοικοι είδαν τη βόρεια πτέρυγα του σχολικού συγκροτήματος να ισοπεδώνεται, παγιδεύοντας κάτω από τα χαλάσματα δεκάδες παιδιά και δασκάλους.

«Υπήρχε ένας σωρός από παιδιά ηλικίας πέντε έως έξι ετών θαμμένα κάτω από τη στέγη του σχολείου. Σε κάποια είχαν βγει τα χέρια, σε κάποια τα κεφάλια. Δύσκολα κάποιος μπορούσε να τα αναγνωρίσει από τη σκόνη και τα συντρίμμια» έγραφε στο βιβλίο του «The Bath School Disaster» ο συγγραφέας Monty J. Ellsworth.

Ο δάσκαλος της πρώτης δημοτικού Bernice Sterling είχε πει στο Associated Press: «Στον αέρα πέταγαν θρανία και παιδιά, κάποια μάλιστα εκτοξεύτηκαν και έξω από το κτίριο».

Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα