Η απάντηση σε όσους είναι υπερπροστατευτικοί με τα παιδιά τους
Ένα νηπιαγωγείο σαν αυτό που περιγράφεται παρακάτω, δύσκολα θα λειτουργούσε σε άλλη χώρα. Αν και τόσο η ευεργετική επαφή με τη φύση όσο και η σημασία της συνειδητοποίησης των ορίων σε συνθήκες ελευθερίας αναγνωρίζονται ολοένα και περισσότερο στην παιδαγωγική διαδικασία, οι Σκανδιναβοί είναι για ακόμα μία φορά πρωτοπόροι, εφαρμόζοντας ευρέως την «εκπαίδευση στη φύση» και τα «νηπιαγωγεία του δάσους».
Το καλό νέο είναι πως τέτοιου είδους χώροι προσχολικής αγωγής εντοπίζονται και σε άλλες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, και με εντυπωσιακή δυναμική. Το κακό νέο είναι πως ο δρόμος για τη ευρύτερη εξάπλωσή τους είναι ακόμα πολύ μακρύς.
Δύο από τα παιδιά του κρατούν μεγάλα ξύλα ο ένας δίπλα στο κεφάλι του άλλου, καθώς εξερευνούν έναν σαπισμένο κορμό δέντρου. Ένας συμμαθητής τους σκαρφαλώνει στην κορυφή ενός δέντρου, με τον αέρα να κουνάει τα κλαδιά σαν εκκρεμές. Άλλοι τρέχουν ελεύθερα στο δάσος.
Δεν υπάρχουν φράχτες. Δεν υπάρχει κάποιος σε απόσταση μισού μέτρου να ξεστομίσει το περίφημο «μη», αυτή τη λέξη που βγαίνει από τους γονείς χωρίς καν να τη σκεφτούν αλλά μοιάζει να είναι εντελώς άηχη για τα παιδιά, που απλώς την αγνοούν.
Για την κατηγορία των γονιών που αγωνιούν πολύ, πάρα πολύ, για τα παιδιά τους, βλέποντας κινδύνους στη βόλτα και στην παιδική χαρά και κρυμμένες παγίδες παντού, η λεγόμενη «εκπαίδευση στη φύση», που εφαρμόζεται σε νηπιαγωγεία της Δανίας, θα ήταν μάλλον εφιάλτης. Η πρωτοβουλία δε διευκρινίζεται αν είναι ιδιωτική ή έχει την κρατική υποστήριξη- έχει σίγουρα πάντως την έγκριση των παιδιών.
Ούτε για τον Johan Laigaard, παιδαγωγό στο εν λόγω νηπιαγωγείο, είναι πάντα εύκολο. Συνήθως παρακολουθεί από κάποια απόσταση. Τι γίνεται όμως αν νιώσει πως τα παιδιά κάνουν κάτι επικίνδυνο; «Μερικές φορές κλείνω τα μάτια μου γιατί ξέρω πως πρέπει να παρέμβω και να σταματήσω κάτι. Αλλά μπορώ και να περιμένω ένα λεπτό, να παρακολουθήσω πρώτα τι κάνουν. Και μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνουν» εξηγεί ο ίδιος. Αλλά αν είναι οι γονείς εκείνοι που βλέπουν τα παιδιά τους να λικνίζονται στο φύσημα του αέρα σε ύψος δέκα μέτρων από το έδαφος; «Σκέφτονται: ωχ, όχι! Αλλά τους έχουμε μάθει πως το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να βάλεις τις φωνές στο παιδί» προσθέτει.
Η προσέγγιση του Johan μπορεί να έχει ήδη προκαλέσει ανατριχίλα και αποστροφή σε κάποιους από τους γονείς που διαβάζουν αυτό το κείμενο. Και τι γίνεται με την ασφάλεια των παιδιών τους; Δεν είναι όμως τα πράγματα ακριβώς όπως φαίνονται. Τα παιδιά μαθαίνουν να παίρνουν μικρά ρίσκα από πολύ μικρά και καθώς η αυτοπεποίθησή τους μεγαλώνει, μαζί με την ηλικία τους, μαθαίνουν να ρισκάρουν ακόμα περισσότερο.
Ο Johan εμπιστεύεται τα παιδιά. Και οι γονείς τους εμπιστεύονται εκείνον. Με δεδομένο πως στα 17 χρόνια λειτουργίας του νηπιαγωγείου του κανένα παιδί δεν τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια αυτού του ανέμελου παιχνιδιού, φαίνεται πως αξίζει πράγματι την εμπιστοσύνη τους.Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα
