H συγκλονιστική κατάθεση μιας ψυχής που ζούσε για επτά χρόνια την απόλυτη φρίκη

«Το όνομα μου είναι Mary Ellen Wilson. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Η μαμά μου με μαστιγώνει και με χτυπά σχεδόν κάθε μέρα. Δε μου έχει δείξει ποτέ αγάπη. Ούτε με ένα φιλί. Μου απαγορεύει να παίζω με άλλα παιδιά και ποτέ δεν τόλμησα να μιλήσω σε κάποιον γιατί εάν το έκανα θα με έδερνε. Κάθε φορά που η μαμά μου βγαίνει έξω με κλειδώνει στο υπνοδωμάτιο. Δεν έχω βγει ποτέ έξω από το σπίτι…».

Αυτή ήταν η συγκλονιστική κατάθεση της Mary Ellen Wilson ενώ κοριτσιού που ζούσε για επτά χρόνια την απόλυτη φρίκη από την θετή της μητέρα.

Η υπόθεση κακοποίησης της έφτασε το 1874 στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης και έγινε η αρχή για την προστασία των κακοποιημένων παιδιών.

Τα όσα τραγικά διηγήθηκε στο δικαστήριο αυτό το ανήλικο κορίτσι συντάραξαν την αμερικανική κοινωνία και οδήγησαν στην ίδρυση του πρώτου οργανισμού που στηρίζει παραμελημένα και κακομεταχειρισμένα παιδιά.

Οι μαρτυρίες της Mary Ellen στη σκοτεινή δικαστική αίθουσα του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης άλλαξαν εντελώς την αντίληψη και την στάση του κόσμου απέναντι στα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας και της κακοποίησης παιδιών.

Η υπόθεσή της πήρε μεγάλες διαστάσεις και οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις του αμερικανικού νομικού συστήματος. Νομικές δίοδιοι επέτρεπαν πια την παρέμβαση των Αρχών σε σπίτια κακοποιημένων παιδιών βάζοντας τέλος στον εφιάλτη τους.

Το φτωχό κορίτσι που κατέληξε σε λάθος χέρια

Η Mary Ellen Wilson γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1864. Λίγο καιρό μετά τη γέννηση της έχασε τον πατέρα της στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο. Η οικογένειά της αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα μετά την απώλειά του.

Η μητέρα της δούλευε από το πρωί ως το βράδυ για να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησε ότι δε μπορούσε πλέον να στηρίζει οικονομικά την κόρη της. Την κηδεμονία του βρέφους ανέλαβε μία γυναίκα μα το όνομα Mary Score, όμως αυτό ήταν μια προσωρινή λύση. Η μητέρας της δε μπορούσε να πληρώνει τα έξοδα φροντίδας σε αυτή τη γυναίκα κι έτσι η επόμενη επιλογή ήταν η υιοθεσία.

Σε ηλικία δύο χρονών το κορίτσι δόθηκε στο Ίδρυμα φιλανθρωπιών της Νέας Υόρκης, το οποίο ανέθεσε την υιοθεσία του κοριτσιού στους Thomas και Mary McCormack. Όπως αργότερα αποδείχθηκε το ζευγάρι την υιοθέτησε με πλαστά χαρτιά. Το ίδρυμα απαιτούσε από τους γονείς να παρέχουν μια ετήσια αναφορά σχετικά με την κατάσταση του κοριτσιού, κάτι που ωστόσο οι γονείς παραμελούσαν διαρκώς.

Ο θετός πατέρας πέθανε λίγο μετά την υιοθεσία και έτσι το κορίτσι έμεινε με την θετή της μητέρα, η οποία και ξαναπαντρεύτηκε.

Αυτή η γυναίκα θα γινόταν ο απόλυτος εφιάλτης και θα την βασάνιζε ανελέητα για πολλά χρόνια. Το ανήλικο κορίτσι έτρωγε ξύλο με το μαστίγιο από τη θετή της μέρα σχεδόν κάθε μέρα για επτά ολόκληρα χρόνια. Της απαγορευόταν να βγει από το σπίτι όπου την κρατούσε κλειδωμένη, της απαγόρευε ακόμα και να κοιτάξει τον εαυτό της σε καθρέφτη.

Οι γείτονες ήταν οι πρώτοι που υποψιάστηκαν ότι κάτι περίεργο συνέβαινε σε αυτό το σπίτι. Πολύ συχνά άκουγαν τα κλάματα και τα ουρλιαχτά του κοριτσιού που διαπερνούσαν τους τοίχους. Δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο αμέτοχοι. Απευθύνθηκαν σε μία θρησκευτική λειτουργό, την Etta Angell Wheeler, η οποία τελικά έσωσε το κορίτσι. Η θρησκευτική λειτουργός επινόησε μία ιστορία για να πάρει τα κλειδιά από τον θυρωρό και να μπει στο διαμέρισμα της φρίκης. Καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει τα όσα αντίκρισε…Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα