Όλοι μας έχουμε ακούσει για εγκλήματα πάθους ή για τραγωδίες της στιγμής. Αυτό, όμως, που αποκαλύπτεται για τη δολοφονία του 21χρονου Νικήτα στην Κρήτη, είναι κάτι πολύ πιο σκοτεινό: είναι η ανατριχιαστική απόδειξη του πώς ο ανεξέλεγκτος πόνος μπορεί να θρέψει την πιο τυφλή και παράλογη επιθυμία για εκδίκηση.
Σύμφωνα με μια συγκλονιστική μαρτυρία που είδε το φως της δημοσιότητας μέσω της εκπομπής Live News στο Mega, το έγκλημα αυτό είχε προαναγγελθεί. Η σύζυγος του προφυλακισμένου δράστη είχε μετατρέψει την απώλεια του δικού της γιου –ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο το 2023– σε μια εμμονική δίψα για αίμα.
«Δεν θα ησυχάσω αν δεν τον δω στον στύλο»
Πρέπει να σταθούμε σε μια συγκεκριμένη, ανατριχιαστική λεπτομέρεια που δείχνει το μέγεθος του ψυχολογικού αδιεξόδου. Δύο μήνες πριν κοπεί το νήμα της ζωής του νεαρού Νικήτα, ένας άνθρωπος που είχε επίσης βιώσει τον εφιάλτη της απώλειας ενός παιδιού, επισκέφθηκε το ζευγάρι για να συλλυπηθεί.
Η εικόνα που αντίκρισε ήταν αυτή δύο ανθρώπων που είχαν κυριολεκτικά παραιτηθεί από τη ζωή. «Ήταν πλήρως ατημέλητοι, άπλυτοι και αχτένιστοι και οι δύο. Ήταν εμφανές πως αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα», αναφέρει η μαρτυρία. Εκεί, όμως, ειπώθηκαν τα λόγια που σήμερα ακούγονται σαν μακάβρια προφητεία.
«Δεν θα ησυχάσω αν δεν πάρω εκδίκηση και αν δεν τον δω στον στύλο…»
Στον “στύλο”, εννοώντας φυσικά να δει τη φωτογραφία του Νικήτα κολλημένη σε κολόνα, όπως συνηθίζεται στα μνημόσυνα. Ήταν ξεκάθαρο: ήθελε να τον δει νεκρό.
Τα κλειστά αυτιά στη λογική
Το πιο εξοργιστικό και συνάμα τραγικό σε αυτή την υπόθεση, είναι η πλήρης άρνηση της πραγματικότητας. Όταν ο επισκέπτης προσπάθησε να τη συνεφέρει, τονίζοντάς της πως σε τέτοια δυστυχήματα συνήθως δεν φταίει κανείς και πως, όπως αποδείχθηκε, ο Νικήτας δεν είχε ευθύνη για το μοιραίο τροχαίο, τα λόγια του έπεσαν στο κενό. «Ήταν σαν να μιλούσε στον τοίχο», περιγράφει η μάρτυρας.
Τα σημάδια αυτής της επικίνδυνης ανισορροπίας ήταν ορατά και στον εργασιακό χώρο της γυναίκας. Πρώην συνάδελφοί της παραδέχονται πως δεν μπορούσαν καν να της πουν μια απλή «καλημέρα» χωρίς να βρουν τον μπελά τους, αποδεικνύοντας ένα βαθύ, τοξικό σκοτάδι που είχε κυριεύσει την καθημερινότητά της.
Τι μας διδάσκει αυτή η υπόθεση; Πως όταν η βαθιά θλίψη αφήνεται χωρίς επαγγελματική ψυχολογική υποστήριξη, μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε μίσος που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του. Δύο οικογένειες καταστράφηκαν, ένα νέο παιδί χάθηκε άδικα και το μόνο που έμεινε πίσω είναι η πικρή γεύση μιας εκδίκησης που, τελικά, δεν φέρνει ποτέ πίσω αυτούς που έφυγαν.
“`
